บทที่ 250 โฮสต์ไม่รักฉันแล้ว

เสี่ยวหลี่ขับรถไปพร้อมกับหยอกเย้า "สหายเสี่ยวเซี่ย เจ้าก็เชื่อหัวหน้าเถอะ ของแค่นี้ไม่นับว่าอะไรหรอก ล้วนเป็นของเก่าโบราณในหมู่บ้านหุบเขา เจ้าไม่เอาสุดท้ายก็เป็นหัวหน้าที่ได้สืบทอดอยู่ดี"

"หัวหน้าเอาของนอกกายพวกนี้ไปซื้อชีวิตน้อยๆ ของเขา นั่นนับว่าเขาได้กำไรแล้ว"

"มีแค่เจ้านั่นแหละที่มีปากพูดได้" อวิ๋นซูฮึดฮัด

เซี่ยหรานเกิดความสงสัยขึ้นมาทีละนิด "ได้ยินพวกเจ้าพูดอยู่เรื่อยว่าหมู่บ้านหุบเขา หมู่บ้านหุบเขา หมู่บ้านหุบเขาอะไรกัน"

ดวงตาของอวิ๋นซูเป็นประกาย จ้องเซี่ยหรานอย่างเป็นประกายวิบวับ "สุดท้ายเจ้าก็ยอมถามเรื่องชาติกำเนิดของข้าเสียแล้ว"