บทที่ 120 มันไม่ใช่เรื่องเงิน 5 หยวนแล้ว

“ฉันมีอะไรไม่ดีตรงไหน?” เซี่ยหรานไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองมีปัญหาอะไร

เธอก็ไม่ได้ชอบสอดเรื่องชาวบ้านเท่าหยางหลิงหลิงสักหน่อย เธอเป็นสหายดีเด่น เป็นวัยรุ่นหัวก้าวหน้าผู้ยอดเยี่ยมต่างหาก!

หยางหลิงหลิงชะเง้อหูฟัง แถมยังทำท่าจุ๊ปากใส่พวกเธอ ก่อนแนบตัวติดกำแพงฟังเสียงเอะอะจากห้องข้างๆ

เสียงของซูม่านฟังออกง่ายมาก เย็นชานิ่งเรียบ ราวกับไข่มุกเย็นๆ หล่นลงบนถาดหยก

“ยังมีเวลามาทะเลาะกันอีกเหรอ พรุ่งนี้เช้าสอบย่อยไม่ต้องสอบกันแล้วหรือไง ว่างกันนักก็คิดไว้ด้วยว่าพรุ่งนี้เย็นจะส่งการแสดงอะไรให้กรรมการฝ่ายศิลปะกับกีฬา”