บทที่ 90 ในปากทำไมถึงมีเขี้ยวงอกออกมาได้ล่ะเนี่ย?!

โจวอันหยิบมีดคมกริบมา ค่อยๆ ถลกหนังของกวางดาวตัวนี้ออกอย่างระมัดระวัง หนังของกวางดาวตัวนี้ ถึงแม้จะไม่หนาและฟูฟ่องเท่าหนังหมาจิ้งจอก แต่ข้อดีคือพอกางออกแล้วแผ่นใหญ่มาก เอาไปปูรองนอนบนเตียงเตาก็ถือว่าไม่เลวเลย "โห! เนื้อกวางดาวนี่มันเนื้อแดงล้วนๆ เลยนี่นา แทบจะไม่เห็นมันหมูเลย!" โจวต้าลี่ที่นั่งยองๆ เป็นลูกมืออยู่ข้างๆ พอเห็นหนังกวางถูกถลกออกจนเผยให้เห็นเนื้อแดงเถือก ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "ใช่ครับ! เนื้อแดงล้วนๆ เลย!"

คนในยุคนี้ไม่ค่อยชอบกินเนื้อแดงกันเท่าไหร่ ชอบกินแต่เนื้อติดมัน แต่โจวอันรู้ดีว่าเนื้อกวางนี่ถึงจะมีแต่เนื้อแดง แต่มันก็คือของดีสุดยอดเลยล่ะ เนื้อกวางมีโปรตีนสูงไขมันต่ำ ปริมาณไขมันมีไม่ถึง 3% ด้วยซ้ำ กินแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกายมาก การกินเนื้อกวางเยอะๆ จะช่วยบำรุงม้ามและเสริมสร้างพลังชี่ ช่วยขับความชื้นและขจัดความเย็นออกจากร่างกายได้ หลังจากผ่าท้องควักเอาเครื่องในออกมาหมดแล้ว ทั้งสองคนก็เริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น โจวอันใช้มีดหั่นเนื้อกวางออกเป็นเส้นยาวๆ ส่วนโจวต้าลี่ก็เอาท่อนไม้มาประกอบเป็นชั้นวางเรียงรายอยู่เหนือลานผิงไฟ เอาเนื้อกวางที่เป็นเส้นๆ พาดไว้บนชั้นไม้ แล้วใช้ไฟอ่อนๆ จากด้านล่างค่อยๆ รมควันให้แห้ง

แม่กวางตัวนี้น้ำหนักประมาณ 160 กว่าชั่ง ความจริงถือว่าตัวไม่ใหญ่เท่าไหร่นัก ถ้าเป็นตัวผู้ล่ะก็ น่าจะหนักประมาณสองร้อยชั่งนิดๆ เลยล่ะ อัตราส่วนการได้เนื้อของกวางถือว่าไม่สูงมากนัก อยู่ที่ประมาณ 55% เท่านั้น หลังจากเลาะเนื้อออกมาทั้งหมดแล้ว น้ำหนักรวมก็ไม่ถึงเก้าสิบชั่งเลย รอจนความชื้นในเนื้อพวกนี้ถูกรมควันจนแห้งสนิท เนื้อกวางตากแห้งที่ได้น่าจะเหลือแค่ประมาณห้าสิบชั่งนิดๆ เท่านั้น หลังจากจัดการกับเนื้อกวางพวกนี้เสร็จ ก็เตรียมตัวทำกับข้าวกัน มื้อเที่ยงวันนี้ค่อนข้างเรียบง่าย ใช้ขวานเล่มเล็กสับหัวกวางให้แตกพอประมาณ แล้วก็ยัดใส่ลงไปในหม้อดินเผาต้มกิน ท้ายที่สุดแล้วเนื้อบนกระดูกก็ถูกเลาะออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว ส่วนเนื้อบนหัวกวางมันเลาะออกไม่ได้ ถ้าไม่เอามาต้มกิน ก็คงน่าเสียดายแย่

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ โจวต้าลี่ก็ชี้ไปที่กองกระดูกบนพื้นแล้วเอ่ยถามขึ้นมา "อันจื่อ แล้วพวกกระดูกท่อนโตๆ กับเครื่องในพวกนี้ เราจะจัดการยังไงดีล่ะ?" กระดูกกวางพวกนี้ถูกเลาะเนื้อออกไปจนหมดเกลี้ยง เหลือแต่ท่อนกระดูกล้วนๆ ส่วนเครื่องในพวกนี้ ไม่ใช่ว่าโจวต้าลี่เรื่องมากไม่อยากกินหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะว่าตอนขึ้นเขามา พกมาแค่เกลือกับพริกสองอย่างเท่านั้น ไม่มีทางดับกลิ่นคาวได้เลย ของป่าแบบนี้ เครื่องในมันคาวสุดๆ ขืนเอาลงไปต้มในน้ำเปล่าๆ ก็กินไม่ลงหรอก "เรื่องนี้จิ๊บจ๊อยมากครับ เดี๋ยวผมเอาไปโยนทิ้งในป่าไกลๆ หน่อย จะได้ไม่ล่อพวกสัตว์ร้ายให้ตามมา" ของอย่างเครื่องใน กลิ่นคาวเลือดมันแรงที่สุด ล่อให้พวกสัตว์ป่าตามมาได้ง่ายมาก พอโจวต้าลี่ได้ยินก็พยักหน้ารับ แล้วตอบกลับไปว่า "ใช่เลย! ต้องทำแบบนี้แหละ อันจื่อนายรอบคอบจริงๆ!"

ก่อนที่โจวอันจะสะพายปืนเดินออกไป ก็ไม่ลืมกำชับพี่ต้าลี่ "ผมเอาไปโยนทิ้งในป่าลึกหน่อยนะครับ เผื่อฟลุกจะได้ล่าอะไรติดไม้ติดมือกลับมาด้วย ช่วงบ่ายพี่ก็ป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ เพิงไม้นี่แหละ ลองดูว่าจะมีไก่ป่าผ่านมาให้ฝึกยิงปืนบ้างไหม!" "ได้เลย! อันจื่อ พี่ฟังนาย!"

โจวอันพาเฮยเป้าเดินห่างจากเพิงไม้ไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่าจะปลดล็อกเจอของดีอะไรใหม่ๆ บ้างไหม เฮยเป้าเดินไปก็จ้องมองเครื่องในในกระสอบปุ๋ยของโจวอันไปตลอดทาง [เจ้านาย เอาเครื่องในพวกนี้ไปทิ้งน่าเสียดายออก สู้เอามาให้ฉันกินดีกว่า!] โจวอันหัวเราะแหะๆ ออกมา แล้วพูดว่า "ของดีแบบนี้ฉันไม่โยนทิ้งหรอกน่า เมื่อกี้แค่โกหกพี่ต้าลี่ไปงั้นแหละ รออีกไม่กี่วันพอกลับถึงบ้าน ค่อยเอาไปดับคาวให้ดีๆ เอาไปผัดพริกกระเทียมรับรองว่าอร่อยเหาะ!" พูดจบโจวอันก็เอาเครื่องในเก็บเข้าไปในมิติ แล้วก็จัดการเอากระดูกกวางโยนตามเข้าไปด้วย กระดูกกวางพวกนี้ถึงจะไม่มีเนื้อติดอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันก็เป็นของดีเหมือนกัน เอามาต้มซุป ดื่มแล้วช่วยบำรุงเส้นเอ็นและกระดูกให้แข็งแรงได้ แถมโจวอันยังชอบซุปกระดูกหมูท่อนโตๆ เป็นชีวิตจิตใจ ซุปกระดูกกวางนี่ก็คงอร่อยไม่แพ้กันหรอก!

"ฮี่ๆ! ในป่านี้มีของดีจริงๆ ด้วย เจอกวางโรเข้าให้แล้ว!" มุมปากของโจวอันยกยิ้มขึ้น มองดูเหยื่อที่อยู่ใต้ต้นไม้ห่างออกไปประมาณ 50 เมตรข้างหน้า ขนสีน้ำตาลอมเหลืองทั่วทั้งตัว แต่ดูจากขนาดตัวแล้วเหมือนจะเล็กไปหน่อย "กวางโรตัวนี้สงสัยจะยังไม่โตเต็มวัยแหงๆ แต่ดูกึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ก็พอไหวอยู่ ช่างเถอะ เก็บเลยก็แล้วกัน!" กวางโรที่อยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ โจวอันกะน้ำหนักดูน่าจะประมาณยี่สิบกว่าชั่ง กวางโรที่โตเต็มวัยปกติจะหนักประมาณ 50 กว่าชั่ง ตัวนี้มันเล็กไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ แต่มันก็ไม่ได้เล็กจนเกินไป ถ้าหนักแค่เจ็ดแปดชั่ง โจวอันก็คงไม่ยอมลงมือเด็ดขาด โจวอันยกหน้าไม้ขึ้นมา ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้กวางโรมันอร่อยนักล่ะ! คราวก่อนที่บ้านทำกวางโรน้ำแดงกิน เนื้อกวางโรตัวนั้นถึงจะมีแต่เนื้อแดง แต่กลับไม่เหนียวเลยสักนิด เนื้อกวางโรจัดว่าเป็นของป่าชั้นยอดเลยล่ะ ได้ยินมาว่าเอามาทำหม้อไฟนี่อร่อยสุดๆ เมื่อก่อนโจวอันเคยได้ยินมาว่า มีอาหารเลิศรสชนิดหนึ่ง เรียกว่าหม้อไฟแมนจูอูลา หม้อไฟชนิดนี้ส่วนใหญ่ใช้วัตถุดิบที่หาได้จากป่าเขา การเอาเนื้อกวางโรมาลวกจิ้มก็เป็นหนึ่งในนั้น ได้ยินมาว่ารสชาติกลมกล่อมมาก

"ฟึ่บ!" หลังจากลูกดอกพุ่งทะยานออกไป กวางโรที่อยู่ใต้ต้นไม้ก็ร่วงลงไปกองกับพื้นทันที โจวอันเดินไปที่ใต้ต้นไม้ เตรียมจะหยิบเหยื่อขึ้นมา แต่พอเขานั่งยองๆ ลงไปดู ก็พบว่าไอ้เจ้านี่มันดูแปลกๆ พิกล! "นะ...นี่มันกวางโรเหรอเนี่ย? ในปากกวางโรทำไมถึงมีเขี้ยวงอกออกมาได้ล่ะเนี่ย?!" ไอ้ตัวที่อยู่ใต้ต้นไม้นี้ มองแวบแรกมันก็คล้ายกับกวางโรจริงๆ นั่นแหละ บนตัวมีขนสีน้ำตาลอมเหลือง ขาทั้งสี่ข้างก็เรียวยาวดูเหมือนกันเป๊ะ แต่มันมีสองจุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ไอ้ตัวที่อยู่ใต้ต้นไม้นี้หูมันใหญ่เบ้อเริ่ม แถมยังตั้งชันสูงลิ่ว ไม่เพียงแค่นั้น ในปากของไอ้เจ้านี่ยังมีเขี้ยวยาวโง้งงอกออกมาอีกคู่หนึ่งด้วย! โจวอันเคยเห็นกวางโรมาก่อน เขาจำได้แม่นว่าไม่ว่าจะเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย ในปากก็ไม่มีทางมีเขี้ยวงอกออกมาหรอก!

[เจ้านาย ทำไมเรื่องแค่นี้เจ้านายถึงไม่รู้ล่ะ! นี่มันไม่ใช่กวางโร แต่มันคือตัวเซ่อต่างหากล่ะ!] พอได้ยินคำอธิบายของเฮยเป้า โจวอันก็ยังคงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "เซ่อ? เซ่ออะไร?" เฮยเป้ากลอกตาใส่อย่างเหลืออด ก่อนจะอธิบายต่อ "ก็กวางชะมดนั่นแหละ! ตัวที่สามารถผ่าเอาชะมดเช็ดออกมาได้ไง!"

คราวนี้โจวอันถึงบางอ้อทันที เขาจ้องมองไอ้ตัวที่นอนอยู่บนพื้น ในใจก็ตื่นเต้นสุดขีด "โห! นี่คือกวางชะมดเหรอเนี่ย! พูดตามตรง ฉันก็ไม่ค่อยเคยเห็นเหมือนกัน..." เรื่องนี้จะไปโทษว่าโจวอันหูตาแคบก็ไม่ได้หรอก เขาแทบจะไม่มีโอกาสได้เห็นกวางชะมดจริงๆ ในชาติที่แล้วตอนที่ยังเด็ก ก็ไม่มีโอกาสได้ขึ้นเขา พอมารู้จักการขึ้นเขาล่าสัตว์ ตอนนั้นก็ปาเข้าไปยุคแปดศูนย์เก้าศูนย์แล้ว กวางชะมดเป็นสัตว์ที่ล้ำค่ามาก ชะมดเช็ดที่ควักออกมาจากต่อมกลิ่นของมัน เป็นทั้งยาสมุนไพรจีนและเครื่องหอมราคาแพง ชะมดเช็ดเนี่ยราคามันแพงหูฉี่ พวกมันก็เลยถูกล่าอย่างหนัก พวกนักล่าสัตว์เถื่อนมีเยอะเกินไป ทำให้จำนวนของกวางชะมดลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว แค่ช่วงยุคแปดศูนย์เก้าศูนย์ จำนวนของพวกมันก็เหลือน้อยจนน่าใจหายแล้ว

บนใบหน้าของโจวอันปรากฏรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ฮี่ๆๆ ได้ยินมาว่าไอ้ของพรรค์นี้เอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตร กรัมละตั้งหนึ่งหยวนห้าเหมาเลยนะเนี่ย งานนี้ฉันไม่รวยเละก็ให้มันรู้ไป!" ยาสมุนไพรชนิดอื่นล้วนแต่ขายกันเป็นชั่งหรือเป็นตำลึง มีแต่ชะมดเช็ดนี่แหละที่ไม่เหมือนใคร เขาขายกันเป็นกรัมมาตลอด แค่กรัมเดียวก็ขายได้ตั้งหนึ่งหยวนห้าเหมา ก็พอจะพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าของพรรค์นี้มันล้ำค่าขนาดไหน! ส่วนที่ว่าทำไมมันถึงขายแพงขนาดนี้ โจวอันก็ไม่รู้เหมือนกัน เขารู้แค่ว่าชะมดเช็ดเนี่ย พวกนางสนมในวังหลังชอบใช้กันนัก เป็นตัวแม่แห่งการทำแท้งเลยทีเดียว ความจริงแล้วชะมดเช็ดเนี่ย มันยังช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดและสลายเลือดคั่ง ช่วยลดอาการบวมและระงับปวดได้ แถมยังช่วยเร่งคลอดให้หญิงมีครรภ์ได้อีกด้วย สรรพคุณทางยานั้นยอดเยี่ยมมาก ราคาก็เลยแพงหูฉี่ โจวอันจับกวางชะมดบนพื้นหงายท้องขึ้น ใช้มือคลำหาบนหน้าท้องอยู่นานพักใหญ่ ก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มลงมือตรงไหนดี "เฮยเป้า แกมาดูหน่อยสิ! ต่อมกลิ่นนั่นมันอยู่ตรงไหนเนี่ย?"