บทที่ 92 ไพกา? ไอ้เจ้านี่คือไพกางั้นเหรอ?

บนลำต้นของต้นไม้แก่ต้นนี้มีตะไคร่น้ำเกาะอยู่ และท่ามกลางตะไคร่น้ำเหล่านั้นก็มีใบไม้สีเขียวใบเล็กๆ งอกขึ้นมาเต็มไปหมด ใบไม้พวกนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร มีลักษณะเรียวเล็กแคบยาว สีเขียวมรกตไปทั้งใบ มองดูแล้วก็คล้ายคลึงกับใบไผ่อยู่บ้างเหมือนกัน แต่พอมองดูใกล้ๆ อย่างละเอียดก็จะพบว่าไม่เหมือนกันซะทีเดียว เพราะที่ด้านหลังของใบไม้พวกนี้ มีสปอร์สีเหลืองงอกอยู่เต็มไปหมด มองปราดเดียวก็จะเห็นสปอร์สีเหลืองขึ้นอยู่หนาแน่นเบียดเสียดกันเต็มด้านหลังของใบไม้พวกนี้เลยทีเดียว ถ้าเป็นคนที่มาจากพื้นที่อื่น ก็อาจจะดูไม่ออกว่าไอ้เจ้านี่มันคืออะไร แต่ถ้าเป็นคนท้องถิ่นเขาฉางไป๋ขนานแท้ล่ะก็ ร้อยทั้งร้อยต้องรู้จักแน่นอน ทุกคนเรียกสมุนไพรชนิดนี้ว่า "อ๋าวอ๋าวเจี้ยว" (ร้องโหยหวน) ส่วนชื่อทางการในทางเภสัชกรรมก็คือ "ชาเสิ่นจิง" (ชาบำรุงไต) แค่ได้ยินชื่อชาเสิ่นจิง ก็พอจะเดาออกแล้วว่ามันมีไว้ทำอะไร สมุนไพรชนิดนี้สามารถช่วยบำรุงไต บรรเทาอาการไตพร่องได้ สำหรับเรื่องพรรค์นั้นแล้ว มันได้ผลชะงัดนักแล! ดังนั้นคนบนเขาจึงมักจะเก็บมันกลับไปตากแห้ง แล้วเอามาชงน้ำดื่มอยู่บ่อยๆ สรรพคุณของไอ้เจ้านี่ รับรองว่าดื่มแล้วต้องอ๋าวอ๋าวเจี้ยวแน่นอน ใครเคยลองต่างก็รู้ดี...

ชาเสิ่นจิงบนเขาฉางไป๋มีเยอะมากจริงๆ ปกติมักจะขึ้นอยู่ตามตะไคร่น้ำบนต้นไม้แก่ หรือไม่ก็บนตะไคร่น้ำที่เกาะอยู่ตามโขดหิน ต้นไม้แก่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะใกล้ตายและผุพังเต็มที บนเปลือกไม้มีตะไคร่น้ำเกาะอยู่เต็มไปหมด และบนตะไคร่น้ำเหล่านี้ ก็มีชาเสิ่นจิงขึ้นอยู่หนาแน่นเบียดเสียดกัน ใบสีเขียวขจีมองดูแล้วชวนให้เบิกบานใจจริงๆ "ตอนนี้ร่างกายฉันอายุยังไม่ถึง 17 ปีเลย เมียก็ยังไม่ได้แต่ง ไอ้ของพรรค์นี้มันยังไม่มีประโยชน์กับฉันหรอกน่า!" ถึงแม้ปากของโจวอันจะบ่นพึมพำแบบนั้น แต่มือกลับไม่ยอมหยุดทำงานเลยแม้แต่น้อย เขากอบโกยเอาชาเสิ่นจิงกำแล้วกำเล่า เก็บเกี่ยวมาได้เท่าไหร่ก็จับยัดเข้ามิติไปจนหมดเกลี้ยง โจวอันเก็บไอ้เจ้านี่ไป ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาไปขายแลกเงินที่สหกรณ์การเกษตรหรอก แต่ตั้งใจจะเก็บเอาไว้ใช้เองในวันข้างหน้าต่างหาก ถึงแม้ชาเสิ่นจิงจะมีสรรพคุณทางยาที่ดีเลิศ แต่สหกรณ์การเกษตรก็ไม่ค่อยรับซื้อสักเท่าไหร่!

ท้ายที่สุดแล้วในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงจนคนแทบจะอดตายแบบนี้ พวกผู้ชายก็มัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำนาทำงาน เพื่อไม่ให้ลูกเมียที่บ้านต้องอดอยาก แค่ความกดดันในการใช้ชีวิตก็หนักหนาสาหัสพออยู่แล้ว สำหรับเรื่องชีวิตยามค่ำคืน ย่อมไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษอย่างแน่นอน แถมพวกผู้ชายอกสามศอกในยุคนี้ ต้องทำงานแบกหามใช้แรงงานอย่างหนักมาเป็นเวลานาน ร่างกายก็เลยได้รับการบึกบึนแข็งแรง ดังนั้นเรื่องพรรค์นั้นจึงไม่ได้แย่อะไรมากมายนัก ไม่เหมือนผู้คนในอีกหลายสิบปีให้หลัง ที่ปริมาณการออกกำลังกายมันน้อยเกินไปจริงๆ วันๆ หนึ่งเดินยังไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรเลยด้วยซ้ำ ร่างกายจะอ่อนแอก็ถือเป็นเรื่องปกติ โจวอันยังจำได้ดีว่า ชาเสิ่นจิงในอีกหลายสิบปีให้หลังนั้น เป็นของที่ขาดตลาดและเป็นที่ต้องการสูงมาก! ถึงขั้นมีนักเก็บของป่ามืออาชีพ บุกป่าฝ่าดงเข้าไปในเขาฉางไป๋เพื่อเก็บชาเสิ่นจิงโดยเฉพาะ หลังจากเก็บมาตากแห้งเสร็จ ก็เอาไปโพสต์ขายบนอินเทอร์เน็ต ส่งขายไปทั่วประเทศ ราคานั้นบอกเลยว่าไม่ธรรมดา แค่หนึ่งตำลึงก็ขายได้ตั้งร้อยกว่าหยวนแล้ว! สำหรับนักเก็บของป่าที่มีประสบการณ์ล่ะก็ สามารถพึ่งพาการขายไอ้เจ้านี่หาเงินเป็นกอบเป็นกำได้จริงๆ

ในป่าผืนนี้มีชาเสิ่นจิงเยอะมากจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่เดินไปเจอโขดหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งเข้า ตะไคร่น้ำบนโขดหินนั้นมีเยอะมาก ชาเสิ่นจิงก็ยิ่งเยอะตามไปด้วย โจวอันใช้สองมือสลับกันกอบโกยอย่างเมามัน วุ่นวายอยู่ในป่าเกือบครึ่งชั่วโมง กะดูแล้วน่าจะเก็บมาได้ตั้งเจ็ดแปดชั่งเลยทีเดียว สมกับที่ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์จริงๆ สมุนไพรพวกนี้แทบไม่ต้องออกแรงตามหาให้เหนื่อยเลย! "โห! บนโขดหินตรงนู้นก็มีด้วย! ไป เฮยเป้า เราไปเก็บตรงนู้นกันเถอะ!" โจวอันเดินไปใกล้ๆ โขดหินก้อนนั้น จังหวะที่กำลังจะก้มหน้าลงไปเก็บ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดๆ ดังมาจากข้างบนหัว "จิ๊ดๆ~ จิ๊ดๆ~ จิ๊ดๆ..."

โจวอันที่กำลังนั่งยองๆ อยู่กึ่งหนึ่งเงยหน้าขึ้นไปมอง พอเห็นสิ่งที่อยู่บนโขดหิน ก็ถึงกับสะดุ้งโหยงตกใจสุดขีด โจวอันขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าแสดงความรังเกียจออกมาอย่างเห็นได้ชัด "บ้าเอ๊ย ทำไมที่นี่ถึงมีหนูตัวเบ้อเริ่มเยอะขนาดนี้วะเนี่ย? น่าขยะแขยงชะมัด!" บนโขดหินเหนือหัวของโจวอัน มีหนูตัวเบ้อเริ่มยืนอยู่หลายตัว หนูพวกนี้มีขนสีเทาอมน้ำตาล ขนาดตัวก็แอบใหญ่เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน กะดูแล้วน่าจะหนักสักสี่ห้าตำลึงได้เลย พอพวกมันสัมผัสได้ถึงสายตาของโจวอัน หนูขี้ขลาดพวกนี้ก็พากันมุดหนีเข้าไปในซอกหินจนหมด ในโขดหินก้อนใหญ่พวกนี้มีซอกหลืบและโพรงอยู่เยอะมาก กะดูแล้วข้างในน่าจะมีหนูซ่อนตัวอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว พอโจวอันเห็นหนูพวกนี้ ก็รู้สึกขยะแขยงจนขนลุกซู่ จนแทบจะหมดอารมณ์เก็บชาเสิ่นจิงพวกนี้ไปเลย ไม่ใช่ว่าโจวอันดัดจริตเรื่องมากหรอกนะ แต่หนูนี่มันเป็นสัตว์ที่สกปรกโสโครกจริงๆ ส้วมในชนบท ส่วนใหญ่ก็เป็นส้วมหลุมแบบเปิดโล่ง ขุดหลุมเบ้อเริ่มไว้ข้างล่าง แล้วเอาแผ่นไม้พาดไว้ข้างบนสองสามแผ่น เวลาปลดทุกข์ คนก็จะไปนั่งยองๆ อยู่บนแผ่นไม้ มองลงไปก็เห็นหลุมเบ้อเริ่มกับสิ่งปฏิกูลอยู่ข้างล่าง เวลาโจวอันเข้าส้วม ก็มักจะเห็นหนูดำตัวเบ้อเริ่มวิ่งพล่านส่งเสียงดังกุกกักอยู่ก้นหลุมส้วมเป็นประจำ

ในยุคสมัยที่แม้แต่คนยังกินไม่อิ่มแบบนี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของหนูก็ยิ่งยากลำบาก ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องวิ่งเข้าไปในส้วมหลุมเพื่อขโมยขี้กิน ทุกครั้งที่โจวอันกำลังปลดทุกข์ แล้วต้องมานั่งจ้องมองหนูดำตัวเบ้อเริ่มข้างล่าง ก็รู้สึกคลื่นไส้ขยะแขยงสุดๆ ดังนั้นพอมาเห็นหนูตัวเบ้อเริ่มบนโขดหินนี้ อารมณ์ดีๆ ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ถึงแม้หนูบนโขดหินนี้จะตัวใหญ่ แต่หน้าตาของพวกมันกลับดูเรียบร้อยน่ารัก ไม่ค่อยเหมือนหนูที่เจอในส้วมหลุมสักเท่าไหร่ หนูในส้วมหลุมขนจะดำปิ๊ดปี๋ ส่วนหนูบนโขดหินขนจะเป็นสีเทาอมน้ำตาล รูปทรงของหูก็แตกต่างกันด้วย หูของหนูบนโขดหินจะกลมๆ มองดูแล้วแอบรู้สึกว่ามัน... น่ารักดีแฮะ?

เฮยเป้าสามารถได้ยินเสียงในใจของโจวอัน ตอนนี้มันก็เลยรีบพูดผสมโรงไปว่า [ฮี่ๆ เจ้านาย! เจ้านายก็คิดว่าพวกมันน่ารักเหมือนกันใช่ไหมล่ะ! ไพกานี่กลิ่นหอมชะมัดเลย ทำเอาฉันหิวจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้วเนี่ย!] พอโจวอันได้ยินแบบนี้ก็ชะงักไปหลายวินาที ราวกับกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง "ไพกา? ไอ้เจ้านี่คือไพกางั้นเหรอ?" เฮยเป้าฝนกรงเล็บไปมา ดูเหมือนว่าวินาทีต่อไปมันก็พร้อมจะกระโจนเข้าไปในซอกหินได้ทุกเมื่อ [ใช่แล้วเจ้านาย ไอ้พวกนี้คือไพกาตงเป่ยไง! เจ้านายอย่าบอกนะว่าไม่รู้จักน่ะ?]

คราวนี้โจวอันถึงบางอ้อทันที ที่แท้ไอ้เจ้านี่ก็ไม่ใช่หนูตัวเบ้อเริ่ม แต่เป็นไพกานี่เอง! มิน่าล่ะถึงรู้สึกว่ามันหน้าตาไม่ค่อยเหมือนหนูสักเท่าไหร่ ที่แท้ก็เป็นสัตว์คนละชนิดกันนี่เอง! เฮยเป้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พอเห็นไพกาตัวหนึ่งเดินเตร็ดเตร่หลงฝูงอยู่บนโขดหิน ก็พุ่งพรวดเข้าไปตะครุบทันที [เมี้ยวว~] สำหรับเจ้าตัวเล็กนี่ เฮยเป้าจัดการได้สบายมากราวกับปอกกล้วยเข้าปาก ใช้อุ้งเท้าทั้งสองข้างกดไพกาเอาไว้ แล้วงับเข้าที่คอคำเดียว ก็ปลิดชีพไพกาตัวนี้ได้อย่างง่ายดาย ในขณะที่เฮยเป้ากำลังเตรียมจะสวาปาม กลืนกินไพกาตัวนี้ลงท้องทั้งกระดูกทั้งหนังอย่างตะกละตะกลามนั้น โจวอันก็รีบเข้าไปห้ามเอาไว้ หิ้วเจ้าตัวเล็กนี่ขึ้นมาวางไว้บนฝ่ามือ แล้วเริ่มพิจารณาดูมันอย่างละเอียด "ที่แท้นี่ก็คือไพกาตงเป่ยนี่เอง! เมื่อก่อนเคยได้ยินคนพูดถึงบ่อยๆ แต่ฉันยังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ เลยแฮะ!"

หลังจากพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว โจวอันก็พบว่าไอ้เจ้านี่แตกต่างจากหนูดำตัวเบ้อเริ่มอย่างสิ้นเชิง อย่างแรกเลยก็คือมันไม่มีหางยาวๆ ที่ดูน่าขยะแขยง ไพกาพวกนี้แทบจะไม่มีหางเลยด้วยซ้ำ ขนฟูฟ่องไปทั้งตัว หูกลมๆ มองดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ น่ารักน่าชังจริงๆ โจวอันมองดูเจ้าตัวเล็กในมือ จู่ๆ ก็รู้สึกน้ำลายสอขึ้นมาซะงั้น เฮยเป้าที่สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวในใจของโจวอัน ถึงกับทำหน้าเอือมระอา [เจ้านายทำไมถึงเกิดอยากกินขึ้นมาได้ล่ะ? เจ้านายเคยบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าให้ตายยังไงก็ไม่กินเนื้อหนูน่ะ...]