บทที่ 748 ข้าตั้งใจจะขึ้นเขาสักเที่ยว

ตลอดทั้งคืนไร้ความฝัน หลับใหลอย่างสงบมั่นคงเป็นพิเศษ

รุ่งเช้าในภูเขาลึกมาเยือนเร็วกว่าที่อื่น ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หมอกสีขาวจางๆ ก็ลอยพันอยู่ระหว่างแนวภูเขาเขียวที่ทอดยาวต่อเนื่อง ราวกับม่านโปร่งบางเบาชั้นหนึ่ง ขับให้ผืนป่าทั้งหมดดูเลือนรางและเงียบสงบ กิ่งใบไม้นอกหน้าต่างมีหยาดน้ำค้างเย็นจางๆ เกาะอยู่ ลมภูเขาพัดผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ นำพากลิ่นหอมสดชื่นสะอาดของพืชพรรณมาให้ ความหนาวเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงเมื่อคืนจางหายไป เหลือเพียงความเย็นสดชื่นที่กำลังพอเหมาะ

เด็กน้อยบนหัวเตียงเตายังคงหลับสนิท ร่างเล็กๆ ขดตัวอยู่ภายในผ้าห่มฝ้ายอันนุ่มนิ่ม แก้มยุ้ยอมชมพู ขนตายาวทอดลงมา ลมหายใจสม่ำเสมอและราบรื่น ในอ้อมแขนยังคงกอดหมอนใบเล็กที่เพิ่งยัดปุยฝ้ายใบใหม่เอาไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขขณะหลับใหล

เจียงหนิงตื่นขึ้นมาก่อน นางค่อยๆ เปิดผ้าห่มและลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวว่าหากเคลื่อนไหวเสียงดังจะรบกวนเด็กน้อย นางรวบเสื้อคลุมตัวบางบนร่างให้กระชับขึ้น เดินไปยังข้างประตูแล้วผลักบานประตูไม้ออก ลมภูเขาอันสดชื่นสายหนึ่งพัดปะทะใบหน้า พร้อมด้วยกลิ่นอายชื้นฉ่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของป่าเขา ทำให้รู้สึกสดชื่นแจ่มใสขึ้นในทันที

พืชพรรณภายในลานเรือนเปียกชื้นด้วยน้ำค้างยามเช้า ทางเดินแผ่นหินชื้นแฉะ ดอกเบญจมาศป่าสองสามต้นตรงมุมกำแพงกำลังผลิบานอย่างงดงาม กลีบดอกสีเหลืองอ่อนเต็มไปด้วยหยาดน้ำค้าง เผยชีวิตชีวาจางๆ ท่ามกลางแสงอรุณอันเลือนราง