บทที่ 774 ถึงเวลานี้แหละ!

แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ขณะอยู่กลางอากาศมันบิดเอวอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ร่อนลงพื้น ขาทั้งสี่ก็เหยียบพื้นซึ่งเต็มไปด้วยใบไม้ผุอย่างมั่นคง ก่อนอาศัยแรงพุ่งหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว แล้วตวัดกรงเล็บคู่หน้าอันแหลมคมใส่แขนของโจวอันอย่างดุดันไปตามแรง

เสียง “แควก” ดังแผ่วเบา กรงเล็บคมของแมวป่าลิงซ์เฉียดผ่านปลายแขนเสื้อของโจวอัน เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบแข็งแรงถูกฉีกเป็นรอยยาวในพริบตา เฉียดเนื้อหนังไปอย่างหวุดหวิด ขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะถูกข่วนจนบาดเจ็บแล้ว

โจวอันไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าสิ่งที่รับมือได้ยากที่สุดของแมวป่าลิงซ์คือการจู่โจมต่อเนื่องกับการเคลื่อนไหวอันว่องไว มันไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้ได้พักหายใจเลย เขาปักฝ่าเท้าอย่างมั่นคง ลดจุดศูนย์ถ่วงลง ราวกับก้อนหินแกร่งซึ่งหยั่งรากอยู่กลางภูเขา พร้อมเหวี่ยงมีดตัดฟืนในมือกลับไปฟันขวางตามแรง การเคลื่อนไหวเด็ดขาดฉับไว ไม่มีอาการอืดอาดแม้แต่น้อย

ประกายเย็นเยียบวาบผ่าน คมมีดอันแหลมคมฟันตรงไปยังข้อต่อขาหน้าของแมวป่าลิงซ์อย่างแม่นยำ

เมื่อแมวป่าลิงซ์เห็นดังนั้นก็รีบหยุดการโจมตีทันที ขาทั้งสี่ถีบพื้นและถอยหลังอย่างรวดเร็ว ร่างของมันเบาหวิวประหนึ่งภูตผี เพียงพริบตาก็ถอยออกไปไกลกว่า 2 เมตร หลบคมมีดนี้ได้อย่างหวุดหวิด หลังจากร่อนลงพื้น มันก็โก่งสันหลังขึ้นทันที ขนอ่อนทั่วร่างตั้งชันทุกเส้น เสียงคำรามต่ำ “อู๋ๆ” อันดุดันดังลอดจากส่วนลึกของลำคอ รูม่านตาสีทองจับจ้องโจวอันเขม็ง เจตนาฆ่ายิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ