บทที่ 85 หลี่ชิวเทาผู้เปี่ยมด้วยความริษยา

สำหรับความคิดของเสวี่ยหร่าน

ฉินเฟยเอ๋อร์ย่อมมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ชั่วพริบตาเดียว ในใจของเธอก็แอบแค่นหัวเราะพลางตอบกลับไป

"เรื่องที่ว่าแฟนฉันจะมีเงินหรือไม่มีเงิน ดูเหมือนจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอสักเท่าไหร่หรอกนะ?"

สิ้นประโยคนั้น ทำเอาเสวี่ยหร่านถึงกับจุกจนพูดไม่ออก!

เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฉินเฟยเอ๋อร์จะตอบโต้กลับมาตรงๆ แบบนี้

ใบหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ

จากนั้น

เธอก็ยิ้มแล้วกล่าว

"โถ่ เฟยเอ๋อร์ ฉันก็แค่เป็นห่วงเธอนะจ๊ะ

เธอลองคิดดูสิ สังคมสมัยนี้พวกมิจฉาชีพมันเยอะจะตายไป ใช่ไหมล่ะ

ถ้าเกิดเธอโดนหลอกเอาเงินไปแถมยังเสียตัวให้ฟรีๆ มันจะไม่คุ้มค่าเอานะ?

เธอเห็นกระเป๋าในมือฉันไหม? ใบนี้สามีฉันซื้อให้เลยนะ!

เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของกุชชี่เลยล่ะ มูลค่าตั้งสามหมื่นแปดพันหยวน!

แล้วเธอดูนาฬิกาเรือนนี้ของฉันสิ ก็เป็นรุ่นบลูบอลลูนของคาร์เทียร์ มูลค่าตั้งห้าหมื่นแปดพันหยวนเชียวนะ!!

แถมสามีฉันยังบอกอีกว่า กำลังเตรียมจะซื้อคอนโดขนาดแปดสิบตารางเมตรให้ฉันสักห้องเร็วๆ นี้ด้วยล่ะ!"

ในเวลานี้เสวี่ยหร่านกำลังแสดงท่าทางอวดเบ่งอย่างเต็มที่!

ส่วนทางด้านฉินเฟยเอ๋อร์นั้น สีหน้าดูแปลกประหลาด

ซื้อกระเป๋าใบละสามหมื่นแปดพันหยวนเนี่ยนะ?

มันแพงตรงไหนกัน?

เธอจำได้ว่า ตอนที่หลินม่อเลือกซื้อของให้เธอ

เขากวาดกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดของแอร์เมสมาให้เธอเป็นกองเลยไม่ใช่หรือ?

ตอนนั้นเขาจ่ายเงินไปตั้งแสนกว่าหยวน!

แถมยังซื้อนาฬิกาปาเต็ก ฟิลลิปป์ให้อีกเรือนหนึ่ง

ฉินเฟยเอ๋อร์ลอบยิ้มในใจ

แต่ก็ไม่ได้พูดหักหน้าอะไรออกไป

เธอเพียงเอ่ยตอบอย่างเรียบเฉย

"ว้าว! อย่างนั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะจ๊ะ ที่กำลังจะมีบ้านเป็นของตัวเองในเซี่ยงไฮ้แล้ว"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

เพียงชั่วพริบตา ความหยิ่งผยองในใจของเสวี่ยหร่านก็พุ่งทะยานขึ้นไปอีก!

เธอยิ่งดูแคลนฉินเฟยเอ๋อร์มากขึ้นไปอีก!

ดาวเรียนเก่งงั้นเหรอ?

มันมีประโยชน์อะไรกันล่ะ?

เรียนจบไปสุดท้ายก็ไม่พ้นต้องมาเป็นแค่สตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ไม่ใช่หรือไง?

เสวี่ยหร่านรีบสวมบทบาทคนผ่านโลกมาเยอะพลางสั่งสอน

"เพราะงั้นล่ะเฟยเอ๋อร์ ที่พี่เตือนน่ะหวังดีนะรู้ไหม?

ผู้หญิงพวกเราเนี่ย ช่วงเวลาที่ล้ำค่าที่สุดก็คือช่วงไม่กี่ปีนี้แหละ

ไม่จำเป็นต้องเอาเวลาช่วงที่ล้ำค่าที่สุดไปทิ้งขว้างกับผู้ชายกระจอกๆ ที่ไม่มีเงินติดตัวหรอก!

ดูอย่างพี่สิ เลือกคนถูกชีวิตก็สบายไปครึ่งหนึ่งแล้ว!

เพิ่งจะผ่านมาแค่ปีเดียว ก็มีของดีๆ ให้ใช้เยอะแยะไปหมดแล้ว!"

"อื้อๆ เธอพูดถูกแล้วล่ะ"

ฉินเฟยเอ๋อร์รีบเออออตามน้ำไปทันที

สำหรับคำพูดของเสวี่ยหร่าน เธอไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโชคดีและเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างยิ่ง!

โชคดีเหลือเกิน!

ที่คนที่เธอได้พบคือหลินม่อ

เมื่อเทียบกับสิ่งที่เสวี่ยหร่านเรียกว่าสามีแล้ว หลินม่อนั้นดีกว่ามากจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ในใจของฉินเฟยเอ๋อร์ก็อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกตื้นตัน

ทว่าในวินาทีนั้นเอง

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"หร่านหร่าน"

ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้ง แต่บริเวณขมับทั้งสองข้างมีผมสีขาวแซม

ดูอายุอานามน่าจะเกือบห้าสิบปี กำลังเดินตรงเข้ามาจากทางด้านหลัง

ส่วนเสวี่ยหร่านก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"แหม~ คุณคะ ทำไมคุณถึงออกมาจากตรงนั้นล่ะคะ?"

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ฉินเฟยเอ๋อร์ถึงกับรู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมา!

เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่าคนที่เสวี่ยหร่านอ้างว่าเป็นสามี

จะเป็นเพียงคุณลุงวัยกลางคนคนหนึ่ง!

แถมดูจากอายุแล้ว

นี่ยังเรียกว่าสามีอีกเหรอ?

เกรงว่าจะเป็นพ่อของเสวี่ยหร่าน ยังดูจะเหมาะสมกว่าเสียอีก!

คุณลุงวัยกลางคนคนนั้นหัวเราะเบาๆ

จากนั้นดวงตาคู่เล็กๆ ของเขาก็จ้องมองมาที่ฉินเฟยเอ๋อร์

กวาดสายตาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

ก่อนจะเอ่ย "นี่เพื่อนของเธอหรือ? ไม่คิดจะแนะนำให้รู้จักกันหน่อยหรือไง?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสวี่ยหร่าน

ในใจก็พลันก่นด่าออกมาอย่างรุนแรง

"ฉันอุตส่าห์ยอมทำแท้งให้เธอตั้งสองครั้ง

พอเจอผู้หญิงที่สวยกว่าฉันหน่อย ก็ตบะแตกทำท่าจะเปลี่ยนใจ ทอดทิ้งฉันไปซะแล้ว!

แถมยัยจิ้งจอกฉินเฟยเอ๋อร์นั่นอีก จะเฟคอะไรนักหนา ทำไมต้องเกิดมาสวยขนาดนี้ด้วย!"

ถึงแม้ในใจจะด่ากราด แต่บนใบหน้าของเสวี่ยหร่านก็ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม

"นี่คือเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของฉันเองค่ะ ชื่อฉินเฟยเอ๋อร์"

ชายวัยกลางคนหัวเราะร่า

จากนั้นเขาก็จ้องมองฉินเฟยเอ๋อร์พลางกล่าว

"อ๋อ คุณฉินนี่เอง ผมชื่อหลี่ชิวเทา

เป็นรองผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้ครับ คุณฉินมาตีเทนนิสที่นี่หรือครับ? สนใจจะเข้าไปเล่นด้วยกันข้างในไหมล่ะครับ?"

ชายวัยกลางคนเอ่ยชวนด้วยท่าทีเป็นกันเอง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วของฉินเฟยเอ๋อร์ก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

เธอมองดูเขาด้วยความรู้สึกไม่พึงพอใจอย่างที่สุด

จึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไม่ล่ะค่ะ ฉันมากับแฟนของฉัน"

ทันทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง

สีหน้าของหลี่ชิวเทาก็แข็งค้างไปในทันที

และในจังหวะนั้นเอง

หลินม่อที่ไปซื้อเครื่องดื่มเรียบร้อยแล้ว ก็เดินตรงเข้ามาหาพอดี

เมื่อเดินมาถึง เขาก็เห็นคนสองคนกำลังยืนล้อมหน้าล้อมหลังฉินเฟยเอ๋อร์อยู่

จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"เฟยเอ๋อร์ กลับมาแล้วเหรอ?"

"หลินม่อ คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?"

พูดจบ ฉินเฟยเอ๋อร์ก็คว้าหมับเข้าที่แขนของหลินม่อทันที

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เจอเพื่อนร่วมชั้นเก่าสมัยเรียนนิดหน่อยกับ... แฟนของเขาน่ะค่ะ"

ตอนที่ฉินเฟยเอ๋อร์เน้นคำว่าแฟนของเขานั้น

เธอจงใจเน้นเสียงให้หนักแน่นเป็นพิเศษ

ซึ่งนั่นก็ทำให้หลินม่อเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที

พร้อมกันนั้น สีหน้าของเขาก็เริ่มดูพิลึกพิลั่นขึ้นมาเล็กน้อย

พลางตอบ "อย่างนี้นี่เอง"

และเมื่อการปรากฏตัวของหลินม่อเกิดขึ้น

ดวงตาของเสวี่ยหร่านก็เบิกกว้างขึ้นจนกลมโต!

เธอจ้องมองหลินม่อพลางลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก!

หล่อ!!

หล่อเหลือเกิน!

พูดกันตามตรง!

หากไม่ใช่เพราะตัวเธอยังพอมีสติ และไอ้คนข้างๆ อย่างหลี่ชิวเทายังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะก็

ในเวลานี้ เสวี่ยหร่านคงจะถลาเข้าไปหา

เพื่อแย่งชิงผู้ชายคนนี้มาจากฉินเฟยเอ๋อร์ไปแล้ว!

ส่วนทางด้านหลี่ชิวเทานั้น ในแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น

ในมุมมองของเขา

หญิงสาวระดับสุดยอดอย่างฉินเฟยเอ๋อร์

มีเพียงบุคคลที่ประสบความสำเร็จอย่างเขาเท่านั้นที่คู่ควรครอบครอง!

แล้วเขามีสิทธิ์อะไร... ถึงได้มาโอบกอดฉินเฟยเอ๋อร์แบบนั้น?

เพราะแค่อีกฝ่ายหน้าตาดีกว่าเขาอย่างนั้นรึ?

แต่ทว่า!

แล้วไงล่ะ!

ความหล่อกินได้หรือยังไง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น

หลี่ชิวเทาก็กวาดสายตามองหลินม่อตั้งแต่หัวจรดเท้า

เห็นว่าหลินม่อสวมใส่ชุดกีฬาแบรนด์เนมดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขาจึงแสร้งทำเป็นเอ่ยถามหลินม่อว่า

"หึ พ่อหนุ่ม สวัสดีนะ ผมชื่อหลี่ชิวเทา เป็นรองผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้

วันนี้คุณกับแฟนตั้งใจมาเล่นกีฬาที่ศูนย์กีฬาตะวันออกของเรางั้นหรือ?"

"อืม ก็ประมาณนั้นครับ"

ในวินาทีนี้ ลึกๆ ในใจของหลินม่อรู้สึกบันเทิงยิ่งนัก!

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ไอ้หลี่ชิวเทาคนนี้จะเป็นถึงรองผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้!

ถ้าอย่างนั้น เรื่องราวมันก็น่าสนุกขึ้นมาแล้วล่ะสิ!

พร้อมกันนั้น เขาก็แอบตัดสินใจในใจไปในตัว

หวังว่าไอ้หลี่ชิวเทาคนนี้ จะรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวบ้าง

ไม่อย่างนั้นล่ะก็...

ตัวเขาเองก็ไม่ขัดข้องใจนักหรอก ที่จะมอบบทเรียนบทใหญ่ให้อีกฝ่ายได้ลิ้มลอง!

ส่วนหลี่ชิวเทานั้นยังคงหัวเราะร่า

พลางกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น ก็ขอให้ทั้งคู่เล่นกันให้สนุกนะ"

พูดไป หลี่ชิวเทาก็ถือโอกาสหยั่งเชิงถาม

"จริงสิ เดี๋ยวผมทำเรื่องออกบัตรวีไอพีให้ทั้งคู่ดีกว่า

ว่าแต่พ่อหนุ่ม ปัจจุบันนี้ทำงานอยู่ที่ไหนเหรอครับ?"

นี่ต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริงของเขา!

ก็เพราะชุดกีฬาที่หลินม่อสวมใส่อยู่นั้น

เป็นแบรนด์อาร์คเทอริกซ์ซึ่งราคาต่อชุดสูงถึงหลักพันหยวนเลยทีเดียว

ดังนั้น เขาจึงตั้งใจที่จะหยั่งเชิงดูเบื้องลึกเบื้องหลังของหลินม่อให้แน่ชัดเสียก่อน!