บทที่ 243 ช่างมีเลศนัยเสียเหลือเกิน

ก่วนจื้อเผิงนั่งอยู่บนจักรยาน หัวเราะแล้วโบกมือให้ซูหนานจิ่น "สหายซู สัปดาห์นี้พวกเรายุ่งกันมากเลย นานๆ จะได้ว่างวันหนึ่ง ก็ให้หมิงฮุยพาพวกเราออกไปเดินเล่นกัน หรือจะไปด้วยกันไหม"

ซูหนานจิ่นส่ายหน้าอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไร ที่บ้านฉันยังมีเรื่องอยู่หน่อย ขอตัวไปก่อนนะ"

"หมิงฮุย" ซูหนานจิ่นผงกศีรษะเบาๆ ให้เซี่ยงหมิงฮุย

"ได้เลย ไว้ค่อยคุยกันอีก"

ก่วนจื้อเผิงเอาเท้าเหยียบขอบแปลงดอกไม้ริมถนน แล้วพึมพำเสียงเบากับเซี่ยงหมิงฮุย "สหายซูคนนี้ก็ทำตัวสูงส่งเย็นชาเอาการนะ"