บทที่ 742 หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

มันยกลำตัวช่วงหน้าขึ้นเล็กน้อย ลำคอแบนราบแผ่ออกอย่างเด่นชัด เผยให้เห็นลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาแนวตั้งเย็นเยียบคู่หนึ่งจับจ้องมายังทิศทางของโจวอันเขม็ง ภายในปากแลบลิ้นสองแฉกออกมาเป็นระยะ พร้อมส่งเสียงขู่ฟ่อแผ่วเบา

มันคืองูจงอาง!

หัวใจของโจวอันกระตุกวูบ แผ่นหลังมีเหงื่อบางๆ ผุดซึมออกมาในทันที แน่นอนว่าเขารู้จักงูพิษร้ายแรงชนิดนี้ งูจงอางคือราชาแห่งหมู่งู มีรูปร่างใหญ่โต นิสัยดุร้าย และพิษรุนแรงอย่างยิ่ง หากถูกกัดเข้า โอกาสรอดชีวิตแทบไม่มี ต่อให้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยอันตรายอย่างยุควันสิ้นโลก เมื่อพบสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ก็ยังต้องเดินอ้อมหลีกหนี

เขาคิดไม่ถึงว่าในป่าลึกแห่งนี้จะได้พบงูจงอางตัวใหญ่โตถึงเพียงนี้

ยามนี้ หนึ่งคนหนึ่งงูเผชิญหน้ากันโดยมีระยะห่างหลายเมตร อากาศราวกับแข็งตัว เสียงแมลงและเสียงนกร้องในป่าเขาดูเหมือนจะหายไปในชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงขู่เย็นเยียบของงูจงอางกับเสียงหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคงของตนเอง