บทที่ 95 ไอ้เดรัจฉานนี่สงสัยจะบ้าไปแล้วแน่ๆ!

เมื่อเห็นหมีป่าตะปบประตูไม้ดังขึ้นเรื่อยๆ โจวอันก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ แววตาของโจวอันมืดมนลง สบถในใจเงียบๆ

บ้าเอ๊ย! เอาวะ! ขอสู้ตายกับไอ้หมีบ้านี่สักตั้ง!

โจวอันยกปืนล่าสัตว์ในมือขึ้น เล็งเป้าไปที่หมีสีน้ำตาลตัวนั้น โจวอันเล็งอยู่นานพักใหญ่ เพราะความตื่นเต้นตึงเครียดมากเกินไป ฝ่ามือก็เลยมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย เป้าหมายของกระสุนนัดนี้คือหัวใจ ต้องยิงให้เข้าจุดตายเท่านั้น ไม่อย่างนั้นโจวอันเองนั่นแหละที่จะตกอยู่ในอันตราย จังหวะที่หมีสีน้ำตาลยืนขึ้นตะปบประตู คือตำแหน่งที่ดีที่สุดในการยิง การที่หมีสีน้ำตาลยืนตัวตรง ทำให้กะตำแหน่งหัวใจของมันได้ง่ายขึ้น หลังจากเล็งอยู่นาน ในที่สุดโจวอันก็ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืน

"ปัง!"

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวระเบิดขึ้น ช่วยไม่ได้ ปืนล่าสัตว์รุ่นเก่าแบบนี้เวลายิง เสียงมันก็ดังสนั่นกึกก้องแบบนี้แหละ ถ้าเป็นปืนเก็บเสียงในยุคหลังคงจะใช้ดีกว่านี้เยอะ แต่น่าเสียดายที่ในยุคสมัยนี้คงหาไม่ได้หรอก

"โดนแล้ว!"

พอเห็นกระสุนนัดนี้พุ่งเจาะเข้าไปที่หลังฝั่งซ้ายของหมีสีน้ำตาลอย่างจัง ในใจโจวอันก็ลิงโลด แต่พริบตาต่อมาเขาก็ยิ้มไม่ออกแล้ว หมีสีน้ำตาลที่น่าจะถูกยิงเข้าที่หัวใจอย่างจัง กลับไม่ยอมล้มตึงลงไปกองกับพื้นอย่างที่คาดคิดไว้ แต่มันกลับแผดเสียงคำรามดังก้องฟ้า แล้วพุ่งทะยานเข้ามาทางต้นเสียงปืนด้วยความโกรธแค้นเกรี้ยวกราด

"เชี่ยเอ๊ย! นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย? ก็เห็นอยู่ว่ายิงโดนเต็มๆ แล้วทำไมมันยังวิ่งไล่ตามมาได้อีกล่ะ?"

โจวอันคิดยังไงก็คิดไม่ออก ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ คิดๆ ดูแล้ว กระสุนที่เล็งไปที่หัวใจน่าจะคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย ท้ายที่สุดแล้วแผ่นหลังของหมีสีน้ำตาลก็กว้างตั้งขนาดนั้น แต่หัวใจของมันมีขนาดแค่นิดเดียว ถ้าคลาดเคลื่อนไปแค่นิดเดียวจนพลาดจุดตายอย่างหัวใจไป ถึงแม้ความน่าจะเป็นจะน้อยมากๆ แต่มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขามามัวคิดให้ทะลุปรุโปร่งแล้ว เขาสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิต ขืนโดนไอ้หมีบ้าตัวนี้จับได้ มีหวังได้ตายศพไม่สวยแน่ หมีสีน้ำตาลตัวนี้หลังจากได้รับบาดเจ็บ กะว่าอะดรีนาลีนในร่างกายคงพุ่งปรี๊ด ความเร็วในการวิ่งก็เลยไม่ช้าเลยสักนิด โจวอันรู้สึกเหมือนมีรถบรรทุกสิบล้อคันเบ้อเริ่มวิ่งไล่กวดมาติดๆ วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนจนนึกโกรธพ่อแม่ที่เกิดมามีให้แค่สองขา

โจวอันวิ่งเร็วมาก ไม่นานก็พุ่งพรวดเข้าไปในป่าทึบผืนหนึ่ง พอเข้าไปในป่าได้ โจวอันก็รีบปีนขึ้นต้นไม้ทันที ท้ายที่สุดแล้วหมีป่าพวกนี้มันก็วิ่งเร็วเกินไป ขืนวิ่งแข่งกับมันต่อไปก็คงไม่มีหวังชนะ โจวอันสุ่มเลือกต้นไม้มาได้ต้นหนึ่ง ก็ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนป่ายขึ้นไปอย่างเอาเป็นเอาตาย เพิ่งจะปีนขึ้นไปได้แค่ครึ่งต้น หมีสีน้ำตาลตัวนั้นก็วิ่งมาถึงใต้ต้นไม้ซะแล้ว

"เชี่ยเอ๊ย! แม่งจะวิ่งเร็วเกินไปแล้ว!"

โจวอันเร่งความเร็วในการปีนขึ้นไปอีก เขาต้องรีบปีนขึ้นไปให้ถึงง่ามไม้ แล้วยืนให้มั่นคงซะก่อน ถึงจะสามารถจัดการกับหมีสีน้ำตาลตัวนี้ได้ ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้สองมือของเขากำลังกอดต้นไม้แน่น ไม่มีทางปลีกมือมายิงปืนได้เลย ตอนแรกก็นึกว่าหมีสีน้ำตาลตัวนี้จะปีนต้นไม้ตามขึ้นมาตะปบเขา ที่ไหนได้ หมีสีน้ำตาลตัวนี้กลับยืนเฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่ยอมปีนขึ้นมาซะอย่างนั้น หมีสีน้ำตาลตัวนี้น่าจะได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้จะไม่โดนจุดตาย แต่กิจกรรมที่ต้องออกแรงอย่างการปีนต้นไม้ สำหรับมันแล้วคงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างลำบาก ถึงแม้หมีสีน้ำตาลตัวนี้จะปีนต้นไม้ไม่ได้ แต่มันก็ไม่ยอมจากไปไหน เอาแต่ยืนเฝ้าอยู่ใต้โคนต้นไม้อยู่แบบนั้น ดูออกเลยว่ามันยังคงโกรธแค้นเกรี้ยวกราดสุดๆ มันก็เลยเริ่มใช้กรงเล็บตะปบต้นไม้แทน

ต้นไม้ต้นนี้มีขนาดความกว้างประมาณเอวคน ภายใต้การตะปบอย่างบ้าคลั่งของหมีสีน้ำตาล ต้นไม้ก็เริ่มสั่นสะเทือน ลำต้นช่วงล่างไม่ค่อยสั่นเท่าไหร่ แต่ช่วงบนกับตรงง่ามไม้นี่สิ สั่นโยกเยกน่าดู โจวอันยังไม่ทันได้ยืนบนง่ามไม้ให้มั่นคงเลย พอเจอแรงสั่นสะเทือนแบบนี้เข้าไป ก็ทำได้เพียงกอดลำต้นไว้แน่นๆ

"ไอ้เดรัจฉานนี่สงสัยจะบ้าไปแล้วแน่ๆ! รอให้ฉันปีนขึ้นไปถึงง่ามไม้ก่อนเถอะ พ่อจะยิงให้พรุนเป็นรังนกเลยคอยดู!"

หมีสีน้ำตาลที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เงื้ออุ้งตีนหมีตะปบต้นไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเอาช่วงบนของต้นไม้สั่นคลอนไม่หยุด โจวอันก็เลยไม่มีโอกาสได้ยิงปืนสักที รู้สึกกลุ้มใจสุดๆ

"ปัง! ปัง!"

ในขณะที่โจวอันกำลังกลุ้มใจอยู่นั้น จู่ๆ ในป่าก็มีเสียงปืนดังขึ้นสองนัด พอหมีสีน้ำตาลถูกยิง มันก็แผดเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างกายที่เดิมทีก็บาดเจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งบาดเจ็บสาหัสหนักกว่าเดิม พอโจวอันมองเห็นคนที่มาช่วย ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที พี่ต้าลี่มาแล้ว!

หมีสีน้ำตาลถูกยิงซ้ำเข้าไปอีกสองนัด ตอนแรกมันตั้งใจจะพุ่งทะยานไปทางต้นเสียงปืน แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ร่างกายได้รับ ก็รู้ตัวว่าขืนอยู่ตรงนี้ต่อไปคงไม่รอดแน่ๆ มันก็เลยคิดจะวิ่งหนีแทน ตอนนี้โจวอันปีนขึ้นมายืนบนง่ามไม้เรียบร้อยแล้ว มองเห็นสถานการณ์ทั้งหมดจากมุมสูง มีหรือจะยอมให้มันมีโอกาสหนีไปได้

"ปัง! ปัง! ปัง!"

โจวอันเล็งปืนไปที่แผ่นหลังของหมีสีน้ำตาลที่กำลังวิ่งหนี แล้วลั่นไกปืนติดๆ กันสามนัด กระสุนทุกนัดพุ่งเจาะเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ ในที่สุดหมีสีน้ำตาลตัวนี้ก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว ตัวเอียงวูบแล้วล้มตึงลงไปกองกับพื้น หมีป่าน้ำหนักห้าหกร้อยชั่งล้มกระแทกพื้น เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หมีป่านอนชักกระตุกดิ้นรนอยู่บนพื้นได้แค่สองที ก็ได้เวลาไปเข้าเฝ้ายมบาล พอเห็นว่าหมีสีน้ำตาลตัวนี้นิ่งสนิทไปแล้ว โจวอันก็กอดลำต้น ค่อยๆ รูดตัวไถลลงมาจากต้นไม้ หมีสีน้ำตาลตัวนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ เหยื่อตัวอื่นใช้กระสุนแค่นัดเดียวก็เอาอยู่แล้ว แต่ไอ้เจ้านี่ต้องสาดกระสุนใส่ถึงหกนัด ถึงจะยอมลงนรกไปได้!

หลังจากโจวอันลงมาจากต้นไม้ โจวต้าลี่ก็มารออยู่ใต้ต้นไม้ตั้งนานแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและตึงเครียดสุดๆ "อันจื่อ! นายไม่เป็นไรใช่ไหม? มีตรงไหนบาดเจ็บหรือเปล่า?"

โจวอันยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วตอบกลับไป "ไม่เป็นไรครับ ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นมันวิ่งไล่ผมไม่ทันหรอก" พูดจบโจวอันก็หันไปมองพี่ต้าลี่ แล้วเอ่ยถาม "พี่ต้าลี่ เมื่อกี้พี่อยู่ในเพิงไม้เหรอครับ? แล้วไอ้หมีบ้านี่มันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวต้าลี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นตบอกตัวเองที่ยังคงสั่นระรัวด้วยความหวาดผวา "เฮ้อ อันจื่อ! นายไม่รู้หรอก วันนี้ฉันตกใจแทบแย่! ไก่ป่าแถวนี้มันเยอะจริงๆ ฉันยิงได้ตั้งหกเจ็ดตัว ก็เลยกลับมาที่เพิงไม้ เตรียมจะทำมื้อเย็นให้เราสองคนกินกัน" "ผลปรากฏว่าตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ไอ้หมีบ้านี่มันดันโผล่มาซะงั้น! ทำเอาฉันตกใจกลัวจนต้องไปแอบอยู่หลังประตูมาตลอดเลยเนี่ย!"

ผลประกอบการของโจวต้าลี่ในวันนี้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว หลังจากล่าไก่ป่ามาได้ไม่น้อย เขาก็เตรียมตัวกลับมาทำมื้อเย็นที่เพิงไม้ ระหว่างที่กำลังต้มน้ำอยู่ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากข้างนอก ตอนแรกก็นึกว่าโจวอันกลับมาแล้ว โจวต้าลี่เลยชะโงกหน้าออกไปมองทางหน้าต่าง ผลปรากฏว่าภาพที่เห็นทำเอาเขาตกใจจนแทบจะช็อกคาที่ ถึงแม้คราวก่อนตอนช่วยหามหมีดำจะเคยเห็นหมีมาบ้างแล้ว แต่นี่มันหมีตัวเป็นๆ แถมยังตัวเบ้อเริ่มกว่าเดิมอีกต่างหาก! ถึงแม้เขาจะรูปร่างสูงใหญ่ล่ำบึก แต่ก็ยังไม่เคยเจอสถานการณ์น่าระทึกขวัญขนาดนี้มาก่อน ถูกทำให้ตกใจกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ เอาแต่แอบซ่อนตัวอยู่หลังประตู ทำได้เพียงสวดมนต์ภาวนาอยู่ในใจ หวังให้หมีสีน้ำตาลตัวนี้รีบๆ ไสหัวไปให้พ้นๆ

เขารอแล้วรอเล่า หมีสีน้ำตาลตัวนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมจากไป แต่มันกลับเริ่มตบประตูอย่างแรง ในตอนนั้นโจวต้าลี่รู้สึกว่าชีวิตจบสิ้นแล้ว ชีวิตน้อยๆ ของเขาคงต้องมาจบเห่เอาที่นี่แน่ๆ สภาพจิตใจของเขาในตอนนั้นมืดมนสุดๆ จบกัน ถ้าเขาตายไป วันข้างหน้าก็คงไม่มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่อีกแล้ว ในขณะที่เขากำลังสิ้นหวังและยอมรับชะตากรรมอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงปืนดังมาจากข้างนอก จากนั้นก็เห็นหมีสีน้ำตาลตัวนั้นผละออกไปด้วยความโกรธแค้น แล้ววิ่งพุ่งไปทางทิศที่เสียงปืนดังขึ้น ในใจเขารู้ดีว่า เสียงปืนเมื่อกี้นี้ต้องเป็นฝีมือของอันจื่อแน่ๆ อันจื่อมาช่วยเขาแล้ว!

หมีสีน้ำตาลวิ่งไล่ตามไปอย่างบ้าคลั่งแบบนั้น อันจื่อคงต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ! โจวต้าลี่ทิ้งความหวาดกลัวในใจไปจนหมดสิ้น คว้าปืนในมือขึ้นประทับบ่า แล้ววิ่งไล่ตามเข้าไปในป่าทันที ในที่สุดพอเห็นหมีสีน้ำตาลกำลังตะปบต้นไม้อยู่ โจวต้าลี่ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกปืนขึ้นมายิงสาดเข้าไปสองนัดรวด โชคดีที่ในที่สุดหมีสีน้ำตาลตัวนี้ก็ตายไปจนได้ รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด สวรรค์คุ้มครองจริงๆ!

โจวอันฟังเรื่องราวจากปากพี่ต้าลี่ไปพลาง ก็เดินเข้าไปหาหมีสีน้ำตาลตัวนั้นไปพลาง หลังจากสังเกตเห็นว่าหน้าอกของหมีสีน้ำตาลตัวนี้นิ่งสนิทไม่มีการขยับเขยื้อนแล้วจริงๆ โจวอันถึงกล้าเดินเข้าไปใกล้ๆ โจวอันนั่งยองๆ ลง มองดูไอ้ตัวเบ้อเริ่มเทิ่มนี่แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นเบาๆ

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้เจ้านี่มันสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ชัดๆ!"