บทที่ 751 หอมจังเลย! ข้าอยากกินแป้งทอดยี่หร่า!

เด็กน้อยได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงวิ่งต้วมเตี้ยมออกมาจากห้องเช่นกัน หลังจากนอนหลับจนเต็มอิ่ม เขาก็มีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะจ้องมองยี่หร่าสดอ่อนสีเขียวขจีบนโต๊ะหินทันที

“พี่โจวอัน! นี่คือยี่หร่าหรือ จะทำแป้งทอดยี่หร่าหอมๆ หรือ” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง มือเล็กอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปแตะใบยี่หร่าอ่อนเบาๆ จากนั้นก็ยื่นปลายจมูกเข้าไปสูดดม แล้วตบมืออย่างมีความสุขทันที “หอมจังเลย! ข้าอยากกินแป้งทอดยี่หร่า!”

“เจ้าผีตะกละ รู้จักแต่เรื่องกิน” โจวอันยิ้มพลางบีบแก้มเล็กๆ ของเด็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู “วางใจเถิด น้าหนิงของเจ้าจะทำให้เดี๋ยวนี้ รับรองว่าด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม กลิ่นหอมโชยมาแต่ไกลแน่นอน”

เจียงหนิงมองยี่หร่าสดใหม่ชุ่มน้ำแล้วรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง “ดีจริงๆ สดอ่อนกว่าที่เก็บได้ในปีก่อนเสียอีก เหมาะจะทำแป้งทอดที่สุด ข้าจะเลือกและล้างยี่หร่าให้สะอาดก่อน เจ้านั่งพัก ดื่มน้ำสักหน่อยแล้วค่อยผ่อนคลาย”

โจวอันพยักหน้า แม้เดินขึ้นเขาลงเขามาตลอดทางจะไม่นับว่าเหน็ดเหนื่อย แต่ก็มีเหงื่อบางๆ ซึมออกมา เขานั่งลงบนม้านั่งหินในลานเรือน ดื่มน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วไปหลายอึก พลางมองเจียงหนิงพาเด็กน้อยช่วยกันจัดการยี่หร่า