บทที่ 747 อบอุ่นมั่นคง ไออุ่นแห่งชีวิตเนิ่นนาน

เด็กน้อยก็ขยับเข้ามาช่วย มือเล็กๆ กดมุมผ้าห่มไว้อย่างเบามือ พลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “น้าหนิงค่อยๆ เย็บนะ อย่าให้เข็มตำมือ” ทำเอาเจียงหนิงหัวเราะเบาๆ ไม่หยุด

หนึ่งเข็มหนึ่งด้าย ล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น

มือของเจียงหนิงคล่องแคล่วยิ่งนัก ทั้งเย็บได้รวดเร็วและประณีต แนวด้ายตรงและสม่ำเสมอ โจวอันคอยช่วยอยู่ด้านข้าง ส่งด้ายและจัดผ้าให้เรียบร้อย ทั้งสองร่วมมือกันอย่างรู้ใจ ยามอาทิตย์อัสดง แสงเรืองรองยามเย็นสาดส่องไปทั่วลานเรือน ทอดเงาของทั้งสามให้ยาวเหยียด ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของฝ้ายแห้ง ผสมกับกลิ่นอายของพืชพรรณและแมกไม้ ให้ความรู้สึกอบอุ่นจนชวนให้ผู้คนลุ่มหลง

ไม่นานนัก ผ้าห่มฝ้ายหนานุ่มผืนแรกก็เสร็จเรียบร้อย

เจียงหนิงยกผ้าห่มขึ้นเบาๆ แล้วตบสองสามครั้ง มันทั้งฟูนุ่มและอ่อนโยน แม้จะให้ความรู้สึกหนักแน่น แต่กลับเบาสบายอย่างยิ่ง เด็กน้อยอดใจไม่ไหว รีบโผเข้าไปซุกใบหน้าเล็กๆ ลงในผ้าห่ม สูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนตะโกนอย่างมีความสุขว่า “นุ่มและอุ่นมาก! เหมือนถูกโอบอยู่ในก้อนเมฆเลย!”