บทที่ 86 ตอนนี้ คุณถูกไล่ออกแล้ว

เมื่อสิ้นเสียงของหลี่ชิวเทา

หลินม่อที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ได้แต่ลอบแค่นหัวเราะในใจอย่างต่อเนื่อง

มีหรือที่เขาจะไม่ออกถึงความคิดของหลี่ชิวเทา?

แต่เขาก็ยังคงตอบกลับไปอย่างส่งๆ

"ผมเหรอ? ก็แค่คนตกงานที่ไม่มีอะไรทำคนหนึ่งเท่านั้นแหละครับ"

คนตกงาน?

คำตอบสั้นๆ นั้น

ทำเอาหลี่ชิวเทาถึงกับชะงักงันไปในทันที

ถ้าบอกว่าเป็นแค่คนตกงานล่ะก็

แล้วทำไมถึงมีปัญญาใส่เสื้อผ้าแบรนด์อาร์คเทอริกซ์ได้กัน?

ด้วยความคลางแคลงใจ

หลี่ชิวเทาก็เอ่ยถามต่อ

"แล้วน้องชาย... ไม่ทราบว่าทางบ้านของน้องชายทำธุรกิจอะไรอยู่หรือ?"

"ทางบ้านเหรอครับ? พ่อแม่ผมก็แค่ครอบครัวธรรมดาๆ ทั่วไปเท่านั้นแหละ

เปิดร้านทำมาค้าขายเล็กๆ อยู่ในอำเภอชนบทน่ะครับ"

น้ำเสียงของหลินม่อในเวลานี้ฟังดูสบายๆ และไม่ใส่ใจเป็นอย่างยิ่ง

และหลังจากได้ฟังคำตอบนี้

หลี่ชิวเทาก็สามารถประเมินฐานะของหลินม่อในใจได้คร่าวๆ ทันที

ไอ้เด็กหลินม่อคนนี้ คาดว่าคงจะเป็นพวกทายาทเศรษฐีระดับล่างๆ ที่ทางบ้านพอจะมีเงินเก็บอยู่สักสองสามล้านเท่านั้น

ชั่วพริบตาเดียว

ความเกรงกลัวที่มีต่อหลินม่อก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาแค่นหัวเราะเยาะในใจก่อนจะเอ่ยตรงๆ

"อย่างนี้นี่เอง น้องชาย... งั้นพี่ก็ขอพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมเลยแล้วกันนะ

พี่ถูกใจแฟนของน้องชายเข้าให้แล้ว ต้องการเงินเท่าไหร่ น้องชายถึงจะยอมเลิกกับเธอ"

คำพูดของหลี่ชิวเทานั้นตรงไปตรงมาเป็นอย่างยิ่ง

ไม่มีการอ้อมค้อมใดๆ ทั้งสิ้น

ก็แน่ล่ะ

ในมุมมองของหลี่ชิวเทา

หลินม่อก็เป็นแค่ทายาทเศรษฐีระดับล่างเท่านั้น

กับคนระดับนี้ เขาแค่ใช้เงินฟาดหัวไปตรงๆ ก็สิ้นเรื่อง!

ด้านสีหน้าของหลินม่อเริ่มเย็นชาลงเล็กน้อย

เขาหรี่ตาแคบลงพลางเอ่ย

"คุณลองพูดใหม่ออีกทีสิ?"

บนใบหน้าของหลี่ชิวเทา ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มอันนิ่งเฉย

สำหรับท่าทีตอบสนองนี้ของหลินม่อ

ตัวเขาย่อมคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว

จึงยังคงยืนนิ่งวางท่าทางสบายๆ ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด

ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เอาอย่างนี้แล้วกัน พี่ให้เงินน้องชายห้าแสนหยวน แถมพี่จะฝากงานในบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกนี้ให้ด้วย ได้เงินเดือนเดือนละหนึ่งหมื่นหยวนเลยนะ เป็นยังไงล่ะ ข้อเสนอนี้ไม่เลวเลยใช่ไหม"

หลี่ชิวเทาเอ่ยออกมาด้วยท่าทีของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนเสวี่ยหร่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ในเวลานี้กลับมีสีหน้าเขียวคล้ำด้วยความเจ็บใจ!

ตัวเธออุตส่าห์คอยปรนนิบัติเอาใจตาแก่คนนี้มาตั้งปีกว่า!

เงินที่ตาแก่คนนี้เคยทุ่มซื้อของให้เธอ รวมๆ แล้วยังแค่สองแสนกว่าหยวนเท่านั้น!

แต่ทว่าตอนนี้!

ตาแก่นี่กลับยอมทุ่มเงินสดๆ ถึงห้าแสนหยวน เพื่อแลกกับฉินเฟยเอ๋อร์ที่ยังไม่ได้ตกเป็นของตัวเองด้วยซ้ำเนี่ยนะ?!

เรื่องนี้จะไม่ให้เธอรู้สึกอิจฉาริษยาและโกรธเคืองได้อย่างไร?

ทางด้านฉินเฟยเอ๋อร์นั้น กลับมีสีหน้าที่ดูซับซ้อนและพิลึกพิลั่นเป็นอย่างยิ่ง

เธอมองดูหลี่ชิวเทาที่อยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังมองดูคนปัญญาอ่อนคนหนึ่งก็ไม่ปาน

ก็แน่ล่ะ

ฉินเฟยเอ๋อร์รู้ฐานะที่แท้จริงของหลินม่อเป็นอย่างดี!

คนที่สามารถเปย์ของขวัญในไลฟ์สดให้เธอเล่นๆ ทีเดียวห้าหกแสนหยวน!

ขับรถซูเปอร์คาร์ระดับท็อปของโลกมูลค่าหลักสิบล้านหรือแม้กระทั่งร้อยล้าน!

ซื้อนาฬิกามูลค่าหลายล้านได้โดยที่ตาไม่กะพริบด้วยซ้ำ

คนระดับนี้ จะไปสนใจเงินแค่ห้าแสนหยวนกับงานเงินเดือนหมื่นกว่าหยวนที่หลี่ชิวเทาเสนอมาได้อย่างไร?

ด้วยเหตุนี้เอง ในเวลานี้ฉินเฟยเอ๋อร์

จึงไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เธอทำเพียงแค่ยืนสงบนิ่ง และเตรียมรอดูงิ้วฉากเด็ดอย่างใจเย็น

ส่วนหลินม่อ

กลับมีสีหน้าแปลกประหลาดสุดขีด พลางเอ่ยถาม

"คุณสามารถฝากงานเงินเดือนเดือนละหมื่นกว่าในบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้ให้ผมได้...

แบบง่ายๆ ส่งๆ เลยงั้นเหรอ?"

หลี่ชิวเทาที่ยืนอยู่ตรงนั้น

เชิดหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโสพลางตอบ

"แน่นอนสิ! ฉันเป็นถึงรองผู้จัดการทั่วไปของบริษัทนี้นะ! แค่ฝากงานเงินเดือนหมื่นกว่าให้แก มันจะไปยากอะไร?"

ในคำพูดของหลี่ชิวเทานั้น

เปี่ยมล้นไปด้วยความจองหองอวดดี!

"รองผู้จัดการทั่วไปใช่ไหมครับ?"

หลินม่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ตกลงครับ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่ได้เป็นแล้ว"

คำพูดเรียบง่ายประโยคเดียว

กลับทำเอาหลี่ชิวเทาถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"อะไรนะ?"

"ผมบอกว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่ได้เป็นรองผู้จัดการทั่วไปของบริษัทอีกต่อไปแล้ว คุณถูกไล่ออกครับ"

หลินม่อเน้นเสียงชัดเจนทีละคำ

และหลังจากประโยคนี้สิ้นสุดลง

หลี่ชิวเทากลับรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ฟังเรื่องตลกที่ขำที่สุดในโลก!

เขาเผยสีหน้าเย้ยหยัน และระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า! แกคิดว่าแกเป็นใครวะ? มีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉันออก?"

"ผมเป็นใคร... เดี๋ยวอีกสักพักคุณก็รู้เองครับ"

พูดจบ

หลินม่อก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดโทรออกหาเบอร์เบอร์หนึ่ง

รอสายเพียงแค่สองกริ่ง ปลายสายก็รีบกดรับอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับท่านประธานหลิน มีคำ令อะไรจะสั่งการหรือเปล่าครับ?"

ภายในอาคารสำนักงานกีฬา

ณ ห้องทำงานประธานกรรมการ!

ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทบริหารจัดการศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้

กำลังยืนถือหูโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนกสุดขีด!

เมื่อห้านาทีก่อนหน้านี้!

คณะกรรมการบริหารจากสำนักงานใหญ่เพิ่งจะโทรศัพท์สายด่วนเข้ามาหาเขา!

แจ้งว่าโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัทเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!

มีบุคคลลึกลับทำการเข้าซื้อหุ้นของบริษัทไปจนครบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!

นั่นก็หมายความว่า ประธานกรรมการของบริษัทได้เปลี่ยนตัวแล้ว!

และประธานกรรมการคนใหม่ ก็คือชายหนุ่มที่ชื่อว่า 'หลินม่อ'

ทางสำนักงานใหญ่ได้ส่งเบอร์โทรศัพท์ติดต่อของประธานคนใหม่มาให้เขาเรียบร้อยแล้ว

ตัวเขาเพิ่งจะเมมเบอร์เสร็จและกำลังเตรียมจะโทรไปทักทายแสดงความเคารพอยู่พอดี

โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดันแผดเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน!

และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ก็คือหลินม่อนั่นเอง!

ด้วยเหตุนี้เอง

เขาถึงได้ลนลานกดรับสายด้วยความหวาดผวาถึงเพียงนี้!

ทันทีที่รับสาย

น้ำเสียงอันเย็นชาของหลินม่อ ก็ดังลอดออกมาทันที

"ผมให้เวลาคุณห้านาที ลงมาพบผมที่หน้าประตูทางเข้าชั้นหนึ่งของอาคารกีฬาหลักเดี๋ยวนี้

ตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงหน้าร้านขายเสื้อผ้ากีฬาภายในอาคารหลัก"

พูดจบประโยค

เขาก็กดตัดสายไปในทันที!

จากนั้น หลินม่อก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก

เมื่อเห็นลีลาท่าทางดังกล่าว

หลี่ชิวเทาก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วเอ่ย

"หึหึ! ให้เวลาตั้งห้านาที เพื่อเรียกคนมาพบแกเนี่ยนะ?

ดีเลย! ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะมีปัญญาไปเรียกใครมาได้!

เดี๋ยวพอครบห้านาทีแล้วไม่มีใครเสนอหน้ามาล่ะก็... ฉันจะรอดูว่าแกจะเก็บกวาดเศษหน้าตัวเองยังไง!"

หลี่ชิวเทายืนแสยะยิ้มเย็น

ในเวลานี้ ตัวเขาปักใจเชื่อไปแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าไอ้เด็กหลินม่อคนนี้ก็เป็นแค่สิบแปดมงกุฎลวงโลก!

ทว่า

หลินม่อกลับยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไร้กังวล

เขาหยิบเอาน้ำผลไม้แก้วหนึ่งส่งให้ฉินเฟยเอ๋อร์อย่างเนิบนาบ

ทั้งคู่นั่งดื่มน้ำผลไม้ไปพลาง เลือกดูชุดกีฬาไปพลางอย่างสบายอารมณ์

เมื่อเห็นท่าทีที่ดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติถึงเพียงนี้ของหลินม่อ

ลึกๆ ในใจของหลี่ชิวเทา กลับเริ่มรู้สึกหวั่นวิตกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ภายในร้านขายเสื้อผ้ากีฬา

"หลินม่อ... นี่คุณเป็นเจ้าของศูนย์กีฬาตะวันออกแห่งนี้ด้วยเหรอคะ?"

ฉินเฟยเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อืม เพิ่งจะกดซื้อบริษัทนี้มาเมื่อเช้านี้น่ะครับ"

"หา?"

"ซื้อมาไว้เล่นๆ น่ะ พอดีว่าสนามกีฬาที่บ้านมันเล็กเกินไปหน่อย

ในฟิตเนสก็ไม่มีพื้นที่สำหรับตีเทนนิสอะไรพวกนี้ด้วย

ก็เลยตัดสินใจ... ซื้อศูนย์กีฬาตะวันออกนี่มาไว้เล่นๆ ซะเลย"

ทันใดนั้น!

มุมปากของฉินเฟยเอ๋อร์ก็ถึงกับกระตุกยิกๆ!

นี่มันภาษาคนตรงไหนกัน?

ไม่มีที่ตีเทนนิส ก็เลยซื้อศูนย์กีฬาตะวันออกมาไว้เล่นๆ?

ดูเอาเถอะ!

พูดออกมาได้!

และในจังหวะนั้นเอง

ไม่ไกลออกไปนัก ก็มีเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ดังเร่งเร้าขึ้นมา!

แลเห็นที่บริเวณด้านนอกประตูใหญ่ของอาคารกีฬา

คนกลุ่มหนึ่งกำลังพากันวิ่งซอยเท้ากระหืดกระหอบตรงเข้ามา!

เมื่อหลี่ชิวเทาได้เห็นใบหน้าของชายที่วิ่งนำหน้าสุด

เขาก็ถึงกับยืนยืนแข็งทื่อเป็นหินไปเดี๋ยวนั้น!

รูม่านตาหรี่หดเล็กลงอย่างรุนแรง!

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองหลินม่อด้วยสายตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อ

ใบหน้า... ขาวซีดไร้สีเลือด!