บทที่ 743 ใจเปี่ยมความยำเกรง เฝ้ารักษาอย่างระมัดระวัง

ตลอดทาง เขาไม่ได้วอกแวกชื่นชมทิวทัศน์ของป่าเขาอีก แต่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้านอยู่ตลอดเวลา แม้แต่ตอนเก็บผักป่าก็ระมัดระวังเป็นพิเศษ ตรวจดูพงหญ้าและตามซอกมุมอย่างละเอียด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้รบกวนสรรพชีวิตอื่นอีกครั้ง

เมื่อกลับมาถึงลานเรือน เด็กน้อยกำลังนั่งชะเง้อคอยอยู่ตรงประตูลาน ครั้นเห็นร่างของโจวอันก็รีบวิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาหาทันที เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นถามว่า “พี่โจวอัน ท่านกลับมาแล้วหรือ เก็บผักป่ามาได้มากมายหรือไม่”

เมื่อมองใบหน้ายิ้มแย้มไร้เดียงสาของเด็กน้อย ความหวาดหวั่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของโจวอันก็สลายหายไปในชั่วพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นเต็มเปี่ยม เขาย่อตัวลง ลูบศีรษะเด็กน้อย ก่อนยกกระบุงไม้ไผ่ขึ้นพลางกล่าวยิ้มๆ ว่า “เจ้าดูสิ เก็บขึ้นฉ่ายป่าสดใหม่มาได้ตั้งมาก วันนี้ก๋วยเตี๋ยวหอยขมต้องอร่อยยิ่งกว่าเดิมแน่นอน”

เด็กน้อยขยับเข้าไปใกล้กระบุงไม้ไผ่ มองขึ้นฉ่ายป่าอ่อนสดแล้วปรบมือร้องด้วยความยินดี โดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่าเมื่อครู่นี้โจวอันเพิ่งผ่านการเผชิญหน้าอันน่าตื่นตระหนกในป่าเขามา

โจวอันไม่ได้บอกเด็กน้อยเรื่องที่พบงูจงอาง เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วงและหวาดกลัว ยิ่งไม่อยากให้เด็กน้อยเกิดความกลัวต่อป่าเขาแห่งนี้ ภายในใจของเด็กน้อย ป่าลึกแห่งนี้อบอุ่น งดงาม และเต็มไปด้วยสิ่งแปลกใหม่ เขาอยากปกป้องความงดงามอันบริสุทธิ์นี้เอาไว้