บทที่ 749 อย่าไปยั่วยุแมลงพิษและสัตว์ป่า

โจวอันเห็นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ “เด็กคนนี้ช่างตะกละเสียจริง แม้แต่ตอนหลับก็ยังคิดถึงของกิน”

“เด็กน้อยตะกละบ้างก็เป็นเรื่องปกติยิ่งนัก” เจียงหนิงตักโจ๊กข้าวฟ่างที่เคี่ยวจนเนื้อนุ่มข้นออกมา แล้วนำหัวไชเท้าดองเปรี้ยวที่เตรียมไว้ขึ้นโต๊ะ “รีบมากินข้าวเถิด กินเสร็จแล้วเจ้าค่อยขึ้นเขา จำไว้ว่าอย่าเดินลึกเกินไป เดินวนอยู่แถวไหล่เขาใกล้ๆ ก็พอ ในภูเขามีพืชพรรณขึ้นหนาแน่น ระวังพื้นลื่นด้วย และอย่าไปยั่วยุแมลงพิษหรือสัตว์ป่า”

หลังผ่านเหตุการณ์งูจงอางครั้งก่อน ภายในใจของเจียงหนิงก็มีความห่วงกังวลเพิ่มขึ้นมาเสมอ แม้โจวอันจะคุ้นเคยกับนิสัยของป่าเขาเป็นอย่างดี แต่นางก็ยังอดกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้

“ข้ารู้แล้ว วางใจเถิด” โจวอันรับคำ ก่อนรับชามกับตะเกียบมา แล้วก้มหน้าค่อยๆ ดื่มโจ๊กข้าวฟ่างอุ่นร้อน

อาหารเช้ามื้อนี้ผ่านไปอย่างเงียบสงบและอบอุ่น ไม่มีถ้อยคำมากมายเกินจำเป็น เพราะทั้งสองเข้าใจกันและกันมานานแล้ว เพียงคำกำชับหนึ่งประโยคหรือสายตาหนึ่งครา ก็ซุกซ่อนความห่วงใยอันลึกซึ้งที่สุดเอาไว้