บทที่ 540 ความโอหังของจ้าวคัง

บนใบหน้าของหวังจื้อ ในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา

เขามองไปยังทุกคนที่อยู่ที่นี่ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูเหมือนมีและเหมือนไม่มี

"เมื่อกี้ยังอวดดีอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? เอาต่อสิ!"

หวังจื้อที่อยู่ตรงนี้ ตบแก้มของซ่งหลิงหลิงหญิงสาวในชุดกี่เพ้าเบาๆ น้ำเสียงแฝงความเยาะเย้ยอยู่หลายส่วน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้