บทที่ 754 อาหารเลิศรสที่หาได้ยากยิ่งในภูเขาแห่งนี้

“มันคือเป็ดป่า ย่างกินแล้วหอมอร่อยเป็นพิเศษ เดี๋ยวพ่อจะย่างให้เจ้า รับรองว่าเจ้าต้องชอบแน่” โจวอันลูบศีรษะเล็กๆ ของเด็กน้อย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เจียงหนิงเดินเข้ามาดูเป็ดป่า ก่อนกล่าวว่า “ข้าจัดการเอง เจ้าไปพักสักหน่อยเถอะ” พูดจบ นางก็หยิบกรรไกรกับกะละมังใบหนึ่ง เดินไปยังข้างบ่อน้ำตรงมุมลานเรือน แล้วเริ่มจัดการกับเป็ดป่า

นางถอนขนบริเวณลำคอของเป็ดป่าออกเล็กน้อย ก่อนเชือดให้เลือดไหลอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นต้มน้ำร้อนหม้อหนึ่ง แล้วนำเป็ดป่าลงไปลวก ถอนขนอ่อนตามลำตัวออกอย่างรวดเร็วขณะที่น้ำยังร้อนจัด

ขนของเป็ดป่าถอนยากกว่าเป็ดบ้านอยู่บ้าง เจียงหนิงจึงพิถีพิถันเป็นพิเศษ ค่อยๆ ทำความสะอาดขนอ่อนออกทีละเส้น จากนั้นผ่าท้องควักเครื่องในออก ล้างให้สะอาดอย่างละเอียด เก็บกระเพาะเป็ดกับหัวใจเป็ดเอาไว้ ส่วนที่กินไม่ได้อื่นๆ ก็โยนทิ้ง แล้วใช้น้ำจากลำธารบนภูเขาล้างเป็ดป่าทั้งด้านในและด้านนอกจนสะอาดเอี่ยม

เนื้อเป็ดป่าที่จัดการเรียบร้อยแล้วสดนุ่ม หนังสะอาดขาว และตัวอวบใหญ่ เพียงมองก็ชวนให้น้ำลายสอ เจียงหนิงวางเป็ดป่าลงในกะละมัง โรยเกลือป่นเล็กน้อยกับผงพริกหอม แล้วรินเหล้าข้าวที่หมักเองลงไปอีกเล็กน้อย ก่อนใช้มือนวดคลุกเคล้าให้เข้ากันช้าๆ แล้วหมักเอาไว้ วิธีนี้ช่วยขจัดกลิ่นคาว ทั้งยังทำให้เนื้อเป็ดมีรสชาติ