บทที่ 93 ขนพองฟูไปทั้งตัว!

โจวอันหัวเราะแฮะๆ ออกมา ใช้มือลูบเนื้อนิ่มๆ บนท้องของไพกา "ไอ้เจ้านี่ถึงชื่อมันจะมีคำว่าหนูอยู่ด้วย แต่มันคนละเรื่องกับหนูบ้านเลยนะ! ฉันเคยได้ยินคนบอกมาว่า ไอ้เจ้านี่อร่อยสุดๆ เนื้อทั้งนุ่มทั้งหวาน เอาไปทำน้ำแดงล่ะก็หอมฉุยเลยล่ะ!"

ถึงเจ้านี่จะถูกเรียกว่าไพกาตงเป่ย แต่สถานะของมันใกล้เคียงกับกระต่ายมากกว่าหนู ปกติมันก็กินพวกหญ้ากับไม้พุ่ม ของสกปรกจิปาถะมันไม่กินซี้ซั้วหรอก ถึงโจวอันจะยังไม่เคยลิ้มรสไอ้เจ้านี่ แต่เมื่อก่อนเคยได้ยินคนพูดกันว่า เนื้อของไพกานั้นทั้งละเอียดและนุ่มละมุน พอเอาไปทำน้ำแดงก็หอมหวลชวนกิน รสชาติไม่ด้อยไปกว่ากระต่ายป่าเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเจ้านี่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหนูเลย ในใจของโจวอันก็เลยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไรอีก พูดตามตรง เขาก็อยากจะจับกลับไปเยอะๆ เอาไปทำน้ำแดงให้พวกน้องๆ ได้ลองชิมดูเหมือนกัน

แต่ตัวไพกานี่มันเล็กจริงๆ ต่อให้โตเต็มวัยแล้ว อย่างมากก็หนักแค่ครึ่งชั่ง ถ้าอยากจะทำน้ำแดงหม้อใหญ่ๆ อย่างน้อยก็ต้องจับให้ได้สักสิบกว่าตัว "ไม่รู้ว่าไพกาแถวนี้มีเยอะแค่ไหน เดี๋ยวฉันลองดูหน่อยนะ!" โจวอันปีนขึ้นไปสองสามก้าว แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูในซอกหิน ในซอกหินนี้มีไพกาอยู่ไม่น้อยเลย โจวอันเหลือบมองเข้าไปข้างใน กะคร่าวๆ ว่าน่าจะมีสักยี่สิบสามสิบตัว แถมที่นี่ยังเป็นแค่ซอกหินเล็กๆ ซอกเดียว ท่ามกลางโขดหินใหญ่หลายก้อนนี้ ยังมีซอกหินแบบนี้นับไม่ถ้วน

"ว้าว! มีเยอะขนาดนี้เชียว! ฮี่ๆ งั้นพวกเราก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว!" สัตว์ตัวเล็กๆ อย่างไพกา ขยายพันธุ์ได้เก่งยิ่งกว่าหนูเสียอีก ประมาณหนึ่งเดือนก็ออกลูกได้ครอกหนึ่ง แต่ละครอกออกลูกได้ 7 ถึง 10 ตัว ตัวที่ออกลูกเก่งสุดๆ อาจจะออกได้ถึง 15 ตัวเลยทีเดียว! อัตราการขยายพันธุ์แบบนี้น่ากลัวมาก ถ้าไม่ควบคุมไว้ ย่อมเกิดปัญหาตามมาได้ง่ายๆ ไพกาไม่ได้มีแค่ในเขตเฮยหลงเจียง จี๋หลิน และเหลียวหนิงของทางตงเป่ยเท่านั้น แต่ในเขตมองโกเลียในและภูเขาต้าเหลียงซานก็มีเหมือนกัน ที่นั่นเขาเรียกมันว่าไพกาที่ราบสูง ถ้าศัตรูตามธรรมชาติของไพกาอย่างหมาจิ้งจอกทิเบตและหมาป่าบนที่ราบสูง ถูกล่าอย่างหนักจนจำนวนลดลง ปริมาณของไพกาก็จะไม่มีใครคอยควบคุม จนนำไปสู่การขยายพันธุ์อย่างรวดเร็วและระบาดหนัก ไพกาที่ระบาดหนักจะทำให้ทุ่งหญ้าถูกทำลาย ไพกาแค่ตัวเดียวก็สามารถทำลายทุ่งหญ้าได้ถึงครึ่งตารางเมตร ถือเป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวง เพื่อปกป้องทัศนียภาพอันงดงามของเขาฉางไป๋ของเรา โจวอันจึงทำได้เพียงต้องลงมือสังหารพวกมันอย่างโหดเหี้ยมแล้วล่ะ!

โจวอันมองดูปากโพรงไพกา กะขนาดดูคร่าวๆ ก็พบว่าแขนของตัวเองสามารถสอดเข้าไปได้ "ฮี่ๆ คอยดูฉันล้วงทีเดียวได้สามตัวเลย!" โจวอันเพิ่งจะสอดแขนเข้าไปได้นิดเดียว จู่ๆ ก็ชะงัก แล้วรีบดึงมือกลับมาทันที เจ้าตัวเล็กนี่มองดูหน้าตาซื่อๆ บ้องแบ๊ว เหมือนจะไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่มันก็มีฟันนะ อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ กระต่ายเวลาจนตรอกก็ยังกัดคนเลย ถ้าเจ้าตัวเล็กนี่เกิดสติแตกขึ้นมา แล้วกัดเขาสักสองสามทีจนเลือดตกยางออก มันคงไม่คุ้มกันหรอก

ดังนั้นโจวอันจึงหักกิ่งไม้จากแถวๆ นั้นมา ใช้กิ่งไม้แหย่เข้าไปในโพรง แต่แหย่อยู่นานสองนาน ก็ไม่ได้ไพกาออกมาเลยสักตัว เจ้าตัวเล็กพวกนี้ตกใจกลัวจนสุดขีด เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในโพรงเงียบกริบ ไม่ยอมออกมาท่าเดียว "เฮ้ย! เจ้าตัวเล็กพวกนี้! ทำไมถึงล้วงยากล้วงเย็นแบบนี้เนี่ย!" เฮยเป้าที่อยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว จ้องมองปากโพรงแล้วพูดขึ้น [เจ้านาย ฉันเองๆ! เรื่องนี้ฉันถนัด!] "ก็ได้ แกก็ลองดู ระวังอย่าให้มันกัดอุ้งเท้าแกล่ะ!"

เฮยเป้าเดินมาที่ปากโพรง ปากโพรงนี้มันเล็กจริงๆ ตัวมันมุดเข้าไปไม่ได้ แต่ถ้าแค่ยื่นอุ้งเท้าเข้าไปล่ะก็ไม่มีปัญหา เฮยเป้าเพิ่งจะสอดอุ้งเท้าเข้าไป ก็ตะปบแล้วดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว ขั้นตอนนี้มันเร็วมาก กะดูแล้วน่าจะแค่สองวินาทีเท่านั้น โจวอันยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นว่าใต้อุ้งเท้าของเฮยเป้า มีไพกาตงเป่ยตัวอ้วนท้วนถูกกดเอาไว้อยู่ "ว้าว! เฮยเป้าเก่งนี่หว่า มีฝีมือไม่เบาเลย!" เฮยเป้าไม่ได้ล้วงเอาไพกาตัวนี้ออกมา แต่ใช้กรงเล็บแหลมคมเกี่ยวเข้าที่ขนและหนังของมัน แล้วลากมันออกมาต่างหาก ถึงแม้เฮยเป้าจะเป็นสัตว์เลี้ยงวิเศษของโจวอัน แต่โจวอันก็ไม่เคยปฏิบัติกับมันเหมือนสัตว์เลี้ยงทั่วไป และไม่เคยตัดเล็บให้มันเลย กรงเล็บของเฮยเป้าแหลมคมสุดๆ ขอแค่เกี่ยวของได้แล้ว ก็ไม่มีทางหลุดมือแน่นอน

ไพกาที่ถูกเฮยเป้ากดเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า ส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ดิ้นรนพยายามจะวิ่งหนี โจวอันคว้าก้อนหินข้างๆ มาทุบเข้าที่หัวของมัน พริบตาเดียวมันก็นิ่งสนิทไป หลังจากจัดการไพกาตัวนี้เสร็จ เฮยเป้าก็สอดอุ้งเท้าเข้าไปในโพรงอีกครั้ง สองวินาทีต่อมาก็ลากไพกาตัวอ้วนท้วนออกมาอีกตัว โจวอันก็คอยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ ใช้ก้อนหินทุบทีเดียวจอด ต้องยอมรับเลยว่าสัญชาตญาณในการจับหนู มันฝังรากลึกอยู่ในยีนของสัตว์จำพวกแมวจริงๆ ถึงแม้ไพกาจะไม่ใช่หนู แต่เฮยเป้าก็จับมันได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ พอเห็นสัตว์เลี้ยงวิเศษของตัวเองเก่งกาจขนาดนี้ โจวอันก็รู้สึกปลาบปลื้มใจสุดๆ ยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู

โพรงหินที่ค่อนข้างตื้น เฮยเป้าก็จะใช้กรงเล็บเกี่ยวออกมาโดยตรง เกี่ยวทีไรก็ติดทุกที ส่วนโพรงที่ลึกหน่อยหรือคดเคี้ยวเกินไปจนสอดอุ้งเท้าเข้าไปล้วงไม่สะดวก โจวอันก็จะใช้ฟางข้าวแห้งจุดไฟรมควันที่ปากโพรง พอสำลักควันโขมง ก็มีไพกาวิ่งหนีออกมาไม่น้อย เฮยเป้าสนุกสนานเบิกบานใจสุดๆ เอาไพกาตัวน้อยพวกนี้มาเป็นของเล่น จับได้ตัวนึงก็กัดตายตัวนึง เฮยเป้าเล่นสนุกจนลืมเหนื่อยไปเลย โจวอันตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะจัดการแถวนี้แค่นิดหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะใช้เวลาอยู่ในพื้นที่โขดหินนี้ไปเกือบสามชั่วโมง ผลประกอบการสามชั่วโมงนี้ ถือว่ายอดเยี่ยมมากทีเดียว โจวอันลองนับคร่าวๆ ดู จับไพกามาได้ประมาณร้อยสองร้อยตัว ถึงแม้ไพกาจะตัวเล็ก แต่ร้อยสองร้อยตัวก็ไม่ใช่ย่อยๆ เลยนะ เอามารวมกันก็น้ำหนักปาเข้าไปหลายสิบชั่งแล้ว

"ดูสิ ฟ้าจะมืดอยู่แล้ว โทษแกนั่นแหละเจ้าแมวเหม็น เล่นเพลินจนลืมเวลาเลยนะ!" โจวอันบ่นเฮยเป้าไปพลาง ก็เร่งฝีเท้าเดินมุ่งหน้ากลับไปทางเพิงไม้ไปพลาง บ่ายวันนี้ตอนออกมาทำเรื่องต่างๆ ไปไม่น้อยเลย โค่นต้นไม้ไปเยอะแยะ เอาไปเก็บไว้ในมิติ เก็บชาอ๋าวอ๋าวเจี้ยวมาตั้งเยอะ เอาไว้ใช้ในวันข้างหน้า แล้วก็ยังมาจับไพกากับเฮยเป้าอีก ใช้เวลาไปตั้งสองสามชั่วโมง ไม่นึกเลยว่าเผลอแป๊บเดียวก็ลืมเวลาไปซะสนิท ตอนนี้ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มที ถึงแม้จะยังไม่มืดสนิท แต่ท้องฟ้าก็เริ่มสลัวๆ แล้ว

พูดตามตรง ในใจโจวอันก็รู้สึกหวั่นๆ อยู่เหมือนกัน ตั้งแต่เล็กจนโตมักจะได้ยินคนบอกเสมอว่า ขอแค่ฟ้ามืด ห้ามอยู่ในป่าเขาเด็ดขาด ดังนั้นก็เลยทำได้แค่เร่งฝีเท้า หวังว่าจะรีบกลับไปถึงเพิงไม้ให้เร็วที่สุด! โจวอันเดินอยู่ในป่า ก้าวเดินไปก็หันขวับกลับไปมองข้างหลังเป็นระยะ ขอแค่ได้ยินเสียงผิดปกติแม้แต่นิดเดียว ก็จะกำปืนในมือแน่นด้วยความระแวดระวัง ในที่สุดก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดมิดลงอย่างสมบูรณ์ โจวอันก็เดินออกมาจากป่าทึบผืนนี้จนได้ "เฮ้อ โชคดีที่ไม่มีอะไรหลอกตัวเองแท้ๆ..."

ตลอดเส้นทางอันยาวไกลนี้ โจวอันเดินมาด้วยความตึงเครียดสุดขีด จนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก โชคดีที่ดวงของเขายังดีอยู่ เดินมาตั้งไกลขนาดนี้ กลับไม่เจอสัตว์ร้ายเลยสักตัว "ฮี่ๆ ไป! กลับไปดูกันว่าตอนบ่ายพี่ต้าลี่ล่าไก่ป่าได้บ้างหรือเปล่า!" ตอนนี้เดินมาใกล้จะถึงเพิงไม้แล้ว โจวอันผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง ในใจรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เฮยเป้าที่เดินนำอยู่ข้างหน้า จู่ๆ ก็หยุดชะงักฝีเท้าลง แมวทั้งตัวยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น วินาทีต่อมาขนทั่วทั้งตัวก็พองฟูขึ้นมาทันที!