บทที่ 760 ไถพรวนที่ดินทุกผืนของหมู่บ้านเราให้เรียบร้อยหมดจด

เสียงโห่ร้องยินดียังคงไม่จางหายไปเนิ่นนาน เหล่าผู้เฒ่าผู้แก่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง พึมพำไม่หยุดว่า “วันเวลาดีงามมาถึงแล้ว” เหล่าสตรีพูดคุยกัน คำนวณว่าหลังเก็บเกี่ยวแล้ว ที่บ้านจะเก็บธัญพืชเพิ่มได้เท่าไร จะพอซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ผู้เฒ่ากับเด็กๆ ได้หรือไม่ ส่วนเหล่าหนุ่มๆ ต่างให้กำลังใจกัน ล้วนหวังว่าจะได้รับเลือกให้ไปเรียนขับรถแทรกเตอร์ เพื่อออกแรงให้หมู่บ้านสักส่วนหนึ่ง

โจวโหย่วเถียนมองภาพครึกครื้นเบื้องหน้า ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ตอนที่สหกรณ์จัดสรรที่ดินกว่าร้อยหมู่นี้ให้หมู่บ้านตระกูลโจว เขาเองก็เคยลังเล กังวลว่าชาวบ้านจะไม่เข้าใจ ไม่ยินดีทำงาน เขาใช้ความคิดอยู่นานกว่าจะหาวิธีอธิบายให้ทุกคนฟังได้ บัดนี้เมื่อเห็นทุกคนรวมใจเป็นหนึ่ง เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงฮึดสู้ เขาก็รู้ว่าก้าวนี้ของตนเดินมาถูกทางแล้ว

ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือทำให้คนแก่คนหนุ่มในหมู่บ้านได้กินอิ่มสวมอุ่น ไม่ต้องอดอยากหนาวเหน็บอีก บัดนี้มีแรงสนับสนุนจากสหกรณ์ ทั้งยังมีแรงฮึดสู้ของคนทั้งหมู่บ้าน ความปรารถนานี้ย่อมจะเป็นจริงในไม่ช้า

หลังจากกำชับเรื่องการรายงานรายชื่อผู้เรียนอีกไม่กี่คำ โจวโหย่วเถียนจึงประกาศเลิกประชุม ชาวบ้านจับกลุ่มกันสองสามคนทยอยออกจากลานตากธัญพืช ตลอดทางต่างพูดคุยถึงเรื่องรถแทรกเตอร์ ที่ดินผืนติดกัน และการเก็บเกี่ยวอย่างออกรสออกชาติ บรรยากาศเงียบเหงาและกลัดกลุ้มของหมู่บ้านในวันวานถูกกวาดหายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยพลังชีวิตและความหวังเต็มเปี่ยม

โจวเถี่ยจู้กับโจวสือโถวเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน ทั้งสองพูดคุยเรื่องการคัดเลือกตลอดทาง