บทที่ 268 เสี่ยวเซี่ยดุร้ายเหลือเกินจริงๆ

ลุงหยางหัวเราะฮาๆ "นี่มันคางคกอยากกินเนื้อหงส์จริงๆ ข้าดูบ้านเจ้าหมายตาสถานะนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งของเขา คิดจะรอให้เขาเรียนจบแล้วได้จัดสรรงานลงมา จะได้โอนงานของสาวเจ้าคนนั้นให้ลูกชายเจ้าละสิ"

"โอ๊ยตายป้าเถียน งั้นป้าก็ไม่รู้จักละอายจริงๆ ลูกชายป้าคนนั้นจะสามสิบแล้ว วันๆ ไปมั่วซั่วอยู่ข้างนอก งานการที่เป็นเรื่องเป็นราวก็ไม่มี ยังจะคิดหวังงานในมือนักศึกษาเขาอีกหรือ"

"นั่นสิ คิดเรื่องดีอะไรอยู่ล่ะ สมองนักศึกษาเขาก็ไม่ได้เสียนี่นา จะไปหมายตาลูกชายคนเล็กที่ไร้อนาคตของบ้านป้าได้"

ป้าเถียนก็แตกป้อมอีกแล้วอีกแล้วอีกแล้ว

หล่อนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงกระโดดขึ้นจากพื้น ปัดผมที่ห้อยเป็นปอยๆ อยู่หน้าตาอย่างสะเปะสะปะ แล้วกรีดร้องด้วยความโกรธ "ไร้อนาคตอะไร พวกเจ้าสิไร้อนาคต ลูกชายคนเล็กฉันก็ไม่ใช่ว่าหาเงินไม่ได้"