บทที่ 94 ฉากนี้มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

โจวอันเคยได้ยินลุงต้าชุนบอกว่า เดินจากเพิงไม้ไปทางทิศตะวันตก ก็คือสถานที่ที่พวกเขาเคยล่าหมาจิ้งจอกกันเมื่อก่อน บริเวณนี้เรียกได้ว่าเป็นภูเขาหมาจิ้งจอกเลยทีเดียว จำนวนของมันเยอะจนน่าตกใจ ถ้ามากับพี่ต้าลี่ ขืนล่าได้เยอะเกินไป ก็คงเอาเก็บใส่ในมิติพกพาลำบากแน่ๆ! สู้มาลุยเดี่ยวจัดหนักจัดเต็ม จัดการลดจำนวนหมาจิ้งจอกพวกนี้ไปก่อนดีกว่า!

โจวอันเดินไปเรื่อยๆ ก็สังเกตเห็นว่าหลังก้อนหินก้อนหนึ่งข้างหน้า มีหัวเล็กๆ ขนปุกปุยโผล่ออกมา ขนสีน้ำตาลอมแดง มีใบหูที่น่ารักคู่หนึ่ง กำลังแอบมองโจวอันกับเฮยเป้าอยู่เงียบๆ มันคือหมาจิ้งจอกแดงที่สวยงามตัวหนึ่ง แต่ดูแล้วยังตัวเล็กอยู่ กะดูแล้วน่าจะเพิ่งเกิดมาได้ไม่กี่เดือน เฮยเป้าก็สัมผัสได้ถึงสายตานี้เช่นกัน มันโก่งหลัง ขนพองฟูขึ้นมาเล็กน้อย

"ฮี่ๆ ที่ลุงต้าชุนพูดมาไม่ผิดจริงๆ ด้วย! เพิ่งจะมาถึงก็เจอหมาจิ้งจอกเข้าให้แล้ว!"

เฮยเป้าถีบขาหลัง เตรียมจะพุ่งเข้าไปไล่จับเจ้าตัวเล็กนี่ ลูกหมาจิ้งจอกแดงพอเห็นท่าไม่ดี วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มุดผลุบเข้าไปในโพรง โจวอันกับเฮยเป้ารีบตามลูกหมาจิ้งจอกแดงไปติดๆ จนมาถึงหน้าโพรงแห่งนี้

"โห! แอบเข้าไปในโพรงซะแล้ว ขุดโพรงได้ดีซะด้วยนะเนี่ย!"

โพรงของหมาจิ้งจอกแดงตัวนี้อยู่บนเนินเขาเล็กๆ ขนาดของปากโพรงพอๆ กับกะละมังล้างหน้าเลยทีเดียว โจวอันเดินวนรอบเนินเขาเล็กๆ นี้หนึ่งรอบ ก็พบว่าบนเนินดินนี้มีโพรงอยู่เยอะมากเป็นพิเศษ เดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็จะเห็นโพรงหนึ่งโพรง โจวอันแทบไม่อยากจะคิดเลยว่าเนินเขาผืนนี้มีหมาจิ้งจอกอาศัยอยู่กี่ตัวกันแน่

เห็นได้ชัดว่าเฮยเป้าสนใจลูกหมาจิ้งจอกแดงตัวนั้นมาก มันตะกุยปากโพรง ทำท่าจะมุดเข้าไปข้างใน โจวอันรีบยื่นมือไปดึงตัวมันออกมา แล้วตบหัวดำๆ เล็กๆ ของมันเบาๆ "เจ้าแมวโง่ แกอย่ามุดเข้าไปข้างในเชียวนะ! ในโพรงนี้นอกจากลูกหมาจิ้งจอกนั่นแล้ว ต้องมีพ่อแม่มันอยู่ด้วยแน่ๆ! ขืนโดนกัดขึ้นมาจะแย่เอา!"

สัตว์อย่างหมาจิ้งจอกก็อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง ปกติแล้วในรังนอกจากลูกอ่อน ก็ยังมีตัวเมียที่คอยดูแลพวกมันอยู่ด้วย ถ้าเฮยเป้ามุดเข้าไป จะต้องเผชิญหน้ากับหมาจิ้งจอกตัวใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในโพรง แล้วก็โดนรุมสกรัมอย่างแน่นอน โจวอันกังวลว่าถ้าเฮยเป้ามุดเข้าไป เกรงว่าจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลย เพราะฉะนั้นโจวอันจึงคิดเอาไว้แล้ว ว่าจะใช้วิธีรมควันเหมือนเดิม

โจวอันหอบหญ้าแห้งกำใหญ่มาจากบริเวณใกล้ๆ หาปากโพรงเจออันหนึ่งก็เอาหญ้าแห้งไปสุมไว้ หลังจากใช้ไม้ขีดไฟจุดหญ้าแห้ง ควันสีขาวหนาทึบก็ม้วนตัวลอยเข้าไปในโพรง โจวอันยืดตัวขึ้นมองไปไกลๆ ไม่นานก็พบจุดที่มีควันสีขาวลอยขึ้นมา "เฮยเป้า! เร็วเข้า! พวกเราไปเฝ้าที่ทางออกกัน!"

พอมาดักรอที่ทางออกที่ควันขาวลอยขึ้นมา ไม่นานโจวอันก็พบด้วยความหงุดหงิดว่า ไม่ได้มีแค่ตรงนี้ที่มีควันขาว แต่ยังมีทางออกอีกตั้งหลายแห่งที่มีควันลอยขึ้นมา โจวอันลองนับดู มีทางออกถึงสี่แห่งที่มีควันสีขาวลอยออกมา "บ้าเอ๊ย ทำไมหมาจิ้งจอกพวกนี้ขุดโพรงได้เจ้าเล่ห์นักวะเนี่ย ทำทางออกไว้ตั้งเยอะตั้งแยะ!"

โจวอันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว สัตว์ที่ฉลาดเป็นกรดอย่างหมาจิ้งจอก โพรงที่ขุดต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ขนาดกระต่ายยังมีคำเปรียบเปรยว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรง นับประสาอะไรกับหมาจิ้งจอกล่ะ สิ่งที่ทำให้โจวอันปวดหัวก็คือ ทางออกทั้งสี่แห่งนี้อยู่ห่างกันพอสมควร โจวอันตัวคนเดียวไม่มีทางดูแลทางออกทั้งสี่แห่งนี้ได้ทั่วถึง เขาทำได้แค่เฝ้าไว้แห่งเดียวเท่านั้น

[เจ้านาย! หนีไปแล้ว! หมาจิ้งจอกหนีไปตั้งหลายตัวเลย!] เฮยเป้ามองไปยังทางออกที่อยู่ไกลที่สุด น้ำเสียงร้อนรน สับเท้าวิ่งไล่ตามไปทันที โจวอันถือหน้าไม้ในมือ ยิงไปทางหมาจิ้งจอกที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ทางออกอยู่ห่างจากโจวอันมากที่สุดแถมยังวิ่งเร็วมากอีกด้วย

"เฮ้อ! ไอ้ของพรรค์นี้มันต้องจัดการยังไงเนี่ย!" ลูกดอกของโจวอันยิงพลาดเป้า พุ่งตรงไปปักลงบนพื้นดิน หลังจากโจวอันเก็บลูกดอกกลับมา เฮยเป้าก็กลับมาอยู่ข้างกายโจวอันแล้ว "เฮยเป้า เป็นไงบ้าง? ไล่ตามพวกมันทันไหม?"

เฮยเป้าทำหน้าตาท่าทางภาคภูมิใจ พูดด้วยความตื่นเต้นว่า [ตามทันอยู่แล้ว! ฉันยังกระโจนใส่หมาจิ้งจอกตัวนึงด้วยนะ! กัดหลังมันไปหนึ่งคำ ได้ขนมาเต็มปากเลย!]

โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ แล้วเอ่ยถามต่อ "แล้วยังไงต่อ? จับหมาจิ้งจอกกลับมาได้ไหมล่ะ?"

พอเฮยเป้าได้ยินคำถามนี้ ก็รู้สึกท้อแท้ขึ้นมา สะบัดหางไปมา [ไม่ได้... ฉันกัดหลังมัน แต่มันไม่สนใจเลยสักนิด เอาแต่วิ่งหน้าตั้ง ยิ่งวิ่งก็ยิ่งบ้าคลั่ง จนสะบัดฉันหลุดลงมาเนี่ย...]

ตอนนี้โจวอันรู้สึกปวดหัวตึบๆ โพรงของหมาจิ้งจอกมีทางออกเยอะขนาดนี้ จะจับพวกมันยังไงดีล่ะ? เอาลูกกรงไปวางไว้ที่ทางออกของโพรงเหรอ? แต่บนเขานี้มีปากโพรงอยู่เต็มไปหมด จะให้เอาลูกกรงไปวางไว้ทุกแห่งก็คงเป็นไปไม่ได้ การใช้ควันรมก็เป็นวิธีที่ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ปัญหามันอยู่ที่ โจวอันมีแค่คนเดียว

"รมควันอีกโพรง! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจับหมาจิ้งจอกไม่ได้!" โจวอันรมควันโพรงหมาจิ้งจอกอีกหนึ่งแห่ง มีทางออกสามแห่งที่มีควันสีขาวลอยออกมาพร้อมๆ กัน โจวอันไม่ได้ไปเฝ้าที่ปากโพรงแห่งไหนเป็นพิเศษ แต่ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากปากโพรงทั้งสามแห่งนี้ รออยู่นานพักใหญ่ ที่ปากโพรงก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว

มีหมาจิ้งจอกตัวใหญ่สองตัว กับตัวเล็กอีกสามตัวพุ่งพรวดออกมา ครอบครัวห้าชีวิตนี้วิ่งเร็วมาก แต่ความเร็วของลูกหมาจิ้งจอกก็ช้ากว่าเล็กน้อย หัวลูกดอกของโจวอันไม่ได้เล็งไปที่ลูกหมาจิ้งจอก โจวอันยิงหน้าไม้ใส่หมาจิ้งจอกตัวใหญ่ที่กำลังวิ่งหนีไปสองดอก ในที่สุดก็ยิงโดนหนึ่งตัว "ฮี่ๆ! โดนแล้ว! เฮยเป้า ไปดูกันเถอะ!"

หนึ่งคนกับหนึ่งแมวเดินมาถึงจุดที่หมาจิ้งจอกแดงล้มลง แล้วพิจารณาสัตว์ตัวนี้ โจวอันเอามือลูบหางฟูๆ ขนาดใหญ่ของมัน สัมผัสของหางนี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ ทั้งพองฟูและอ่อนนุ่ม ขนปุกปุยจับแล้วสบายมือสุดๆ หนังและขนบนตัวก็ทั้งนุ่มทั้งหนา โจวอันจินตนาการออกเลยว่า ถ้าเอาหนังและขนแบบนี้มาทำเป็นเสื้อโค้ตตัวยาว มันจะใส่สบายขนาดไหน

โจวอันหิ้วหมาจิ้งจอกขึ้นมาลองกะน้ำหนักดู น่าจะประมาณสิบแปดสิบเก้าชั่งได้ ถ้าเทียบกับหมาป่าสีเทาบนเขาแล้ว ขนาดตัวถือว่าเล็กกว่าเยอะ โจวอันลูบขนหมาจิ้งจอก แล้วถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง "เฮ้อ! ถ้าฉันมีหมาล่าเนื้อสักสองสามตัวก็คงจะดีสิ!"

เฮยเป้าที่กำลังชูหางเดินวนไปวนมาอยู่ข้างๆ พอได้ยินคำพูดนี้ หางก็ตกลงทันที [เจ้านาย พูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย รังเกียจฉันแล้วเหรอ...]

"เฮยเป้า แกมัวยืนอึ้งทำไมเนี่ย? พวกเราต้องรีบกลับกันแล้วนะ!" โจวอันถูกเฮยเป้าขวางทางไว้กะทันหัน จึงรีบเอ่ยเร่ง หลังจากเร่งเร้าเสร็จ เขาก้มลงมองสภาพของเฮยเป้า ในใจก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีแล้ว ตอนนี้ขนของเฮยเป้าพองฟูอย่างหนัก แม้กระทั่งขนบนหางก็ยังตั้งชันขึ้นมา โจวอันเห็นดังนั้น จึงรีบกำปืนในมือไว้แน่นเบื้องหน้า พร้อมกับลดเสียงให้เบาลงมาก

"เฮยเป้า เกิดอะไรขึ้น? มีตัวอะไรอยู่เหรอ? แกรีบบอกฉันมาเร็วเข้า!"

เฮยเป้าสูดดมกลิ่นในอากาศ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความกระสับกระส่าย [เจ้านาย ฉันได้กลิ่นหมี! กลิ่นมันแรงมาก รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ๆ นี้นี่เอง!]

"หมี?!" โจวอันได้ยินคำนี้ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที ประสาทสัมผัสตึงเครียดถึงขีดสุด หมีป่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ! ถ้าถูกหมีป่าในป่าลอบโจมตี ตบแค่ทีเดียวหัวเขาก็คงแหลกละเอียดได้เลย! แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! พวกน้องๆ ที่บ้านยังรอเขากลับไปอยู่นะ! โจวอันกำปืนในมือแน่น หันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของหมีเลยแม้แต่น้อย

"เฮยเป้า หมีป่านั่นมันอยู่ไหนเนี่ย? ทำไมฉันไม่เห็นเลยล่ะ?"

เฮยเป้าก็คอยสังเกตการณ์รอบๆ อย่างไม่ลดละเช่นกัน มันส่ายหน้า [ฉันก็ระบุตำแหน่งที่แน่ชัดไม่ได้เหมือนกัน แต่มันอยู่แถวๆ นี้แหละ! เจ้านาย พวกเรารีบกลับกันเถอะ อยู่ข้างนอกนี่น่ากลัวชะมัด!]

โจวอันพยักหน้ารับ จากนั้นก็เตรียมตัวมุ่งหน้ากลับไปที่เพิงไม้ทันที อย่างน้อยก็เป็นพื้นที่ปิดทึบ หลบอยู่ข้างในก็ยังพอให้อุ่นใจได้บ้าง ระหว่างทางกลับเพิงไม้ โจวอันเดินไปก็เหลียวหลังไปตลอดทาง พอใกล้จะถึงบริเวณเพิงไม้ ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว แต่โจวอันมีเนตรมองกลางคืน ภาพทุกอย่างรอบตัวจึงยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน เมื่อเห็นภาพบริเวณรอบเพิงไม้ โจวอันก็รู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาทันที

มีหมีป่าร่างยักษ์ตัวหนึ่ง กำลังเดินวนเวียนอยู่รอบๆ เพิงไม้! "เชี่ยเอ๊ย! หมีป่ามาป้วนเปี้ยนอยู่ตรงเพิงไม้จริงๆ ด้วย! แถมยังไม่ใช่หมีดำ แต่แม่งเป็นหมีสีน้ำตาลนี่หว่า!" โจวอันไม่กล้าส่งเสียงออกมาจากปาก แต่ในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

หมีป่าบนเขาฉางไป๋แห่งนี้มีอยู่สองสายพันธุ์ สายพันธุ์แรกคือหมีดำ ขนาดตัวจะค่อนข้างเล็กกว่ามาก พอโตเต็มวัยจะหนักราวๆ สามถึงห้าสี่ร้อยชั่ง แต่สายพันธุ์ที่เจอในวันนี้คือหมีสีน้ำตาล ขนาดตัวจะใหญ่กว่ามาก โตเต็มวัยก็หนักประมาณห้าถึงหกร้อยชั่งเข้าไปแล้ว ก่อนจะเข้าสู่ช่วงจำศีลในฤดูใบไม้ร่วง น้ำหนักของพวกมันจะพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตัวที่หนักสุดๆ อาจจะหนักได้ถึง 800 ชั่งเลยทีเดียว โจวอันกะด้วยสายตา หมีสีน้ำตาลที่อยู่ข้างเพิงไม้ตัวนี้ ก็น่าจะใกล้เคียง 600 ชั่ง

"ไอ้เวรนี่มาทำอะไรที่เพิงไม้เนี่ย? มันไม่ควรจะอยู่ในป่าลึกหรอกเหรอ?" แต่ไม่นานโจวอันก็คิดตก กะว่าคงถูกกลิ่นเนื้อย่างหอมๆ ดึงดูดมาแน่ๆ เมื่อช่วงเช้าวันนี้ล่ากวางดาวป่ามาได้ โจวอันกับพี่ต้าลี่ก็แล่เนื้อออกมา แล้วเอาไปรมควันไฟให้แห้ง ตอนที่รมควันเนื้อ กลิ่นหอมของเนื้อมันต้องโชยไปทั่วป่าอย่างแน่นอน หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะดึงดูดไอ้ตัวพวกนี้ให้ตามมา

พอเห็นหมีสีน้ำตาลเอาแต่เดินวนไปวนมา ในใจของโจวอันก็เริ่มเป็นกังวล ไม่รู้ว่าพี่ต้าลี่อยู่ที่ไหนกันนะ? อยู่ในเพิงไม้หรือเปล่า? คิดๆ ดูแล้วก็น่าจะอยู่ในเพิงไม้นั่นแหละ ท้ายที่สุดแล้วท้องฟ้าก็มืดค่ำป่านนี้แล้ว หวังว่าพี่ต้าลี่จะมุดตัวอยู่ในเพิงไม้อย่างเงียบๆ อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลยนะ!

โจวอันกับเฮยเป้าหมอบราบอยู่กับพื้น คอยเฝ้าดูสถานการณ์ของเพิงไม้ ไม่กล้าแม้แต่จะยืดตัวขึ้นมา ถึงแม้คราวก่อนในป่า โจวอันจะประสบความสำเร็จในการล่าหมีดำมาแล้ว แต่ในวินาทีนี้ เขาก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมืออยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วคราวก่อนเขาแอบอยู่บนต้นไม้สูงปรี๊ด ศัตรูอยู่ในที่สว่าง ตัวเขาอยู่ในที่มืด ลงมือได้ง่ายและค่อนข้างปลอดภัย แต่บริเวณที่โจวอันอยู่ตอนนี้ แทบจะไม่มีต้นไม้เลย

โจวอันรู้สึกสับสนว้าวุ่นในใจ ควรจะลั่นไกจัดการหมีสีน้ำตาลตัวนี้ดีไหม? หมีนี่มันมีมูลค่าจริงๆ คราวก่อนหนังหมีกับดีหมีพวกนั้น ก็แลกเงินมาได้ตั้งหลายร้อยหยวน แต่ไอ้เจ้านี่หนังเหนียวเนื้อหนากว่าหมีดำเสียอีก ถ้ายิงพลาดเป้าไปนิดเดียว หมีสีน้ำตาลก็คงแค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าถูกหมีสีน้ำตาลที่บาดเจ็บไล่ล่าล้างแค้นล่ะก็ ระดับความอันตรายมันจะสูงเกินไปแล้ว!

โจวอันเข้ามาในร่องหินผา วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว ผลประกอบการก็อุดมสมบูรณ์มากแล้ว ทั้งกีวีเกาจ่าว เกาลัดป่า วอลนัตป่า หนักรวมกันหลายพันชั่ง แถมยังล่าหมาป่าสีเทา หมาจิ้งจอก แล้วก็ไพกามาได้อีกเกือบหนึ่งพันชั่ง เสบียงที่ตุนไว้พวกนี้ เพียงพอสำหรับการผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนานหลายเดือนของเขาฉางไป๋ได้อย่างไม่มีปัญหาเลย มันไม่มีความจำเป็นเลยจริงๆ ที่จะต้องมาเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงขนาดนี้เพื่อหมีสีน้ำตาลตัวเดียว

โจวอันหมอบอยู่บนพื้น สื่อสารกับเฮยเป้าผ่านทางจิต [เฮยเป้า พวกเราตั้งหลักรอกันอีกสักพักเถอะ เผื่อว่าไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้มันเข้าไปในบ้านไม่ได้ แล้วมันจะล่าถอยไปเอง]

โจวอันกับเฮยเป้าก็เฝ้ารอกันไปอีกหลายนาที หวังว่าหมีสีน้ำตาลตัวนี้จะหาทางเข้าไม่เจอ แล้วยอมเดินคอตกจากไปเอง แต่โจวอันกลับพบว่า เรื่องราวไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เขาคิดเลย หมีสีน้ำตาลตัวนี้เดินวนรอบเพิงไม้ไปหลายรอบ ในที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูไม้ หมีสีน้ำตาลที่อยู่หน้าประตูไม้ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนด้วยสองขาหลัง

ไอ้เจ้านี่เวลายืนขึ้นมา ตัวสูงชะลูดจริงๆ กะด้วยสายตาน่าจะสูงเกินสองเมตร ลุกขึ้นยืนทั้งสูงทั้งล่ำบึก แค่มองดูก็แผ่รังสีอำมหิตกดดันอย่างบอกไม่ถูก หลังจากหมีสีน้ำตาลลุกขึ้นยืน มันก็เริ่มใช้อุ้งเท้าตะปบประตูไม้!

เมื่อเห็นฉากนี้ หัวใจของโจวอันก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ประตูไม้บานนี้เป็นประตูที่พี่ต้าลี่เพิ่งซ่อมแซมไปเมื่อสองวันก่อน ถึงประตูไม้บานนี้จะถูกซ่อมแซมมาแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ทำมาจากเหล็กกล้า พละกำลังของหมีป่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ประตูไม้ถูกตบจนสั่นสะเทือนดังปึงปัง ดูท่าทางแล้วคงทนได้อีกไม่นาน อย่างมากตบอีกแค่ไม่กี่สิบที ประตูไม้บานนี้พังแน่นอน!

ตอนนี้โจวอันร้อนรนใจเป็นอย่างมาก ร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มแผ่นหลัง ถ้าพี่ต้าลี่อยู่ในบ้าน แล้วหมีสีน้ำตาลบุกเข้าไปได้ล่ะก็ แบบนั้นคือจบเห่ของจริง! การขึ้นเขาครั้งนี้ โจวอันก็เป็นคนเอ่ยปากชวนพี่ต้าลี่มาด้วยตัวเอง ถ้าพี่ต้าลี่เกิดเป็นอะไรขึ้นมา พอกลับไปที่หมู่บ้านเขาคงอธิบายให้ใครฟังไม่ถูกแน่ๆ แถมพี่ต้าลี่ยังดีกับเขามาก ไม่ว่ายังไง โจวอันก็ไม่สามารถทนดูพี่ต้าลี่ถูกไอ้หมีบ้าตัวนี้ฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาได้หรอก!