บทที่ 752 วางใจ ข้ารู้ขอบเขต

เจียงหนิงฟังเสียงเร่งเร้าของเด็กน้อยที่พูดจาอ้อแอ้ มือยังคงทำงานไม่หยุด รอยยิ้มอ่อนโยนเต็มอยู่ระหว่างคิ้วดวงตา นางยื่นมือไปลูบปลายจมูกของเด็กน้อยเบาๆ “ไม่ต้องรีบ น้าจะเอาลงกระทะทอดเดี๋ยวนี้ อีกไม่นานก็ได้กินแล้ว”

เตาดินในลานเรือนถูกก่อไฟจนลุกโชนมานานแล้ว ฟืนส่งเสียงเปรี๊ยะๆ เปลวไฟในเตาเลียก้นกระทะ ทำให้กระทะเหล็กก้นแบนร้อนขึ้นเล็กน้อย เจียงหนิงทาน้ำมันเมล็ดพืชบางๆ ลงในกระทะ เมื่อน้ำมันเริ่มส่งประกายระยิบระยับ นางก็วางแป้งทอดยี่หร่าดิบลงในกระทะทีละชิ้นอย่างเบามือ

ทันทีที่แป้งลงกระทะก็เกิดเสียงฉ่าเบาๆ กลิ่นหอมเข้มข้นของแป้งผสมกับกลิ่นหอมสดชื่นของยี่หร่าพลันฟุ้งกระจายออกมา เจียงหนิงถือเกรียงกระทะด้ามยาว คอยพลิกแป้งทอดเป็นครั้งคราว ควบคุมไฟอย่างเหมาะสม ไม่นานด้านหนึ่งของแป้งก็ทอดจนเหลืองกรอบ ขอบแป้งพองขึ้นเล็กน้อย เมื่อนางพลิกกลับด้านแล้วทอดต่ออีกครู่หนึ่ง แป้งทอดทั้งชิ้นก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง ด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม

แป้งทอดยี่หร่าที่เพิ่งทอดเสร็จยังร้อนระอุ ไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมพุ่งเข้าจมูก กัดเข้าไปคำหนึ่ง เปลือกด้านนอกกรอบร่วนจนเศษแป้งหลุดร่วง เนื้อด้านในนุ่มเหนียวกำลังดี ความหอมสดของยี่หร่าค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น รสชาติเรียบง่าย ทว่ากลับเต็มไปด้วยความอร่อยบริสุทธิ์ที่สุดจากป่าเขา

เด็กน้อยยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตาแต่แรกแล้ว เขามองอย่างใจจดใจจ่อ ทันทีที่แป้งทอดยี่หร่าชิ้นแรกยกออกจากกระทะและคลายร้อนลงเล็กน้อย ก็รีบยื่นมือไปหยิบ มือเล็กถูกความร้อนจนสั่นน้อยๆ แต่ก็ไม่ยอมปล่อย เขากัดเข้าไปคำเล็กๆ ดวงตาพลันโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว พลางเป่าปากไปด้วยและตะโกนเสียงอู้อี้ว่า “อร่อย! อร่อยที่สุดเลย! แป้งทอดยี่หร่าที่น้าหนิงทำอร่อยที่สุดในโลก!”