บทที่ 761 ทุกหนแห่งล้วนอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความดิบเถื่อน

บัดนี้หมู่บ้านเพิ่งประชุมเสร็จ ทุกคนต่างเฝ้ารอการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์และเฝ้ารอที่จะได้เรียนขับรถแทรกเตอร์ ชีวิตมีสิ่งให้มุ่งหวังแล้ว โจวอันเองก็อยากอาศัยช่วงที่อากาศแจ่มใส เดินลึกเข้าไปในภูเขาฉางไป๋อีกหน่อย ดูว่าจะล่าสัตว์ป่าตัวใหญ่กว่านี้หรือขุดพบสมุนไพรล้ำค่าได้หรือไม่ ประการแรกเพื่อสะสมทรัพย์สินให้ตนเองมากขึ้น ประการที่สองเพื่อเพิ่มเนื้อสัตว์ให้ครอบครัวบ้าง จะได้ไม่ต้องอาศัยเพียงธัญพืชหยาบประทังชีวิตอยู่เสมอ

เขาสะพายกระบุงหลังที่เย็บจากผ้าหยาบ ภายในบรรจุเสบียงแห้ง ถุงน้ำ จอบเล็กสำหรับขุดสมุนไพร และเชือกป่าน ที่เอวเหน็บมีดตัดฟืนซึ่งลับจนเป็นมันวาว มือยังถือไม้ท่อนหนาที่เหลาไว้จนเรียบลื่นหนึ่งท่อน ใช้เป็นทั้งไม้เท้าและใช้ขับไล่สัตว์ตัวเล็กได้ เมื่อตรวจสอบสิ่งของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว โจวอันก็ค่อยๆ ปิดประตูไม้เก่าผุ มุ่งหน้าไปยังภูเขาฉางไป๋ด้านหลังหมู่บ้าน

จากหมู่บ้านตระกูลโจวไปถึงเชิงเขาฉางไป๋ ใช้เวลาเดินทางเพียงกว่าครึ่งชั่วยามเท่านั้น ยิ่งเดินลึกเข้าไปในภูเขา ต้นไม้ก็ยิ่งหนาทึบ ต้นสนโบราณและต้นเบิร์ชสูงเสียดฟ้าผุดขึ้นจากพื้นดิน ลำต้นและกิ่งก้านหนาใหญ่ ใบไม้สานไขว้กันจนบดบังแสงอาทิตย์เหนือศีรษะเสียมิดชิด ภายในป่ามีเพียงจุดแสงกระดำกระด่างสาดลอดลงมา ใต้ฝ่าเท้าเป็นชั้นใบไม้ผุหนาเตอะ เมื่อเหยียบลงไปก็นุ่มยวบและเกิดเสียงสวบสาบ ข้างหูได้ยินเสียงนกร้องไพเราะแจ่มใสเป็นครั้งคราว ทั้งยังมีเสียงสัตว์ตัวเล็กที่ไม่รู้จักวิ่งพรวดผ่านพงหญ้า ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณ ผสมกับกลิ่นอายของผืนดิน สดชื่นเป็นพิเศษ

โจวอันเดินไปตามทางเล็กบนภูเขาอย่างคุ้นเคย หลบเลี่ยงเนินลาดชันลื่นไถลและหลุมพรางที่ซ่อนอยู่ ฝีเท้าทั้งว่องไวและมั่นคง ระหว่างเดินเขาก็คอยสังเกตพืชพรรณสองข้างทาง เมื่อเห็นไฉหูและหวงฉินที่มีลักษณะดี เขาก็ขุดขึ้นมาตามทาง ปัดดินออกแล้วใส่ลงในกระบุงหลัง แม้สมุนไพรเหล่านี้จะไม่นับว่าล้ำค่า แต่หากนำไปยังสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายในตำบล ก็ยังแลกเกลือกับไม้ขีดไฟได้บ้าง ล้วนเป็นสิ่งที่ภายในบ้านขาดไม่ได้

ผ่านไปโดยไม่ทันรู้ตัว ดวงอาทิตย์ก็ลอยขึ้นถึงกลางฟ้าแล้ว โจวอันเองก็ค่อยๆ เดินลึกเข้าสู่ใจกลางภูเขาฉางไป๋ ห่างไกลจากเขตภูเขาชั้นนอกที่ชาวบ้านไปมาหาสู่เป็นประจำ ป่าเขาบริเวณนี้ดูดั้งเดิมยิ่งกว่าเดิม ต้นไม้ยิ่งใหญ่หนา พืชพรรณบนพื้นดินก็ยิ่งขึ้นหนาทึบ บางครั้งยังมองเห็นรอยเท้าที่สัตว์ป่าเดินผ่าน รวมถึงกิ่งไม้ใบไม้ที่ถูกแทะกิน ทุกหนแห่งล้วนอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความดิบเถื่อน