บทที่ 746 ต่อไปก็คือการดีดฝ้าย

โดยไม่รู้ตัว กระบุงไม้ไผ่ใบใหญ่สองใบที่นำมาก็เต็มไปด้วยปุยฝ้ายขาวราวหิมะ กองฟูอยู่ภายใน เพียงมองดูก็ทำให้รู้สึกถึงความหนานุ่มและอบอุ่น ตะกร้าใบเล็กของเด็กน้อยก็เต็มจนแน่นเช่นกัน เขาถือตะกร้าไว้ด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

“พอประมาณแล้ว เพียงพอทำผ้าห่มหนาสองผืน ทั้งยังเหลือใส่หมอนใบเล็กได้อีกหนึ่งใบ” เจียงหนิงปัดเศษฝ้ายบนมือพลางกล่าวอย่างพึงพอใจ “หากเก็บมากกว่านี้ก็ใช้ไม่หมดอยู่ดี เหลือเอาไว้บ้าง ให้พวกมันร่วงเมล็ดตามธรรมชาติ ปีหน้าจะได้งอกขึ้นมาอีก”

โจวอันพยักหน้าเห็นด้วย การไม่ละโมบเรียกร้องจากธรรมชาติ คือความยำเกรงต่อป่าเขา และยังเป็นการเห็นคุณค่าของชีวิตด้วย

ทั้งสามเก็บข้าวของจนเรียบร้อยและเตรียมเดินทางกลับ โจวอันเป็นฝ่ายหาบกระบุงไม้ไผ่สองใบที่เต็มไปด้วยฝ้าย ปุยฝ้ายเบาหวิว มิได้หนักหนา เดินไปจึงสบายอย่างยิ่ง เจียงหนิงจูงมือเด็กน้อยเดินอยู่ด้านข้าง ทั้งสามพูดคุยหัวเราะกันตลอดทาง พลางย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม

เมื่อกลับถึงลานเรือน ท้องฟ้ายังไม่มืด โจวอันเทฝ้ายลงบนเสื่อฟางสะอาดภายในลาน ก่อนเกลี่ยออกอย่างสม่ำเสมอ อาศัยช่วงที่แดดดีนำมาตาก เพื่อขจัดความชื้นและเศษสิ่งเจือปนเล็กๆ ที่อยู่ด้านใน ส่วนเจียงหนิงตักน้ำสะอาดมาล้างมือเช็ดหน้า ทั้งยังช่วยเช็ดปุยฝ้ายที่ติดอยู่บนใบหน้าเล็กๆ ของเด็กน้อยด้วย