บทที่ 745 ไม่คิดเลยว่าที่นี่จะซ่อนของดีเช่นนี้ไว้

เจียงหนิงเคยสำรวจเส้นทางสายนี้มาแล้ว จึงไม่นับว่าเดินยาก เพียงแต่อยู่ลึกกว่าสถานที่ที่พวกเขาไปเก็บผักป่ากันตามปกติเล็กน้อย ตลอดทาง ต้นไม้ในป่าค่อยๆ หนาทึบขึ้น ใบไม้แห้งสีเหลืองปูเต็มพื้น เมื่อเหยียบลงไปก็เกิดเสียงสวบสาบ อากาศในภูเขาสดชื่นเย็นสบาย เจือด้วยกลิ่นอายของพืชพรรณและผืนดิน บางครั้งมีนกโผผ่านยอดกิ่งไม้ ทิ้งเสียงร้องใสกังวานไว้หลายเสียง

โจวอันเดินอยู่ด้านนอกสุด คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบด้านอยู่ตลอดเวลา หลังจากเผชิญหน้ากับงูจงอางเมื่อหลายวันก่อน เขาก็ระแวดระวังอันตรายในป่าเขาผืนนี้มากขึ้นหลายส่วน ยามเดินจึงฝีเท้าแผ่วเบา สายตากวาดมองพงหญ้าและซอกหินริมทาง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีแมลงพิษหรือสัตว์ร้ายปรากฏตัว เจียงหนิงจูงมือเด็กน้อยเดินอยู่ตรงกลาง ระหว่างเดินก็ชี้ให้เด็กน้อยดูผลไม้ป่าและพืชพรรณริมทาง พร้อมอธิบายด้วยเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงทั้งอดทนและอ่อนโยน

“พี่โจวอัน น้าหนิง พวกเราจะไปเก็บอะไรกันหรือ” เด็กน้อยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ไปเก็บฝ้าย” เจียงหนิงตอบด้วยรอยยิ้ม “เก็บกลับไปทำเป็นผ้าห่มนุ่มๆ พอถึงฤดูหนาว เวลานอนก็จะอบอุ่น และไม่ต้องหนาวอีกแล้ว”

“ฝ้ายหรือ” ดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกาย “ขาวเหมือนก้อนเมฆบนท้องฟ้าใช่หรือไม่”