บทที่ 750 สดอ่อนเป็นพิเศษ กลิ่นหอมเต็มเปี่ยม

เมื่อเดินอ้อมพุ่มไม้เตี้ยผืนหนึ่ง โจวอันก็ได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์และคุ้นเคยโชยมาจากที่ไกลๆ ดังที่คาดไว้ กลิ่นนั้นผสมผสานกับกลิ่นพฤกษาในป่าเขา ทั้งอ่อนละมุนและชวนให้อยากอาหาร

เขาดีใจขึ้นมาในทันใด ก่อนเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปข้างหน้า

บนเนินดินที่หันรับแสงตะวัน มียี่หร่าป่าผืนใหญ่เติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์ พวกมันขึ้นเบียดเสียดกันเป็นกอๆ เป็นกระจุกๆ ใบสีเขียวเล็กละเอียดซ้อนทับกันเป็นชั้น ลำต้นตั้งตรงมีสีเขียวสดอ่อน มีหยาดน้ำค้างยามเช้าที่ยังไม่แห้งเกาะพราว เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงอรุณจึงยิ่งดูสดชุ่มฉ่ำ ครั้นสายลมอ่อนพัดผ่าน กลิ่นหอมก็กระจายไปทั่ว อ้อยอิ่งอยู่ตรงปลายจมูกเนิ่นนานไม่จางหาย

เป็นที่นี่เอง

โจวอันหยุดฝีเท้า ย่อตัวลงแล้วพิจารณาอย่างละเอียด ยี่หร่าผืนนี้เติบโตได้ดียิ่งนัก ทั้งสดอ่อนและไม่แก่เกินไป สามารถเด็ดยอดอ่อนมากินเป็นกับข้าวได้ ทั้งยังสามารถขุดเก็บพร้อมรากและลำต้นกลับไปส่วนหนึ่ง เพื่อนำไปผึ่งลมตากแห้งแล้วเก็บไว้ค่อยๆ ใช้ ครั้นถึงฤดูหนาวที่สรรพสิ่งเหี่ยวเฉา ก็ยังมีเครื่องเทศเอาไว้ปรุงรส