บทที่ 744 ไปเก็บฝ้ายด้วยกัน

หลังรับประทานอาหารกลางวัน แสงแดดกำลังพอดี ส่องจนทั่วร่างอบอุ่นสบาย เด็กน้อยเล่นจนเหนื่อย จึงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะหินในลานเรือน ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ ลมหายใจสม่ำเสมอ โจวอันเก็บถ้วยชามกับตะเกียบเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังเขี่ยไฟที่หลงเหลืออยู่ในเตาให้ดับ เพื่อป้องกันมิให้เกิดเหตุไม่คาดฝันในยามไร้คนดูแล เพิ่งจะยืดตัวตรง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากนอกประตูลาน พร้อมกับเสียงเรียกอันอ่อนโยน

“โจวอัน อยู่บ้านหรือไม่”

เป็นเสียงของเจียงหนิง

หัวใจของโจวอันอบอุ่นขึ้น เขารีบเดินไปเปิดประตูไม้ฟืน ผู้ที่ยืนอยู่นอกประตูก็คือเจียงหนิง นางสวมเสื้อผ้าผ้าหยาบสีเรียบ มวยผมไว้ด้านหลังอย่างเรียบง่าย เผยให้เห็นใบหน้าสะอาดสะอ้านและงดงามหมดจด ในมือนางคล้องตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก ภายในตะกร้าวางผ้าผืนเล็กเนื้อหยาบอยู่หลายผืน เมื่อเห็นโจวอันเปิดประตู คิ้วตาของนางก็โค้งขึ้นทันที รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า

“ข้าเพิ่งจัดการงานในบ้านเสร็จเรียบร้อย จึงคิดว่าจะแวะมาดูพวกเจ้าเสียหน่อย” เจียงหนิงกล่าวพลางมองข้ามไหล่โจวอันไปยังเด็กน้อยที่กำลังหลับสนิทอยู่ในลาน ก่อนลดเสียงลง “เด็กน้อยหลับแล้วหรือ”