บทที่ 741 สัญญาณเตือนภัยที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง

รุ่งเช้าของวันถัดมา ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เสียงนกร้องอันใสกังวานก็ดังทะลุม่านหมอกยามเช้า ปลุกเรือนน้อยที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น

เด็กน้อยตื่นขึ้นมาก่อน เขาขยี้ดวงตาที่ยังงัวเงีย พอเห็นโจวอันก็เผยรอยยิ้มหวาน คำแรกที่เอ่ยถามคือ “พี่โจวอัน วันนี้ยังกินก๋วยเตี๋ยวหอยขมอีกไหมขอรับ”

โจวอันถูกเขาทำให้ขบขัน จึงยื่นมือไปลูบเส้นผมนุ่มของเขา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “กินสิ พี่จะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ แต่วันนี้พวกเราต้องเข้าป่าไปเก็บขึ้นฉ่ายป่าสดๆ ก่อน แล้วค่อยดูว่าจะเก็บผลไม้ป่าได้บ้างหรือไม่”

พอเด็กน้อยได้ยินก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เขาปีนลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว แล้วตามโจวอันไปล้างหน้าบ้วนปากอย่างง่ายๆ

โจวอันก่อไฟทำอาหารเช้าแบบง่ายๆ เป็นโจ๊กธัญพืชหยาบที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม กินคู่กับน้ำแกงก๋วยเตี๋ยวหอยขมที่เหลือจากเมื่อคืนเล็กน้อย ทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ