บทที่ 89 กบฮาหม่า! มีกบฮาหม่าด้วยงั้นเหรอ!

"โอ๊ะ! ตัวผู้ทั้งคู่เลยแฮะ!" โจวอันตรวจสอบดูครู่หนึ่ง ก็พบว่าลูกกวางดาวทั้งสองตัวนี้ล้วนแต่เป็นตัวผู้ ตัวผู้ก็ดีเหมือนกัน สามารถตัดเขากวางอ่อนไปขายได้ เขากวางอ่อนคือส่วนที่มีค่าที่สุดบนตัวกวางแล้ว รอไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสค่อยหาแม่กวางดาวตัวเมียใส่เข้าไปสักตัว ถ้าสามารถขยายพันธุ์ตกลูกออกมาได้ล่ะก็ โจวอันก็รวยเละแล้ว! หลังจากโจวอันนำลูกกวางดาวทั้งสองตัวเข้าไปไว้ในมิติเพาะเลี้ยงแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืน

"เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ ทำเอาฉันเปียกปอนไปทั้งตัวเลย!" โจวอันพูดไปพลาง บิดน้ำออกจากเสื้อผ้าไปพลาง เมื่อกี้เพื่อที่จะตะครุบลูกกวางดาว โจวอันก็เลยร่วงตกลงไปในลำธารด้วย จนเปียกโชกไปทั้งตัว ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ แล้ว สภาพนี้จะทำให้เป็นหวัดได้ง่ายๆ ต้องรีบกลับไปผิงไฟตากเสื้อผ้าให้แห้งเสียก่อน ตอนที่โจวอันกำลังจะเดินจากไป จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าในลำธารมีอะไรบางอย่างอยู่ด้วย!

ในลำธารมีปลาตัวเล็กๆ อยู่บ้าง แต่มันก็ตัวเล็กเกินไปจริงๆ ยังไม่ใหญ่เท่าปลายนิ้วก้อยเลยด้วยซ้ำ ของพรรค์นี้โจวอันไม่แม้แต่จะชายตามองหรือคิดจะช้อนขึ้นมา ท้ายที่สุดแล้วมันก็ตัวเล็กเกินไป แทบจะไม่มีเนื้อเลยด้วยซ้ำ แต่นอกจากปลาตัวเล็กๆ พวกนี้แล้ว โจวอันก็พบว่าในลำธารกลับมีกบอยู่ด้วย!

"ฮี่ๆ! กบฮาหม่า! มีกบฮาหม่าด้วยเหรอเนี่ย! ที่นี่มันทำเลทองชัดๆ!" กบฮาหม่าในปากของโจวอัน ไม่ใช่คางคกตัวใหญ่ผิวขรุขระพวกนั้น แต่เป็นกบป่าหลินวาที่เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นของเขาฉางไป๋แห่งนี้ โจวอันช้อนกบหลินวาขึ้นมาจากลำธารตัวหนึ่ง เอามาวางไว้บนฝ่ามือ แล้วพิจารณาดูมันอย่างละเอียด นี่คือกบหลินวาตัวผู้ แผ่นหลังเป็นสีเหลืองเอิร์ธโทน ส่วนหน้าท้องเป็นสีขาว ถึงแม้จะโตเต็มวัยแล้วแต่ขนาดตัวก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร พอลองเดาะดูในมือ กะน้ำหนักน่าจะแค่ประมาณหนึ่งถึงสองตำลึงเท่านั้น กบหลินวาป่าพวกนี้เติบโตไม่ได้ใหญ่มากนัก โดยทั่วไปก็หนักราวๆ หนึ่งถึงสองตำลึง ตัวที่ใหญ่สุดๆ ก็หนักเต็มที่แค่สามตำลึง ถึงแม้ขนาดตัวจะไม่ได้ใหญ่เท่ากบบูลฟร็อกตามท้องตลาด แต่ความอร่อยของกบหลินวา สามารถเรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่งในบรรดากบทั้งปวง!

โจวอันหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อยรำลึกถึงความหลัง เขานึกถึงแม่ของตัวเองขึ้นมา ในชาติที่แล้วตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ เคยทำเมนูกบหลินวาน้ำแดงให้พวกเขากิน ในสระน้ำใกล้ๆ กับหมู่บ้านตระกูลโจวก็มีกบหลินวาอยู่เหมือนกัน แต่คนในหมู่บ้านต่างก็แย่งกันจับ ก็เลยหาจับได้ยากมาก ตอนนั้นพ่อก็ยังมีชีวิตอยู่ ไปจับอยู่นานมากกว่าจะได้กลับมาสักกะละมังหนึ่ง แม่ใช้เต้าเจี้ยวตงเป่ยที่หมักเอง ทำกบหลินวาน้ำแดงหม้อใหญ่มาให้กิน เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายสิบปี แต่โจวอันก็ยังคงจดจำรสชาติแสนอร่อยในตอนนั้นได้ดี เนื้อของกบหลินวานั้นเนียนนุ่มมาก พอเอาเข้าปากก็แทบไม่ต้องเคี้ยว แค่สูดเบาๆ ก็ลื่นปรื๊ดลงท้องไปแล้ว ไม่เพียงแต่เนื้อจะนุ่ม แต่ยังมีรสชาติหวานกลมกล่อม ยิ่งกินคู่กับเต้าเจี้ยวของแม่ รสชาตินั้นมันช่างเป็นของแท้ดั้งเดิมสุดๆ

กบหลินวาถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสี่ของป่าล้ำค่าแห่งดินแดนตงเป่ย ตีคู่มากับอุ้งตีนหมี เห็ดหัวลิง และนกเฟยหลง แต่ในใจของโจวอัน กบหลินวานี่แหละที่สมควรครองอันดับหนึ่ง รสชาตินั้นใครได้กินต่างก็ต้องยกนิ้วให้! แต่ในอีกหลายสิบปีให้หลัง กบหลินวาป่าได้กลายเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับสอง ไม่สามารถจับได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป ถึงแม้ตามท้องตลาดจะมีกบหลินวาเพาะเลี้ยงขาย แต่ราคาก็ไม่ได้ถูกเลยนะ กบหลินวาน้ำแดงแค่จานเดียวในร้านอาหาร ก็ขายกันจานละหลายร้อยหยวนแล้ว แถมกบหลินวาตัวเมียที่เรียกกันว่าแม่เสือดาว ยังมีราคาแพงกว่าตัวผู้มาก เพราะรังไข่และท่อนำไข่ของกบหลินวาตัวเมียก็คือฮาสมาหรือน้ำมันกบหิมะนั่นเอง มะละกอตุ๋นฮาสมาที่พวกคุณนายไฮโซชอบกินกันนักหนา สิ่งที่กินเข้าไปก็คือท่อนำไข่ของกบหลินวาตัวเมียนี่แหละ ฮาสมาเป็นของที่ราคาแพงหูฉี่ ฮาสมากล่องเล็กๆ ที่บรรจุในแพ็กเกจสวยงาม สามารถขายได้ถึงกล่องละหลายพันหยวนเลยทีเดียว

โจวอันค้อมตัวลง ก้มหน้าก้มตาหาในลำธารอยู่นานพักใหญ่ ก็ไม่พบกบหลินวามากมายนัก มีแค่หลายสิบตัวเท่านั้น "ดูเหมือนว่าจะยังไม่ถึงเวลา คงต้องรอให้ถึงหน้าหนาวแล้วค่อยมาใหม่!" นิสัยของกบหลินวา คนทางใต้หลายคนอาจจะไม่รู้ แต่โจวอันรู้ดี ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิเดือนเมษายน ไข่กบจะฟักตัวกลายเป็นลูกอ๊อด แหวกว่ายอยู่ในลำธาร กบหลินวาเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ พอพวกมันงอกขาทั้งสี่ข้างออกมา ก็จะไม่ค่อยอยู่แต่ในน้ำแล้ว แต่จะมุ่งหน้าเข้าไปอาศัยอยู่ในป่า จนกระทั่งอากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ พอเข้าสู่ฤดูหนาวและถึงเวลาที่ต้องจำศีลหลบหนาว พวกมันถึงจะพากันอพยพกลับลงไปในน้ำอีกครั้ง ดังนั้นการจับกบหลินวาบนเขาฉางไป๋ โดยทั่วไปจึงต้องรอให้ถึงช่วงฤดูหนาวที่หนาวจัด ในช่วงฤดูหนาว พอไปที่สระน้ำหรือลำธาร ใต้น้ำที่ถูกปกคลุมไปด้วยใบไม้ร่วง แค่เอามือล้วงลงไปจับขึ้นมาทีเดียวก็ได้เป็นกำๆ แล้ว!

"เฮยเป้า พวกเราไปกันเถอะ ดูเหมือนว่าตอนนี้จะยังไม่ถึงเวลา!" โจวอันจดจำตำแหน่งนี้ไว้อย่างละเอียด เตรียมตัวว่าอีกสักพักค่อยกลับมาใหม่ ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาจำศีลของกบหลินวา ในลำธารยังคงมีกบหลินวาเยอะขนาดนี้ แสดงว่าที่นี่จะต้องเป็นแหล่งจำศีลของพวกมันอย่างแน่นอน รอให้เข้าสู่ฤดูหนาวเมื่อไหร่ ก็สามารถถือกระสอบปุ๋ยมาตามเก็บพวกมันได้เลย! อย่างที่คิดไว้เลย ในป่าลึกแบบนี้มักจะได้เจอของดีๆ เสมอ! ถ้าเป็นแถวๆ ใกล้หมู่บ้านตระกูลโจว คงไม่มีวันตกถึงท้องโจวอันให้มาจับกบหลินวาพวกนี้หรอก ท้ายที่สุดแล้วใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าเนื้อของกบหลินวามันหอมอร่อยขนาดไหน ชาวบ้านที่ไม่ค่อยได้ตกถึงเนื้อตกถึงปลามาตลอดทั้งปี มีหรือจะยอมปล่อยไป!

หลังจากหนึ่งคนกับหนึ่งแมวกลับมาถึงเพิงไม้ ก็เห็นโจวต้าลี่ยืนรออยู่อย่างร้อนใจที่หน้าประตู "อันจื่อ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมถึงเปียกปอนไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ!" โจวต้าลี่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง รีบเดินไปก่อกองไฟขึ้นมากองหนึ่งทันที โจวอันถอดเสื้อผ้าออกไปพลาง ตอบกลับไปพลาง

"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลยครับ ผมไปวิ่งไล่จับลูกกวางดาวสองตัวนั้นมา สรุปว่าจับไม่ได้แถมยังกลิ้งตกลงไปในน้ำอีก" โจวต้าลี่รับเสื้อผ้าเปียกๆ ของโจวอันมาอย่างรู้ใจ ช่วยเอาไปผิงไฟให้แห้งไปพลาง เอ่ยปากปลอบใจไปพลาง "ไม่เป็นไรหรอก จับไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงไอ้ตัวเล็กนั่นเนื้อก็นิดเดียวเอง!"

ทั้งสองคนนั่งล้อมวงกันอยู่ข้างกองไฟ ผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่นไปพลาง พูดคุยถึงแผนการต่อไปไปพลาง "อันจื่อ ถึงช่วงนี้อากาศจะไม่ค่อยร้อน แต่เนื้อกวางนี่ก็เก็บไว้ไม่ได้นานเท่าไหร่นะ หรือว่าพวกเราเตรียมตัวกลับกันดีไหม?”

“กลับเหรอครับ?"

โจวอันได้ยินคำพูดนี้ก็มีสีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าเขาขึ้นเขามายังล่าสัตว์ได้ไม่หนำใจเลย จะให้กลับได้ยังไงล่ะ? แต่กวางดาวตัวนี้จะจัดการยังไงดีล่ะ? โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับพี่ต้าลี่ว่า "พี่ต้าลี่ กวางดาวตัวนี้พี่เป็นคนล่าได้ เอาอย่างนี้ดีไหม พี่ก็แบกมันกลับไปก่อนเลย ส่วนผมอยากจะอยู่บนเขานี้ต่ออีกสักสองวัน ขอดูลาดเลาอีกนิดเผื่อจะได้ของดีอะไรกลับไปอีก"

โจวอันรู้สึกได้ว่าบนเขานี้ยังต้องมีเรื่องเซอร์ไพรส์รออยู่อีกเยอะแยะมากมาย เขาตัดใจกลับไปเร็วขนาดนี้ไม่ลงจริงๆ พอโจวต้าลี่ได้ยินแบบนี้ ก็รีบส่ายหน้ารัวๆ ราวกับป๋องแป๋งทันที "ไม่ได้ๆ! กวางดาวตัวนี้เราสองคนช่วยกันล่ามานะ จะให้ฉันฮุบเอาไว้คนเดียวได้ยังไงล่ะ!" โจวต้าลี่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "อีกอย่าง ฉันก็ไม่วางใจที่จะทิ้งนายไว้ในป่าลึกนี่คนเดียวด้วย พวกเรามาด้วยกัน ยังไงก็ต้องกลับพร้อมกันสิ!"

จะไปโทษว่าโจวต้าลี่จู้จี้จุกจิกก็ไม่ได้ สองคนเข้าป่ามาด้วยกัน ถ้าขืนเขาชิงกลับไปก่อน แล้วเกิดอันตรายอะไรขึ้นมาล่ะก็ เขาคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ คราวนี้โจวอันก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาบ้างแล้ว พี่ต้าลี่ไม่ยอมกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาก็ยังอยากจะอยู่ต่อ แล้วแบบนี้จะจัดการกับเนื้อกวางยังไงดีล่ะ? ครุ่นคิดอยู่นานพักใหญ่ ในใจโจวอันก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา "พี่ต้าลี่ เอาอย่างนี้ดีไหมครับ พวกเราจัดการชำแหละกวางตัวนี้กันก่อน แล้วเอาเนื้อกวางไปย่างไฟให้แห้ง จะได้เก็บไว้ได้นานขึ้นหน่อย"

พอเอาเนื้อกวางไปย่างจนแห้งกลายเป็นเนื้อตากแห้ง อย่างน้อยก็สามารถเก็บไว้ได้นานหลายเดือน เนื้อที่ย่างจนแห้ง ถึงแม้จะเหนียวไปสักหน่อย แต่รสชาติก็ยังถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว โจวต้าลี่ฟังจบ ก็ยิ้มพยักหน้ารัวๆ "ตกลง! อันจื่อ นายว่าไงพี่ก็ว่าตามนั้นแหละ!"