บทที่ 51 ถือหุ้นแล้วไม่ขาดทุน

ลุงที่มาซื้อเครื่องเล่นเทปในวันแรก วิ่งตามหาพวกเขาตามแผงลอยที่อยู่ติดกันอยู่สี่ห้าวัน ทุกวันยังพาคนละชุดมาซื้อเครื่องเล่นเทปอีกด้วย...

ตามหากันอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ยังบ่นไม่หยุดว่า “พวกเธอนี่ทำไมชอบย้ายที่ไปเรื่อยเลยล่ะ? ฉันบอกเลยนะว่าตรงนี้จริง ๆ ก็ยังพอขายได้ คนดูแลตลาดเขาไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอก ไม่มานั่งดักจับพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยทุกวันหรอก”

ถึงแผงลอยจะวนอยู่แค่ไม่กี่ถนนแถวสถานีรถไฟ แต่ก็ชวนให้ปวดหัวไม่น้อย! ถนนตะวันออกถนนตะวันตก ตรอกหน้า ตรอกหลัง เปลี่ยนที่ไปมาไม่แน่นอน ต่อให้ตามหาเท่าไรก็หาไม่เจอ!

เซี่ยหรานขำจนแทบทนไม่ไหว “ลุง ต้องขอบคุณลุงมากเลยนะคะ ที่พาเพื่อนมาช่วยอุดหนุนพวกเรา เอาขนมนี่กลับไปให้เด็ก ๆ กินนะคะ”

ลุงคนนั้นก็เป็นคนอัธยาศัยดี รับขนมไปหนึ่งห่อแล้วยิ้มกว้าง “ขอบใจนะ ที่สำคัญคือเครื่องเล่นเทปของบ้านเธอมันดีจริง ๆ”

“เอ้อ พรุ่งนี้พวกเธอยังจะมาตั้งแผงอีกไหม? จะย้ายไปขายที่ไหนล่ะ?”

เซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนใจ “เครื่องเล่นเทปกับเทปของพวกเราขายหมดแล้วค่ะ ยังเหลือแต่ถุงน่องไนลอนกับคอเสื้อปลอมอีกหน่อย คิดว่าช่วงบ่ายก็น่าจะขายหมดแล้ว ต้องรออีกพักใหญ่กว่าจะมาได้ค่ะ”

ลุงพยักหน้า “แม่หนูนี่น่ารักจริง ๆ เป็นคนที่เกิดมาเพื่อค้าขายชัด ๆ”

***

“ชนแก้ว!”

ทั้งสี่คนยิ้มแย้มเบิกบาน ยกแก้วขึ้นพร้อมกัน

วันนี้ไม่ได้ไปกินที่ภัตตาคารของรัฐ

เซี่ยหรานให้ศิษย์พี่ทั้งสองไปซื้อปลาสองตัวกับเนื้อหมูหนึ่งชิ้นจากตลาดมืด แล้วเชิญอาจารย์หม่ามาด้วย

เธอลงมือเข้าครัวเองที่บ้านเช่าในต้าซู่โถว ทำกับข้าวโต๊ะใหญ่เลี้ยงทั้งสามคน

“น้องเล็ก ฝีมือทำอาหารของเธอนี่ทำเอาฉันตกใจเลยนะ”

“อืม ๆ อาหารที่น้องเล็กทำ ไม่แพ้เชฟของภัตตาคารรัฐเลย”

หม่าซือฟูกินไปได้ไม่กี่คำ ก็พยักหน้าให้ความเห็นอย่างจริงจัง “ใช้ได้จริง”

เซี่ยหรานหัวเราะคิก “กินเยอะ ๆ นะคะอาจารย์ รู้ว่าอาจารย์ชอบปลาตุ๋นซีอิ๊ว หนูตั้งใจทำให้โดยเฉพาะเลย”

หม่าหยวนผู่กระแอมเบา ๆ “ศิษย์พี่ของเธอบอกหรือ?”

“ผมไม่ได้พูดอะไรนะ”

“ท่านลืมแล้วหรือคะ? หนูบอกแล้วไงว่าหนูฝันเห็น” เซี่ยหรานยิ้มตาหยี ก่อนคีบปลาให้อาจารย์อีกคำ

“ที่พวกเราไปค้าขายรอบนี้ราบรื่นขนาดนี้ อาจารย์ก็มีความดีความชอบไม่น้อยนะคะ กินเยอะ ๆ ให้ศิษย์ได้แสดงความกตัญญูหน่อย”

“เด็กแสบ” หม่าหยวนผู่ส่ายหน้าอย่างขำขัน

มื้อหนึ่งผ่านไปอย่างครึกครื้นและกลมเกลียว จางเมิ่งกับถู่ตั้นแย่งกันล้างจาน

พอเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว เซี่ยหรานก็ต้มน้ำชาขึ้นมาหนึ่งกา ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะไม้กัน

“ไปเซินซื่อรอบนี้ ถ้าไม่นับต้นทุนสินค้าที่ซื้อมา 9,200 กว่าหยวน ค่าเดินทางไปกลับกับค่ากินอยู่คิดเป็น 200 หยวน พวกเรากำไรสุทธิ 18,800 กว่าหยวน”

เซี่ยหรานพูดไปก็หยิบเงินห่อใหญ่ออกมา วางลงบนโต๊ะตรง ๆ แบบไม่คิดปิดบัง

“หา?” จางเมิ่งกับถู่ตั้นอึ้งไปทั้งคู่

พวกเขาคิดไว้แล้วว่ารอบนี้ยังไงก็ต้องได้เงินแน่ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มากขนาดนี้

ถ้าอย่างนั้น งานนี้ก็แทบจะเท่าค่าแรงทั้งชีวิตของคนงานโรงงานคนหนึ่งเลย

เซี่ยหรานหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมา พลางพึมพำแล้วขีดเขียนเป็นสูตรลงไป คำนวณไปด้วย อธิบายให้พวกเขาฟังไปด้วย “สัดส่วนระหว่างต้นทุนสินค้า ค่าเดินทาง และกำไรสุทธิ คิดออกมาแล้วส่วนต่างของกำไรอยู่ราว ๆ 200%”

“เพราะงั้นพวกเราไม่ได้เหนื่อยฟรีรอบนี้ กำไรถือว่าดีมาก”

ถู่ตั้นถือกระดาษไว้ในมืออย่างไม่อยากเชื่อ “ได้เยอะขนาดนี้เลย?”

“อืม ลองคิดดูสิ แค่เครื่องเล่นเทปกับเทปอย่างเดียว พวกเราก็กำไรสุทธิ 6,800 แล้ว ยังมีเสื้อผ้า ถุงน่องไนลอน คอเสื้อปลอมพวกนั้นอีก โดยเฉพาะคอเสื้อปลอมนี่กำไรงามมาก”

“แปลว่า ถ้ารวมต้นทุน 9,400 เข้าไปด้วย จริง ๆ แล้วครั้งนี้พวกเราหาเงินได้เกือบ 30,000 เลย?”

“ใช่” เซี่ยหรานพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“อาจารย์คะ 200 หยวนนี่เป็นค่าตอบแทนที่อาจารย์เหนื่อย”

“ส่วนศิษย์พี่ทั้งสอง คนละ 500 หยวน เป็นค่าช่วยวิ่งงาน”

หม่าหยวนผู่อ้าปากค้าง “ฉันก็มีด้วย? ฉันจะเหนื่อยอะไรล่ะ”

จางเมิ่งกับถู่ตั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธติด ๆ กัน “น้องเล็ก ก่อนหน้านี้เธอก็จ้างพวกเราแล้ว จ่ายค่าแรงให้แล้วนะ”

“ฟังหนูก่อนค่ะ ถ้าครั้งนี้ไม่มีเพื่อนของอาจารย์ แล้วก็เพื่อนของเพื่อนช่วยจัดตั๋วรถไฟให้ พวกเราระหว่างทางคงต้องลำบากไป ๆ กลับ ๆ อีกไม่รู้เท่าไร เพราะงั้น 200 หยวนนี้ อาจารย์รับไว้ได้อย่างสบายใจ”

“ส่วนศิษย์พี่ทั้งสองต้องตามหนูไปกลับวุ่นวายขนาดนี้ ค่าวิ่งงาน 500 หยวนก็ไม่ได้มากอะไร ขอแค่พวกพี่ไม่รังเกียจว่าน้อยก็พอ”

“500 ยังจะน้อยอีกเหรอ!” ถู่ตั้นเกือบหลุดร้องลั่น

สมัยนี้คนงานโรงงานเครื่องจักรเงินเดือนหนึ่งเดือนก็แค่ 40 กว่าหยวน 500 หยวน นั่นต้องทำงานเกินหนึ่งปีแล้ว

ครอบครัวธรรมดาถ้ามี 500 หยวน จะเอาไปแต่งเมียแล้วจัดของใช้จำเป็นครบชุดก็ยังสบาย ๆ

“นั่นสิ น้องเล็ก พวกเราก็ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ไปเป็นเพื่อนเธอรอบเดียวเอง เสี่ยวเหว่ยก็เป็นคนที่เธอไปรู้จักเอง ของที่ขายได้ก็ส่วนใหญ่เพราะเธอพูดเก่ง ทำเอาป้า ๆ พี่สาว ๆ พวกนั้นถูกใจจนยิ้มไม่หุบ”

“แค่ไปด้วยก็ถือว่าช่วยมากแล้ว!” เซี่ยหรานหัวเราะ พลางยัดเงินกลับใส่มือทั้งสองคน “ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว ออกไปข้างนอกคนเดียวมันไม่สะดวกหลายอย่าง แต่พอพวกพี่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก”

“พอเถอะค่ะศิษย์พี่ พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสำนักกัน ต่อไปยังต้องไปมาหาสู่กันอีก หลังจากนี้ฉันยังต้องรบกวนพวกพี่อีกเยอะนะ”

“ได้ งั้นก็ฟังน้องเล็ก” จางเมิ่งหัวเราะอย่างใจกว้าง

“ต่อไปที่จะพูด ก็คือเรื่องค้าขายในอนาคต

“น้องเล็ก เธอหัวไว แถมลงมือเก่ง ฉันกับพี่เมิ่งตัดสินใจกันแล้วว่า ต่อไปจะตามเธอทำงาน” ยังไงก็ต้องมีอนาคตแน่

“ใช่ ต่อไปน้องเล็กก็คือนายจ้างของพวกเราสองคน”

“ฉันคิดวิธีหนึ่งออก พวกเรามาลองตั้งกิจการเล็ก ๆ แบบถือหุ้นกันตั้งแต่แรก แล้วดึงอาจารย์ของพวกเราเข้ามาด้วย ฉันจะลงหุ้น 6,000 หยวน แล้วพวกพี่ล่ะ?”

จางเมิ่งกับถู่ตั้นบอกว่าฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอพูดถึงเรื่องเงิน ทั้งสองก็พูดพร้อมกันว่า “ลง 500”

หม่าหยวนผู่เองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน แต่ก็พูดว่า “ถ้าฉันรวบรวมดู ก็น่าจะได้สัก 1,000 ล่ะมั้ง”

เซี่ยหรานหยิบกระดาษอีกแผ่นมา เขียน ๆ วาด ๆ คำนวณลงไป “ถ้าคิดตามที่อาจารย์ลง 1,000 ศิษย์พี่ทั้งสองคนละ 500 แล้วฉันลง 6,000 งั้นสัดส่วนหุ้นตั้งต้นก็คือ ฉันถือ 75% อาจารย์ 12.5% ศิษย์พี่ทั้งสองคนละ 6.25%”

ทั้งสามคนฟังแล้วงง ๆ เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

เซี่ยหรานพูดต่อ “แต่ถ้าไม่มีอาจารย์ พวกเราสี่คนก็คงไม่มีทางมารวมตัวกันเริ่มทำกิจการได้ เพราะงั้นต้องแบ่งหุ้นให้อาจารย์เพิ่มอีกหน่อย ให้อาจารย์ถือ 15% ส่วนศิษย์พี่ทั้งสอง ต่อไปต้องเป็นคนลงมือบริหารและทำงานจริง เรื่องก็ทั้งเยอะทั้งจุกจิก นอกจากต่อไปจะต้องมีเงินเดือนประจำแล้ว สัดส่วนจริงก็ขยับขึ้นเป็น 10% ด้วย”

“เพราะงั้น ศิษย์พี่ทั้งสองถือคนละ 10% อาจารย์ถือ 15% ฉันถือ 65%”

ทั้งสามคนยังมึนงงอยู่ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เธอพูดต่อ

“แบบนั้นไม่ได้หรอกมั้ง ถึงพวกเราจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ทำแบบนี้เธอไม่ขาดทุนเหรอ?”

“ฉันจะขาดทุนอะไร ฉันก็แค่ลงเงิน ส่วนเรื่องไปรับของ ขายของอะไรพวกนั้น ต่อไปก็ต้องให้ศิษย์พี่ทั้งสองเป็นกำลังหลัก พวกพี่เหนื่อยกว่าฉันเยอะ”

เธอร่างสัญญาถือหุ้นอย่างรวดเร็ว แล้วให้ทุกคนเซ็นชื่อ

หม่าหยวนผู่ทั้งขำทั้งจนใจ “โอ๊ย อีก 800 ของฉันต้องกลับบ้านไปเอานะ เงินยังไม่ถึงมือก็ให้เซ็นแล้ว เธอไม่ขาดทุนจริงเหรอ?”

เซี่ยหรานกลอกตาใส่เขา “ท่านจะหลอกหนูได้หรือไง รีบเซ็นเถอะค่ะ”

พอเซ็นเสร็จ เซี่ยหรานก็อธิบายเรื่องการแบ่งกำไรในภายภาคหน้าให้พวกเขาฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง

“ต่อไปพวกเราก็มีสัญญาแล้ว ใครก็ไม่เอาเปรียบใคร หลังจากนี้ศิษย์พี่ทั้งสองหาเงินได้แล้ว หักต้นทุนดำเนินงานกับค่าแรงออก ก็ต้องแบ่งกำไรสุทธิให้ฉัน 65%” เซี่ยหรานยิ้มกว้าง

“อย่างเช่น ถ้าได้กำไร 800 หยวน งั้นก็คงต้องแบ่งให้ฉันราว 450 หยวนล่ะมั้ง...”

“เธอพูดแบบนี้ ฉันเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาหน่อยแล้ว” หม่าหยวนผู่ถือปากกาเขียน ๆ วาด ๆ “เด็กน้อย แกมีหัวทางการค้าจริง ๆ นั่นแหละ”