บทที่ 127 ดูแล

งานสังสรรค์ทั้งงานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม เหล่านักศึกษาต่างแทะเมล็ดแตงพลางชมการแสดงหลากหลายรายการ

ระหว่างนั้นก็มีเกมเล็ก ๆ สลับเข้ามาเป็นระยะ

คุณย่าเซี่ยไม่ได้เล่นเกมตีกลองส่งดอกไม้มาหลายร้อยปีแล้ว ด้วยความคิดแบบเพื่อนซวยได้แต่อย่าให้ฉันซวย พอจังหวะกลองจะหยุดในวินาทีสุดท้าย เธอก็ตบดอกไม้ผ้าเช็ดหน้าส่งเข้าไปในอ้อมแขนของหม่า ซิ่วเหมยที่ยังงงอยู่เต็มหน้า เรียกเสียงหัวเราะลั่นจากสวีลี่ฮวากับคนอื่น ๆ ได้ทันที

ความเร็วมือของเสี่ยวเซี่ยนี่ต้องเป็นระดับโสดมาแปดร้อยปีแน่ ๆ เดิมทีสวีลี่ฮวายังคิดจะเล่นงานเสี่ยวเซี่ยก่อนจบเกมสักหน่อย

สุดท้ายเล่นงานไม่สำเร็จ กลับพาคนซวยอย่างหม่า ซิ่วเหมยไปด้วย