บทที่ 155 สมน้ำหน้า

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างฟังแล้วเดือดดาล พากันตำหนิครอบครัวหนิวว่าไร้คุณธรรม

เมื่อครู่ครอบครัวหนิวยังนั่งร้องไห้โวยวายอยู่บนพื้น ตอนนี้กลับทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์พลิกผันไปได้อย่างไรในชั่วพริบตา

เด็กมหาวิทยาลัยพูดจาเก่งจริง ๆ แค่ไม่กี่ประโยคก็ชักนำคนที่อยู่ตรงนั้นให้เข้าใจผิดไปหมด

เห็น ๆ กันอยู่ว่าเมื่อครู่ทุกคนยังสงสารที่คนชนบทอย่างพวกเขาส่งเสียลูกจนได้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนท่าทีไปได้ถึงขนาดนี้

ป้าหนิวพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “หุบปากนะ พูดจาเหลวไหลอะไรของแก”