บทที่ 147 จุ้นจ้านเกินไปแล้ว

พวกเธอหลายคนกลับหอพักมาด้วยสภาพยังขวัญเสียไม่หาย

หม่าเหยียนผู่รีบกลับไปยังห้องพัก 302 ที่อยู่ข้าง ๆ พอกลับถึงเตียงของหวังผานตี้ซึ่งอยู่เป็นเตียงแรกทางซ้ายมือของประตู หวังผานตี้ก็ได้ยินเสียงและลุกขึ้นนั่งทันที

เธอจ้องหม่าเหยียนผู่เขม็ง “เธอไปไหนมา ทำไมกลับดึกขนาดนี้”

“ฉัน...” หม่าเหยียนผู่เห็นเพื่อนร่วมชั้นจากเตียงอื่น ๆ ชะโงกหน้ามามอง ก็อดรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ได้

ที่จริงก็ไม่ได้ดึกอะไร ประมาณสองทุ่มครึ่งเอง