บทที่ 753 ฟูนุ่มจัง น่ารักมาก!

โจวอันเดินไปได้สักพัก บริเวณหาดตื้นของลำธารที่อยู่ไม่ไกลเบื้องหน้าพลันมีเสียงเป็ดร้องใสกังวานดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงปีกตีน้ำ โจวอันชะงักฝีเท้าในทันที เขารีบย่องให้เบาลง ก้มตัวหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ แล้วค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง

เขาเห็นว่าบริเวณหาดตื้นอันใสสะอาดแห่งนั้นมีเป็ดป่ารวมตัวกันอยู่ฝูงหนึ่ง ราวสิบกว่าตัว เป็ดป่าเหล่านี้มีขนสีสันสดใส บริเวณลำคอเป็นประกายสีเขียวมรกต ท้องสีขาวราวหิมะ บางตัวก้มลงจิกกินปลาตัวเล็กกับกุ้งในน้ำตื้น บางตัวกระพือปีกจัดแต่งขน และบางตัวเดินไปมาอยู่ในพงหญ้าริมฝั่ง รูปร่างอ้วนพี มองปราดเดียวก็รู้ว่าเนื้อคงสดนุ่ม

โจวอันพลันดีใจขึ้นมา นี่เป็นของดีที่หาได้ยากทีเดียว! เนื้อเป็ดป่าแน่นและอร่อย ทั้งยังมีสารอาหารมากมาย เหมาะอย่างยิ่งสำหรับนำมาบำรุงร่างกายเด็กน้อย อีกทั้งเป็ดป่าฝูงนี้ก็ดูตัวใหญ่ไม่น้อย หากล่าได้สักสองตัว ก็เพียงพอให้ครอบครัวสามคนได้กินมื้อดีๆ สักมื้อ

เขากลั้นหายใจ ค่อยๆ ง้างธนูแบบง่ายขึ้น เล็งไปยังเป็ดตัวผู้ที่แยกออกจากฝูงและมีรูปร่างอ้วนพีที่สุด ธนูคันนี้ทำขึ้นจากไม้เนื้อแข็งกับเอ็นสัตว์ในภูเขา โดยอาศัยความรู้จากยุคปัจจุบันของเขา พลังอานุภาพไม่น้อย จัดการเป็ดป่าเช่นนี้ได้อย่างสบาย

ปลายนิ้วคลายออก ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศด้วยเสียงฟิ้ว ยิงตรงไปยังเป็ดป่าตัวนั้นอย่างแม่นยำ และปักเข้าที่ปีกของมันในพริบตา เป็ดป่าตกใจส่งเสียงร้องโหยหวน กระพือปีกหมายจะบินหนี แต่เพราะปีกได้รับบาดเจ็บ จึงทำได้เพียงดิ้นรนสะเปะสะปะอยู่บนผิวน้ำ สาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง