บทที่ 755 อร่อย! อร่อยเหลือเกิน!

เขาคีบเนื้อขาเป็ดส่วนที่นุ่มที่สุดขึ้นมาก่อน เป่าแล้วเป่าอีกจนแน่ใจว่าไม่ร้อนแล้ว จึงยื่นไปตรงปากเด็กน้อย “เด็กน้อย ลองชิมดูสิ อร่อยหรือไม่”

เด็กน้อยอ้าปากเล็กๆ ทันที แล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ เนื้อเป็ดด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม รสสดหอมซึมเข้าเนื้อ และไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย ทั่วทั้งปากเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ นัยน์ตาของนางพลันเป็นประกาย ก่อนจะกินคำใหญ่ๆ พร้อมพยักหน้าซ้ำๆ “อร่อย! อร่อยเหลือเกิน! อร่อยกว่าแป้งทอดยี่หร่าอีก!”

เมื่อเห็นเด็กน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย โจวอันกับเจียงหนิงก็พลอยยิ้มตาม เจียงหนิงยกแป้งทอดยี่หร่าที่เหลืออยู่ก่อนหน้านี้มา ทั้งสามนั่งล้อมโต๊ะหิน กินเป็ดป่าย่างที่ด้านนอกกรอบด้านในนุ่มคู่กับแป้งทอดยี่หร่าหอมสด และดื่มน้ำต้มสุกอุ่นๆ ชีวิตเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

โจวอันคีบเนื้อเป็ดให้เด็กน้อยกับเจียงหนิงเป็นครั้งคราว ส่วนตัวเขาเองก็กินด้วยความยินดีเต็มหัวใจ ในยุคหกสิบที่สิ่งของขาดแคลนเช่นนี้ ไม่มีเครื่องปรุงประณีต ไม่มีวิธีปรุงอาหารซับซ้อน มีเพียงการย่างด้วยถ่านแบบเรียบง่ายที่สุด แต่กลับได้รสชาติอร่อยบริสุทธิ์ที่สุด อีกทั้งยังมีความอบอุ่นจากการที่ครอบครัวได้อยู่เคียงข้างกัน

แสงตะวันยังคงสาดส่องอย่างอบอุ่นลงบนลานเรือน ความร้อนตกค้างจากถ่านไฟยังไม่จางหาย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อและกลิ่นสดชื่นของยี่หร่า เด็กน้อยกินจนท้องกลมป่อง ก่อนจะเอนกายซบอยู่ในอ้อมแขนของเจียงหนิงด้วยสีหน้าพึงพอใจ โจวอันมองสองแม่ลูกตรงหน้า หัวใจเต็มไปด้วยความสงบมั่นคงและความสุข แม้วันเวลาในภูเขาลึกจะยากลำบาก แต่ช่วงเวลาอันสงบสุขเช่นนี้กลับเป็นสิ่งที่มีเงินทองนับพันตำลึงก็แลกมาไม่ได้