บทที่ 211 คนเราต้องรู้จักยอมรับความเป็นจริง

"ออกหน้า ออกหน้า ออกหน้า แกมีน้ำยาแค่ไหนเชียว คิดว่าตัวเองเก่งกล้าสามารถนักหรือ ถึงได้ไปออกหน้าแทนคนอื่น เรื่องของตระกูลเหวยมันไปเกี่ยวอะไรกับพี่น้องอย่างพวกแกสองคน"

"ไม่มีสมองก็คือไม่มีสมอง เสียเปรียบขนาดนี้ก็ต้องก้มหน้ารับกรรมไปเอง"

"พ่อ" เสิ่นซือเมิ่งทำหน้าไม่ยอมรับ "พ่อยังเป็นพ่อของพวกเราอยู่หรือเปล่า ทำไมถึงเอาแต่เข้าข้างคนนอกอยู่ได้"

"พอได้แล้วซือเมิ่ง รีบหุบปากไปเลย" แม่เสิ่นด่าทอด้วยใบหน้าถมึงทึง "พ่อของลูกก็แค่ร้อนใจไม่ใช่หรือไง แม่จะบอกอะไรพวกลูกสองคนนะ แม่บอกตั้งนานแล้วว่าให้อยู่ห่างจากเด็กผู้หญิงตระกูลเหวยคนนั้นให้ไกลๆ ให้ไกลเข้าไว้ แต่ก็ไม่ยอมฟัง ตอนนี้พอพี่ชายของลูกเกิดเรื่อง ลูกเห็นมีใครจากตระกูลเหวยมาเยี่ยมพี่ชายลูกบ้างไหมล่ะ"

"เด็กตระกูลเหวยเป็นแค่คนนอกมาเป่าหูพวกลูกไปเรื่อยเปื่อย พวกลูกก็ยอมเป็นเครื่องมือให้เขาหลอกใช้ ไม่สนสี่สนแปดพุ่งชนเข้าไปเลยงั้นหรือ"