บทที่ 142 ความอบอุ่น

ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ สหายเสี่ยวเซี่ยคนนี้มีดวงตาที่ค้นพบของอร่อยชั้นเลิศอยู่คู่หนึ่ง

เธอสามารถหาซื้อของอร่อยที่ทุกคนไม่เคยกินมาก่อนได้ง่าย ๆ เสมอ

ถั่วลิสงหนึ่งชามเล็กจะแบ่งให้หกคนได้อย่างไรกัน คนละหยิบมือสองหยิบมือ ใช้เวลาแค่สองนาทีก็กินหมดเกลี้ยงแล้ว

เซี่ยหรานเห็นหยางหลิงหลิงกับคนอื่น ๆ มองเธอตาปริบ ๆ จึงรีบโบกมือ “กินถั่วลิสงมากไปไม่ย่อยหรอก กินแต่พอดีในแต่ละวันก็พอ”

“ถ้ากินจนท้องเสียแล้วกระทบการเรียนจะแย่เอา อ่านหนังสือ ๆ” เธอโบกมือไล่ทุกคนราวกับกำลังปัดแมลงวัน