บทที่ 140 นักเรียนเซี่ยตัวน้อยผู้ซื่อตรงอย่างมาก

แต่เว่ยหลานผิงกลับเป็นฝ่ายแนะนำสถานการณ์ของตัวเองให้เขาฟังก่อน

"ยังไงบ้านเราก็ดีกว่าอยู่แล้ว ฉันปรับตัวที่ต่างประเทศไม่ค่อยได้ ยื่นคำร้องอยู่ตั้งนาน ถึงตอนแรกจะเป็นโครงการแลกเปลี่ยนสองปี แต่ถ้ามีโอกาสได้กลับมาก่อน ฉันก็ยังอยากกลับมาอยู่ข้างๆ ทุกคน"

เธอยื่นมือให้ซูหนานจิ่น เอียงศีรษะยิ้มอย่างน่ารัก "พี่หนานจิ่นเห็นฉันแล้วไม่ดีใจเหรอ?"

ซูหนานจิ่นดูเก้อเขินอยู่บ้าง แต่ก็ยังจับมือกับเธออย่างสุภาพ "งั้นก็ขอให้เธอปรับตัวเข้ากับชีวิตในมหาวิทยาลัยได้โดยเร็ว"

"ขอบคุณค่ะ" เว่ยหลานผิงยิ้ม มุมปากบุ๋มเป็นลักยิ้มเล็กๆ