บทที่ 109 เซี่ยหรานเป็นพวกไม่มีเซนส์โรแมนติก 2

“คุณนี่โผล่มาแบบลึกลับจริง ๆ”

“นี่แหละคือพรหมลิขิต” อวิ๋นซูตอบอย่างจริงจัง แต่แววตากลับซ่อนรอยยิ้มไว้ “ลองคิดดูสิ ถ้าไม่มีพรหมลิขิตกับความเข้ากันได้ จะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง”

ก็ต้องถามคุณนั่นแหละ! มันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น ดูท่าคงมานั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ทั้งสุดสัปดาห์แล้วล่ะมั้ง

ก็เพราะวังวัฒนธรรมคนงานแห่งนี้เป็นโรงหนังที่นักศึกษามหาวิทยาลัยแถวนี้ชอบมากันไง!

เซี่ยหรานยังอยากบ่นต่ออีกสองสามประโยค แต่ก็เห็นเสี่ยวหลี่ยื่นหน้าโผล่ออกมาจากข้างตัวอวิ๋นซู สีหน้ากระตือรือร้น ก่อนจะยื่นเมล็ดแตงถุงหนึ่งมาให้เธอ