บทที่ 315 ที่แท้แกก็แค่กลัว

"แกชอบออกมาผจญโลกข้างนอกไม่ใช่หรือ"

เซี่ยหรานหันไปมองเขาแวบหนึ่ง

"ยังสร้างชื่อสร้างผลงานอะไรไม่ได้เลย ก็จะกลับบ้านเกิดแล้วหรือ แล้วที่แกออกมาครั้งนี้มีความหมายอะไร"

ตอนนี้เซี่ยเฉิงยังสวมสูทตัวเล็กสีดำประดับเลื่อมลูกปัด ผมหวีเรียบกริบราวกับถูกหมาเลีย มองดูแล้วก็ยังพอเป็นผู้เป็นคนอยู่บ้าง

หากเขาเก็บน้ำตาที่คลอเต็มดวงตากลับไปได้ ก็คงดูเข้าท่ากว่านี้อีกหน่อย