บทที่ 406 ไปเสวยสุขกันเถอะ...

"หลานสาวของเธอต้องบำรุงร่างกาย เงินก้อนนี้พวกเราต้องเก็บไว้ใช้เอง รีบคืนเงินมา!"

"ไม่มีเงิน บอกว่าไม่มีเงินก็คือไม่มีเงิน!" หวังเหม่ยเอ๋อทำใจยอมแพ้ไปเสียแล้ว แสดงท่าทีแบบคนที่ไม่กลัวน้ำร้อนลวก "ถ้าอยากได้เงินก็ไปเอาจากเซี่ยหย่งจวินสิ ลูกสาวของเซี่ยหย่งจวินเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่หรือ? เก่งไม่ใช่หรือไง? เงิน 20 หยวนสำหรับหล่อนคงเป็นเรื่องเล็กน้อยแน่นอน"

สองสามีภรรยาหวังต้าเจียงหันขวับไปมองเซี่ยหราน

ภรรยาของหวังต้าเจียงเหมือนเพิ่งได้สติกลับคืนมา นางจ้องเซี่ยหรานแล้วตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว "เมื่อกี้เธอด่าป้าฝิ่งของพวกเราหรือ? คนอย่างเธอกล้าพูดให้ร้ายป้าฝิ่งของพวกเราลับหลังเชียวหรือ"

หวังเป่าฝิ่งคือดอกไม้แสนบอบบางที่นางทะนุถนอมเลี้ยงดูมาเองกับมือ เด็กเหลือขอไร้พ่อไร้แม่อย่างเซี่ยหรานจะเอาอะไรมาเทียบกับป้าฝิ่งของบ้านนาง?