บทที่ 740 ความอบอุ่นแห่งไออุ่นเตาไฟ ความสงบสุขทุกทิวาราตรี

“อร่อย! อร่อยมาก!” เด็กน้อยกินไปพลางเอ่ยชมไปพลางด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความพึงพอใจ “พี่โจวอัน ก๋วยเตี๋ยวหอยขมชามนี้อร่อยกว่าอาหารทุกอย่างที่เคยกินมาเสียอีก!”

โจวอันมองท่าทางตะกละตะกลามของเขา หัวใจก็อบอุ่นขึ้นมา เขายกชามขึ้นมากินด้วย เส้นจากธัญพืชหยาบมีรสชาติเรียบง่าย เข้าคู่กับน้ำซุปหอยขมที่หอมสดและเข้มข้น หน่อไม้เปรี้ยวช่วยตัดเลี่ยนด้วยกลิ่นหอมเปรี้ยว ขึ้นฉ่ายป่าช่วยเพิ่มความสดชื่น วัตถุดิบเรียบง่ายแท้ ๆ กลับมอบรสชาติของชีวิตที่เยียวยาจิตใจได้ดีที่สุด

ไม่มีขนมปังกรอบอัดแท่งในยุคอนาคต ไม่มีอาหารเน่าเสีย ไม่มีความหวาดหวั่นว่าจะมีชีวิตรอดไปถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ มีเพียงอาหารแสนอร่อยตรงหน้า เด็กน้อยที่อยู่ข้างกาย และวันคืนอันมั่นคงเรียบง่าย โจวอันค่อย ๆ กิน สัมผัสความหอมสดในปาก พลางมองสีหน้าพึงพอใจของเด็กน้อยข้างกาย ในใจก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณทุกสิ่งที่ภูเขาลึกผืนนี้มอบให้

ทั้งสองนั่งอยู่ในลานบ้าน อาบแดดอุ่น ๆ พลางกินก๋วยเตี๋ยวหอยขมรสหอมสด ลานบ้านเงียบสงบและอบอุ่น สายลมพัดผ่านแผ่วเบา พากลิ่นอายของผืนป่ามาด้วย น้ำซุปในหม้อยังคงมีไอร้อนจาง ๆ ลอยขึ้น ราวกับเวลาได้ช้าลงในช่วงขณะนี้ อ่อนโยนจนแทบไม่น่าเชื่อ

หลังมื้ออาหาร เด็กน้อยลูบท้องกลมป่องของตนเอง พิงอยู่ข้างโจวอัน ไม่นานก็เริ่มกรนเบา ๆ เห็นได้ชัดว่ากินจนอิ่มหนำ ทั้งยังเล่นมาทั้งเช้าจนเหนื่อยและผล็อยหลับไป โจวอันอุ้มเขาขึ้นอย่างแผ่วเบา พาไปวางลงบนเตียงไม้ในห้อง ห่มผ้าบาง ๆ ให้เรียบร้อย แล้วจึงหันกลับมายังลานบ้านเพื่อเก็บชามและตะเกียบ