บทที่ 110 เป็นคนตระกูลซู

ตอนนั้นยายแก่คนนั้นยังเอาไปคุยโม้กับเธอด้วยว่า แล้วนักศึกษามหาวิทยาลัยจะทำไม?

ต่อให้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย พอแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านตระกูลชุย ก็ต้องปรนนิบัติสามีกับลูกให้ดีก่อนอยู่ดี

พอพูดถึงสะใภ้เก่าคนนั้น ยายแก่ใจทรามก็มีสีหน้าปลาบปลื้ม "เลิกงานกลับมายังต้องยกน้ำล้างเท้าให้เว่ยตงเลย ขยันดูแลบ้านดูแลเรือนจะตาย"

"น่าเสียดายก็แต่ดวงสั้น ไม่มีบุญได้เสพสุขกับลูกหลาน อีกไม่กี่ปีกว่าจะเลี้ยงฮ่าวฮ่าวโต ฮ่าวฮ่าวต้องได้เรียนมหาวิทยาลัย แล้วก็หางานดีๆ ในหน่วยงานราชการแน่"

เซี่ยหรานคิดในใจ เสพสุขอะไรกันล่ะ คงโดนครอบครัวพวกแกทรมานจนตายมากกว่า