บทที่ 111 ทงจื่ออย่ารักฉันเกินไปนัก...

"เสี่ยวเซี่ย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" สวีลี่หัวกับคนอื่น ๆ อีกหลายคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หอบจนแทบพูดไม่ทัน

"ไม่เป็นไร" เซี่ยหรานสูดหายใจลึก พยายามปรับอารมณ์ให้สงบ

"จะไม่เป็นไรได้ยังไง" อวิ๋นซูมองเธออย่างไม่พอใจ

วิ่งจนเหงื่อท่วมศีรษะขนาดนี้แล้ว! เห็นชัด ๆ ว่าร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว

เธอร้อนรนอะไรถึงเพียงนี้? ก็แค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่ง ทำไมถึงทำให้เธอเสียอาการได้ขนาดนี้?