บทที่ 156 ซวยซ้ำซวยซ้อน

“ฉันไปกับพวกเธอด้วยแล้วกัน” หม่า ซิ่วเหมยอาสาไปด้วยตัวเอง

อย่างไรเสียเธอก็เป็นคนห้อง 302 จะให้เพื่อนร่วมห้องบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลแล้วไม่ไปเยี่ยมสักนิด ก็ดูจะไม่เหมาะ

“ได้ งั้นพวกเราไปกันเถอะ” ซูม่านพยักหน้าให้พวกเซี่ยหราน ก่อนพาอวี๋เหมยกับหม่าซิ่วเหมยรีบเดินจากไป

คนที่เหลือกลับเข้าหอพัก ต่างคนต่างหมดแรง ล้มตัวลงบนเตียงกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย

“ทำไมยังไม่ทันได้ออกนอกมหาวิทยาลัย เรื่องมันก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุดแบบนี้ล่ะ” สวีลี่หัวถามออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ