บทที่ 125 อับอายขายหน้าของจริง

เซี่ยหรานใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พูดอย่างหงุดหงิดว่า “อย่าไปฟังพวกเธอพูดมั่ว ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

สวีลี่หัวหันไปมองเหยียนลี่กับพวกเธอแวบหนึ่ง

อีกฝ่ายยักไหล่ “กลับมาก็นั่งเขียนจดหมายอยู่ตรงนั้น เขียนตั้งนานยังได้ไม่กี่คำ”

เซี่ยหรานโยนปากกาลงอย่างหัวเสีย “ฉันไปทำอะไรให้ใครเดือดร้อนกัน!”

สวีลี่หัวหลุดหัวเราะ ขยับมาเบียดข้างตัวเธอแล้วคล้องไหล่ไว้ “ฉันได้ยินวีรกรรมอันห้าวหาญของเธอมาตลอดทางเลยนะ ปะทะกับเจ้าชายน้อยแห่งภาคฟิสิกส์เต็มๆ ด่าเขาว่าเป็น...ขันทีน้อย”