บทที่ 148 วุ่นวายไม่เลิก

“ใครกันนะ จิตใจชั่วช้าถึงได้หลบอยู่ในห้องน้ำเพื่อหลอกคนอื่น”

“ไม่รู้เหมือนกัน รูมเมตฉันตกใจจนรองเท้ากระเด็นหลุดออกจากเท้า พอคิดจะวิ่งตาม ยังสะดุดล้มตรงหน้าประตูอีก ขาช้ำไปตั้งก้อนใหญ่”

“มิน่าล่ะ ฉันถึงได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากทางห้อง 306 อยู่ตั้งนาน ฉันนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คิดจะลุกขึ้นมาดูอยู่เหมือนกัน แต่เปลือกตาหนักจนเปิดไม่ไหวจริง ๆ...”

“เฮ้อ ฉันก็เหมือนกัน”

เซี่ยหรานล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว จึงถือกะละมังยืนอยู่ข้าง ๆ พลางคุยเรื่องซุบซิบนินทากับคนอื่น “ร้องเสียงดังมากเลยเหรอ พวกเธอได้ยินกันหมดเลยหรือ”