บทที่ 164 ทำอะไรก็ได้

“เอ๋ คุณตอบตกลงแล้วเหรอ!” จ้าวเหมยยวี่กับพวกหันมามองนางอย่างดีใจสุดขีด

“ทำไมจะไม่ตอบล่ะ? เรียนด้วยกัน ก้าวหน้าด้วยกันสิ ถึงตอนนั้นนัดเวลาให้ดีก็พอ”

“แต่ว่าแบบนี้จะเสียเวลาของเธอมากไปหรือเปล่า” จางฮุ่ยพึมพำเบาๆ “เพราะเธอเก่งมากนี่นา ยังสื่อสารกับคนต่างชาติได้แบบไม่มีอุปสรรคอีก ถ้าเรียนกับพวกเราด้วยละก็...”

ทุกคนต่างเห็นพ้องกันในใจ รู้สึกว่าสย่าหรานมาเรียนกับพวกตน แทบจะไม่ได้พัฒนาอะไรเลย

สย่าหรานหลุดหัวเราะ “ใครบอกว่าเรียนกับพวกเธอแล้วจะก้าวหน้าไม่ได้? ถึงตอนนี้จะยังเรียนความรู้ใหม่ไม่ได้ แต่ฉันก็ใช้โอกาสคุยกับพวกเธอมาต่อยอดความรู้เก่าได้เหมือนกัน”