บทที่ 91 บ้าเอ๊ย นี่มันต้นหวงโปหลัวนี่หว่า!

เฮยเป้าวางกรงเล็บลงบนท้องของกวางชะมด ชี้ไปที่ก้อนนูนๆ ใหญ่ๆ นั้นแล้วพูดขึ้น "นี่คือต่อมกลิ่นของมัน ชะมดเช็ดก็อยู่ข้างในนี้แหละ!"

โจวอันมองดูก้อนนูนๆ ขนาดเท่าไข่ไก่ พยักหน้ารับราวกับเพิ่งจะถึงบางอ้อ "อ้อ! ที่แท้นี่ก็คือต่อมกลิ่น ฉันก็นึกว่าเป็นที่ฉี่ของมันซะอีก!" โจวอันสังเกตดูอย่างละเอียดก็พบว่า ต่อมกลิ่นกับที่ฉี่มันอยู่คนละที่กันจริงๆ ด้วย โจวอันคว้ากิ่งไม้เล็กๆ แถวนั้นมาหัก แล้วก็เริ่มลงมือแคะอย่างเมามัน วิธีการนั้นหยาบกระด้างสุดๆ ถ้ากวางชะมดตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ คงอดไม่ได้ที่จะแหกปากร้องลั่นแน่นอน ชะมดเช็ดที่แคะออกมาได้ มีลักษณะเหมือนโคลนสีดำที่กึ่งแห้งกึ่งเปียก กลิ่นของมันฉุนกึกจนแทบจะขึ้นสมอง ถึงจะเป็นกลิ่นหอมแต่มันก็รุนแรงเกินไป แถมยังมีกลิ่นเหม็นคาวปะปนอยู่อีกด้วย ชะมดเช็ดพวกนี้ต้องผ่านกระบวนการแปรรูปในภายหลัง กลิ่นหอมถึงจะนุ่มนวลขึ้น

"หมดแค่นี้เองเหรอ? ทำไมมันมีแค่นิดเดียวเองล่ะ?" โจวอันแคะอย่างละเอียดลออ ไม่ยอมปล่อยให้ชะมดเช็ดเล็ดลอดไปได้แม้แต่หยดเดียว หลังจากแคะออกมาจนสะอาดหมดจด เขากะด้วยสายตาว่าน่าจะหนักแค่ประมาณสามสิบกว่ากรัมเท่านั้น เขาหยิบเศษผ้าชิ้นเล็กๆ ออกมา ห่อมันเอาไว้อย่างมิดชิด ถึงแม้ปริมาณจะน้อยนิด แต่ยังไงซะหนึ่งกรัมก็ขายได้ตั้ง 1 หยวน 5 เหมา ชะมดเช็ดของกวางชะมดตัวนี้ น่าจะทำเงินได้ประมาณห้าสิบหยวนเลยทีเดียว ถ้าเอาไปขายให้สหกรณ์การเกษตรแบบนี้ โจวอันก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่นิดๆ ท้ายที่สุดแล้วในอีกหลายสิบปีให้หลัง ของสิ่งนี้จะมีราคาแพงยิ่งกว่าทองคำ ถ้าคุณภาพดีมากๆ กรัมหนึ่งสามารถขายได้ถึงหลักพันหยวนเลยนะ

หลังจากแคะชะมดเช็ดเสร็จ โจวอันก็โยนกวางชะมดเข้าไปในมิติเก็บของ ได้ยินมาว่าเนื้อของไอ้เจ้านี่กินแล้วมีกลิ่นคาว ช่างมันเถอะว่าจะอร่อยหรือเปล่า โยนเข้ามิติไปก่อนก็แล้วกัน หลังจากจัดการเสร็จ โจวอันก็ลุกขึ้นยืน เอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่ ตรวจสอบห่อผ้าที่ใส่ชะมดเช็ดอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าจะไม่หกหล่นออกมา โจวอันก็เก็บมันเข้าไปในมิติ

ตอนที่โจวอันกำลังจะเดินจากไป จู่ๆ เขาก็เหลือบไปมองต้นไม้ที่ตัวเองเพิ่งจะพิงเมื่อกี้ ต้นไม้ต้นนี้ดูธรรมดาๆ ไม่มีอะไรสะดุดตาเป็นพิเศษ เปลือกไม้สีน้ำตาลอมเหลือง ขนาดลำต้นกะคร่าวๆ น่าจะพอๆ กับเอวของคนท้อง แถมยังสูงปรี๊ดอีกต่างหาก แต่โจวอันก็เป็นคนท้องถิ่นเขาฉางไป๋ขนานแท้ มองปราดเดียวก็รู้เลยว่านี่คือต้นไม้อะไร "บ้าเอ๊ย! นี่มันต้นหวงโปหลัวนี่หว่า!"

เฮยเป้าได้ยินแบบนี้ ก็หันหัวเล็กๆ ซ้ายทีขวาทีมองไปรอบๆ [หวงโปหลัว? สับปะรดเหลือง? มีสับปะรดอยู่ที่ไหนล่ะ?] โจวอันหัวเราะเบาๆ ชี้ไปที่ต้นไม้ตรงหน้าแล้วพูดว่า "ไอ้เจ้านี่แหละคือต้นหวงโปหลัว แกไม่รู้หรอกว่าในอีกหลายสิบปีให้หลัง ไอ้ต้นนี้มันคือต้นไม้นอนคุกหัวโตเลยนะเว้ย!"

ต้นหวงโปหลัวเป็นชื่อเรียกพื้นเมืองของทางภาคอีสาน ความจริงแล้วชื่อทางการของไอ้เจ้านี่คือต้นหวงปั๋ว ถ้าถลอกเปลือกของต้นไม้ต้นนี้ออก ก็จะเห็นเนื้อไม้สีเหลืองสดใสโผล่ออกมา สีสันของมันคล้ายกับสับปะรดมากๆ สาเหตุที่มันถูกเรียกว่าต้นไม้นอนคุกหัวโต ก็เป็นเพราะว่าในอีกหลายสิบปีให้หลัง จำนวนของต้นหวงปั๋วลดลงอย่างฮวบฮาบ จนถูกขึ้นบัญชีเป็นพรรณไม้คุ้มครองระดับสองของชาติไปแล้ว โจวอันยังจำได้ว่าในชาติที่แล้ว มีคุณลุงคนหนึ่งขึ้นเขาไปตัดฟืน แล้วดันไปตัดต้นหวงปั๋วเข้าต้นหนึ่ง หลังจากโดนคนอื่นแจ้งความจับ ก็ถูกส่งตัวเข้าซังเตไปดัดนิสัยตั้งสองสามปีจริงๆ

โจวอันเงยหน้ามองต้นหวงปั๋วต้นนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา อีกหลายสิบปีให้หลังไอ้เจ้านี่ห้ามตัดห้ามโค่นตามอำเภอใจ แต่ในป่าลึกยุคหกศูนย์แบบนี้ เขาอยากจะตัดยังไงก็ตัดได้ตามใจชอบ! โจวอันลองใช้จิตสัมผัสตรวจสอบมิติของตัวเองดู อยากจะรู้ว่าจะสามารถเอาต้นไม้ต้นนี้ใส่เข้าไปได้ไหม หลังจากตรวจสอบดู โจวอันก็พบว่ามันทำได้สบายมาก!

มิติของเขาไม่ได้กำหนดความกว้าง ความยาว หรือความสูงแบบตายตัว แต่มันเป็นปริมาตรรวม 100 ลูกบาศก์เมตร สิ่งของทั้งหมดที่ใส่เข้าไป เอาปริมาตรมารวมกันให้ได้ 100 ลูกบาศก์เมตรก็พอ ในใจของโจวอันรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก มิตินี้มันช่างสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว คำนวณจากปริมาตรรวม ไม่ใช่พื้นที่ที่ถูกจำกัดรูปทรงตายตัว ถ้าเป็นแบบนี้ พวกของที่ยาวเป็นพิเศษ ก็สามารถยัดเข้าไปในมิติได้แล้วล่ะสิ ในเมื่อเป็นแบบนี้ วันนี้โจวอันก็ต้องลงมือจัดการกับต้นหวงโปหลัวต้นนี้ให้ได้

ตอนนี้เองโจวอันก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าขวานเล่มเล็กที่เขาพกขึ้นเขามาด้วย ถูกทิ้งไว้ในเพิงไม้ซะแล้ว แต่ถึงขวานเล่มนั้นจะอยู่ตรงนี้ มันก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก ขวานเล่มเล็กนั่นเอาไว้ผ่าฟืนซีกเล็กๆ น่ะพอไหว แต่ถ้าจะเอามาโค่นต้นไม้ที่ต้นเบ้อเริ่มขนาดนี้คงไม่รอด กะดูแล้วต่อให้ออกแรงสับจนหอบกิน ต้นหวงโปหลัวต้นนี้ก็คงเป็นแค่แผลถลอกเท่านั้นแหละ เนื้อไม้ของต้นหวงปั๋วนั้นเหนียวทนทาน ทั้งความแข็งและความแข็งแรงล้วนแต่อยู่ในระดับสูง ถ้าอยากจะโค่นต้นหวงปั๋วที่ต้นใหญ่ขนาดนี้กลับไปให้ได้ ก็ต้องใช้เลื่อยไฟฟ้าหรือไม่ก็เลื่อยยนต์เท่านั้นแหละ

แต่ในป่าเขาลำเนาไพรแบบนี้ จะไปหาเลื่อยยนต์หรือเลื่อยไฟฟ้ามาจากไหนล่ะ? จู่ๆ โจวอันก็ตาเป็นประกายขึ้นมา เกือบจะลืมไปเลยว่าเขาสามารถเปิดกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายได้นี่นา! โจวอันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ค้นหากล่องสุ่มเลื่อยยนต์ในระบบ ในร้านค้าของระบบ ราคาของเลื่อยยนต์นั้นไม่ได้ถูกๆ เลย ต้องใช้คะแนนถึง 1,699 คะแนน แต่โชคดีที่ซื้อเลื่อยยนต์แล้วจะแถมน้ำมันมาให้ด้วย แถมน้ำมันที่แถมมาก็ให้มาเยอะมาก เอาไปโค่นต้นไม้สัก 200 ต้นก็ไม่มีปัญหา ถ้าจะเปิดกล่องสุ่มแบบระบุของ คะแนนที่ต้องใช้จะเป็นสองเท่าของมูลค่าเดิมของสิ่งของชิ้นนั้น ถ้าจะเปิดกล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายเพื่อเอาเลื่อยยนต์เครื่องนี้ ก็ต้องใช้คะแนนประมาณ 3,400 คะแนน

"บ้าเอ๊ย แพงหูฉี่เลยนี่หว่า!" โจวอันสบถด่าในใจ แต่สุดท้ายก็ยอมจ่ายคะแนนซื้อมาอยู่ดี ไม่ใช่แค่เพื่อต้นหวงโปหลัวต้นนี้เท่านั้น แต่ยังเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการสร้างบ้านในอนาคตด้วย ถึงแม้จะสร้างแค่บ้านดินดิบ แต่ก็ยังต้องใช้ไม้มาทำขื่อทำคานอะไรพวกนี้อยู่ดี แถมโต๊ะเก้าอี้ในบ้านก็ผุพังจนไม่รู้จะพังยังไงแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะทำของใหม่ซะที

เฮยเป้าเห็นโจวอันยอมทุ่มคะแนนมหาศาล เพื่อซื้อเลื่อยยนต์เครื่องนี้มา ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก [เจ้านาย ทำไมจู่ๆ ถึงได้กลายเป็นคนใจป้ำยอมจ่ายขนาดนี้ล่ะ ต้นหวงโปหลัวนี่มันดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?] โจวอันพยักหน้ารับ พิจารณาเลื่อยยนต์ในมือไปพลาง "แน่นอนสิ ต้นหวงโปหลัวนี่เป็นของดีสุดๆ เลยนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนคนลักลอบตัดจนเกลี้ยง กลายเป็นพรรณไม้คุ้มครองระดับสองของชาติไปหรอก!"

เปลือกของต้นหวงโปหลัวเป็นยาสมุนไพรจีนที่ล้ำค่ามาก สรรพคุณทางยานั้นเป็นเลิศ ในทางแพทย์แผนจีนสามารถใช้ขับความร้อน ดับไฟ และถอนพิษได้ มีหลายโรคเลยที่ต้องใช้มันเป็นส่วนผสม ส่วนในทางแพทย์แผนปัจจุบัน มันยังสามารถใช้ต้านการอักเสบ ยับยั้งเชื้อแบคทีเรีย และลดน้ำตาลในเลือดได้อีกด้วย นอกจากเปลือกไม้แล้ว แก่นไม้ข้างในก็เป็นของดีเหมือนกัน เนื้อไม้แข็งแรงทนทาน แถมยังมีลวดลายที่สวยงามมาก ไม่ว่าจะเอาไปทำเฟอร์นิเจอร์หรือกลึงเป็นลูกปัด ก็ถือว่าเป็นสุดยอดทั้งนั้น!

ทันทีที่สตาร์ทเครื่องเลื่อยยนต์ เสียงของมันก็ดังสนั่นจนแทบจะแก้วหูแตก โชคดีที่ตอนนี้โจวอันอยู่ห่างจากเพิงไม้มาไกลมากแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าเอาออกมาใช้แน่ๆ พอมีเลื่อยยนต์ การโค่นต้นไม้ก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายสุดๆ จัดการแค่แป๊บเดียว ต้นหวงโปหลัวต้นนี้ก็ถูกเลื่อยจนล้มตึงลงมา หลังจากโค่นต้นหวงโปหลัวเสร็จ โจวอันก็เดินตระเวนหาของดีในป่าต่อไป

"โห! ต้นสุ่ยชวีหลิ่ว! นี่ก็ของดีเหมือนกันนี่หว่า!" ตรงหน้าของโจวอันคือต้นสุ่ยชวีหลิ่วที่ต้นเบ้อเริ่มเทิ่ม ต้องใช้สองแขนโอบถึงจะโอบมิดพอดี ถึงแม้ชื่อของมันจะมีคำว่า 'หลิ่ว' อยู่ด้วย แต่ไอ้เจ้านี่ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับต้นหลิวเลยแม้แต่นิดเดียว ต้นไม้นี้มีขนาดลำต้นที่ใหญ่มาก แถมยังสูงเสียดฟ้า ต้องแหงนหน้าขึ้นไปมองถึงจะเห็นยอดไม้ "ถ้าเป็นอีกหลายสิบปีให้หลัง ไอ้ต้นนี้ก็เป็นพรรณไม้คุ้มครองระดับสองเหมือนกันนะ! ฮี่ๆ! โค่นกลับบ้านไปทำเฟอร์นิเจอร์ดีกว่า!"

พรรณไม้อย่างสุ่ยชวีหลิ่วนั้น เรียกได้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นวัสดุทำเฟอร์นิเจอร์โดยเฉพาะ เนื้อไม้มีความยืดหยุ่นสูง แถมยังมีความแข็งแรงทนทานมาก ลวดลายของไม้ก็สวยงามสุดๆ ถ้าใช้ไม้สุ่ยชวีหลิ่วมาทำเป็นเตียงไม้ล่ะก็ นอนไปอีกหลายสิบปีก็ไม่มีวันพังลงมาหรอก! ในระหว่างขั้นตอนการโค่นต้นไม้ จู่ๆ โจวอันก็สังเกตเห็นว่าบนต้นไม้แก่ต้นหนึ่ง มีต้นอ่อนใบสีเขียวมรกตเล็กๆ งอกขึ้นมาเต็มไปหมด โจวอันขยับเข้าไปใกล้ๆ อีกนิด มองดูต้นอ่อนใบเล็กๆ พวกนี้ แล้วเดาะลิ้นเบาๆ

"จุ๊ๆ น่าเสียดายจริงๆ! ไอ้ของพรรค์นี้ถ้าเป็นอีกหลายสิบปีให้หลัง รับรองว่าขายได้เงินเป็นกอบเป็นกำแน่นอน!"