บทที่ 131 เธอดุชะมัด

หวังผานตี้ยืนจ้องเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เธออย่าไปสนิทกับคนนอกโรงเรียนมากนักจะดีกว่า ถ้ารับของจากคนอื่นส่งเดช ต่อไปถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง อย่าทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนพลอยเสียไปด้วย"

เซี่ยหรานมองเธออย่างพินิจอยู่ครู่หนึ่ง "เพื่อนหวังผานตี้ บ้านเธออยู่แถวทะเลหรือไง"

หวังผานตี้ชะงักไป ก่อนจะครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่พักหนึ่ง "ไม่ใช่ บ้านเกิดฉันไม่มีทะเล แต่มีทะเลสาบน้ำเค็มที่ใหญ่ที่สุดอยู่แห่งหนึ่ง"

"ไม่มีทะเลแล้วยังจะมายุ่งกว้างขนาดนี้อีก" เซี่ยหรานก้าวเดินต่อทันที

หวังผานตี้ใช้เวลาขบคิดคำพูดของเซี่ยหรานอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังเหน็บแนมตัวเอง